Η Αγία Θεοδώρα των Σερβίων φωτογραφίες.

Η αγία Θεοδώρα των Σερβίων μέσα από ένα διήγημα

Στά Σέρβια ό Μιχαήλ Β' ό Κομνηνός γνώρισε τήν Θεοδώρα. Η αμοιβαία συμπάθεια καί αγάπη πού δημιουργήθηκε αμέσως ανάμεσα στούς δύο νέους οδήγησε τόν Μιχαήλ Β' 'Αγγελο Κομνηνό νά ζητήσει έπίσημα σέ νόμιμο γάμο από τά αδέλφια της, τή Θεοδώρα. Εκείνοι δέχτηκαν μετά χαράς τήν πρόταση.'Ως ήμέρα τής γαμήλιας τελετής ορίστηκε ή Κυριακή τής Ζοωδόχου Πηγής τού 1230μ.Χ. Ο Γάμος έγινε μέ όλη τήν Βυζαντινή πράξη καί μεγαλοπρέπεια. Τό καλοκαίρι πού ακολούθησε βρήκε τό ζευγάρι στά Σέρβια νά κάνει σχέδια γιά τό μέλλον. Πρίν αρχίσουν οί φθινοπωρινές βροχές αποφασίστηκε νά τελειώσει ή γαμήλια περίοδος στά Σέρβια καί τό νιόπαντρο ζευγάρι νά φύγει γιά τήν 'Αρτα. Η Θεοδώρα αφού χαιρέτησε γνωστούς καί φίλους δέν παρέλειψε πρίν ξεκινήσει νά πάρει καί τήν ευχή τού ερημίτη Συμεών. Η Θεοδώρα ειχε προκαλέσει τήν έκπληξη από τήν πρώτη στιγμή στούς ανθρώπους τού Μιχαήλ, όχι μόνο μέ τήν ομορφιά καί τή χάρη της αλλά καί μέ τίς γνώσεις, τήν ευστροφία καί τήν ψύχραιμη ετοιμότητα της. Είχαν μείνει όλοι έκπληκτοι μέ τίς ιδέες καί τίς απόψεις τής μικρής Βασίλισσας ακόμη καί πάνω σέ ζητήματα στρατιωτικά. ΓΙ αυτό καί μέ προθυμία, κατά τούς ορισμούς της, τήν κρατούσαν ενήμερη σέ ότι συνέβαινε κατά τήν διάρκεια τού ταξιδιού. 'Οταν τό βασιλικό ζευγάρι έφτασε στήν 'Αρτα τούς επιφυλασσόταν θερμή υποδοχή. 'Αρχοντες καί λαός πανηγύρισαν τό γάμο καί τόν ερχομό τού βασιλικού ζεύγους. Από τήν πρώτη κιόλας στιγμή τού έγγαμου βίου της, ή Αυγούστα προσπαθούσε νά φυλάει μέ ευγένεια καί σεμνότητα τίς προσωπικές επιλογές τής ελευθερίας της.Κρατούσε τήν προσωπικότητά της αλώβητη καί δέν αφηνόταν έρμαιη νά χάνεται στή δίνη τής ρέουσας καθημερινότητας.

Ο Μιχαήλ Β' Κομνηνός καί ή Θεοδώρα γίνανε δεκτοί από τούς Άρχοντες καί το λαό μέ πολύ εθουσιασμό καί πανηγύρια στήν Άρτα. Κύριο μέλημα τού Μιχαήλ Β' τού Κομνηνού ήταν νά δώσει τήν παλιά του αίγλη στό Δεσποτάτο τής Ηπείρου.Μέρες, εβδομάδες ακόμη καί μήνες απουσίαζε ό Δούκας από τήν Άρτα καί έτσι βυθισμένος στίς βασιλικές υποχρεώσεις απομακρυνόταν από τήν οικογενειακή θαλπωρή καί αγάπη. Όμως καί ή Θεοδώρα δέν άφηνε τόν εαυτό της νά παρασυρθεί στήν αδράνεια τής εγκατάλειψης. Κατακτούσε τό λαό καί τήν αγάπη τών ανθρώπων μέ τόν δικό της τρόπο΄ μέ τήν κάλυψη τών καθημερινών αναγκών καί τή θεραπεία τής φτώχιας καί τού ψυχικού τους πόνου. Οργάνωνε συσίτια γιά τούς περιπλανώμενους καί τούς μετανάστες εξαιτίας τών πολέμων. Συστηματοποιούσε τή φιλανθρωπία σέ μόνιμη βάση. Ίδρυε προνοιακούς σταθμούς καί ενθάρυνε τίς εκκλησίες καί τά μοναστήρια νά κτίζουν πλάι τους κελλιά καί ξενώνες γιά τούς άπορους καί τούς ταξιδιώτες. Οί κάτοικοι όλόκληρης τής Ηπείρου επισκέπτονταν συχνά την Βασίλισσα καί εκείνη τούς συνέτρεχε σέ ότι είχαν ανάγκη. Τά πράγματα όμως μέ τό Δούκα Μιχαήλ δέν πήγαιναν καί τόσο καλά. Τό πάθος του γιά τήν εξουσία, γιά τή δόξα, καί τήν επικράτησή του σέ όλον τόν κόσμο, πραγματικά τόν αποξένωναν από τούς δικούς του ανθρώπους καί κυρίως από τήν Βασίλισσα καί σύζυγο του Θεοδώρα καί έτσι τόν καθιστούσαν ευάλωτο σέ παντοδαπούς ψυχικούς πειρασμούς καί αισθησιακές προκλήσεις. Πολύ γρήγορα ό Δούκας Μιχαήλ Β' 'Αγγελος Κομνηνός έμπλεξε μέ τήν Γαγγρηνή. 

Η φυγή τής Θεοδώρας από τό παλάτι.

"Τά πράγματα μεταξύ τού Μιχαήλ Β' Κομνηνού καί τής Θεοδώρας άρχισαν νά μήν πηγαίνουν τόσο καλά. Πολύ γρήγορα ό Δούκας Μιχαήλ Β' 'Αγγελος Κονμηνός έμπλεξε μέ τήν Γαγγρηνή. Η Γαγγρηνή ήταν μιά νέα καί πολύ όμορφη γυναίκα πολυδιδαγμένη καί έμπειρη στά ερωτικά. Ο άνδρας της ήτανε όφφικιάλιος τού στρατού τής Ανατολής καί είχε αυτομολήσει στήν 'Αρτα όπου ό Μιχαήλ τόν ένταξε στό επιτελείο του. Αλλά σέ κάποια πολεμική σύγκρουση σκοτώθηκε, άφήνοντας τήν Γαγγρηνή χήρα στό κύκλο τών μεγαλοκυράδων τού παλατιού τής Ηπείρου. Μένοντας , όμως στό κοντινό περιβάλλον τού Δούκα, πονηρή καί ακατανίκητη καθώς ήταν, προσέγγισε τό νεαρό Βασιλιά. Χρησιμοποιώντας τή μαγεία, στήν αρχή κατάφερε νά τού κλέψει τήν προσοχή καί στή συνέχεια τόν κατέστησε παιχνίδι της, ωθώντας τον επίμονα καί προκλητικά, νά διώξει από κοντά του τή νόμιμη γυναίκα του καί Βασίλισσα Θεοδώρα καί στή θέση της μεγαλόπρεπα καί ηγεμονικά νά θρονιαστεί εκείνη. Ταπεινωμένη σέ έσχατο βαθμό καί πονεμένη ή Θεοδώρα αποφάσισε νά φύγει από τό παλάτι καί νά βρεί καταφύγιο πέρα στίς άγνωστες λαγκαδιές καί στά άγρια καταράχια τών Τζουμέρκων καί εκεί νά περιμένει καρτερικά τή βέβαιη παρέμβαση τού Θεού. Έτσι καί έγινε καί αφού περιπλανήθηκε αρκετά στίς ερημικές περιοχές τών Τζουμέρκων, βρέθηκε μπροστά σέ ένα μισοερειπωμένο μοναστήρι. Σέ αυτό τό μοναστήρι πού ήταν αφιερωμένο στόν 'Αγιο Νικόλαο, ζούσαν δύο γερόντισσες μοναχές οί όποίες μέ χαρά καί χωρίς νά ρωτήσουν τίποτα, δέχτηκαν νά φιλοξενήσουν τή Θεοδώρα.

Η Γέννηση τού διαδόχου

Η Θεοδώρα έμεινε κάμποσες μέρες μέσα στή ζεστή ατμόσφαιρα του μοναστηριού τού Άη-Νκόλα όμως φοβόταν νά μείνει περισσότερο σκεπτόμενη ότι ή πιθανή ανακάλυψή της θά είχε συνέπειες καί σέ εκείνη καί στό παιδί πού θά έφερνε σέ λίγο στόν κόσμο. Γιά νά αποφύγει τούς πιθανούς διώκτες της αποφάσισε νά εγκαταλείψει γιά λίγο τό φιλόξενο καταφύγιο της γιά νά επιστρέψει πάλι σέ αυτό όταν θά ερχόταν ή ώρα της νά γεννήσει τό διάδοχο. Ο διάδοχος γεννήθηκε αλλά ό φόβος δέν έφυγε από τή νεαρή μητέρα, ή όποία αποφάσισε νά φύγει γιά δεύτερη φορά από τό φιλόξενο μοναστήρι καί νά ξαναγυρίσει στό κρυσφύγετο τής Πίνδου πού τής πρόσφεραν μεγαλύτερη προστασία. Ο βαρύς όμως χειμώνας θά αναγκάσει τή Θεοδώρα νά πάρει τό μωρό της καί νά επιστρέψει στό μοναστήρι τού Αγίου Νικολάου. Στό μοναστήρι θά συναντήσει τή Βασίλισσα Θεοδώρα ό πατήρ Νικηφόρος, ένας ταπεινός καί καλοκάγαθος κληρικός από τό χωριό Πρένιτσα. Ο παπα-Νικηφόρος ήτανε ό λειτουργός καί ό πνευματικός τής μονής. Σέ αυτόν τόν ταπεινό λευίτη ή Θεοδώρα θά εμπιστευτεί τό δράμα της καί θά τού εναποθέσει τόν πόνο καί τίς ελπίδες της καί αυτός μέ τή σειρά του θά πάρει τή μητέρα καί τό παιδί καί θά τούς οδηγήσει γιά μεγαλύτερη ασφάλεια στό σπίτι του, στό χωριό Πρένιτσα. Στό σπίτι τού ιερέα ή Θεοδώρα είχε τήν ευκαιρία νά διαβάζει μέ τίς ώρες. Ο προστάτης τους τής προμήθευε βιβλία καί φυλλάδες πού διαπραγματεύονταν σοβαρά θέματα τής πίστεως καί τής ιστορίας καί έτσι ή Βασίλισσα εμπλούτιζε τίς γνώσεις της κάθε μέρα καί περισσότερο. Στό μεταξύ στό παλάτι τής 'Αρτας ό Μιχαήλ μέ τήν πολύτιμη βοήθεια τών ανθρώπων του ανακάλυψε τόν πραγματικό ρόλο πού έπαιζε όλα αυτά τά χρόνια ή Γαγγρηνή ή όποία καί ομολόγησε πώς μέ τή βοήθεια τής μαγείας καί άλλων αθέμιτων μέσων κρατούσε τό Μιχαήλ δέσμιο τών σχεδίων της. Ο Μιχαήλ άν καί είχε αποκτήσει δύο νόθους γιούς μέ τή Γαγγρηνή, κουρασμένος καί αηδιασμένος τήν έδιωξε από κοντά του καί στή συνέχεια μετανοιωμένος αποζητούσε τή γυναίκα του.


Η ΕΠΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΤΑ

Η επάνοδος τής Θεοδώρας στήν 'Αρτα ύστερα από πέντε χρόνια εξορίας, έγινε βασιλικά καί μέ κάθε επισημότητα.Πρίν μπεί όμως ή Αυγούστα στήν πόλη τής 'Αρτας ζήτησε νά επισκεφθεί πρώτα τή θαυματουργή Οδηγήτρια στή μονή τής Παναγίας Βλαχέρνας καί νά τήν ευχαριστήσει πού άκουσε τίς προσευχές της.
Πολύ γρήγορα ή θεοδώρα άρχισε νά παίρνει πρωτοβουλίες σέ έργα είρηνικά.'Ετσι γιά μιά όλόκληρη δεκαετία σχεδόν, σέ συννεόηση μέ τίς κεφαλές τής Εκκλησίας καί μέ ξακουστούς τεχνίτες απ' όλες τίς περιοχές, άρχισε νά κτίζει ίδρύματα, ναούς μεγαλοπρεπείς καί μοναστήρια πού κοσμούσαν όλη τήν Ήπειρο, τή Μακεδονία, τήν Αίτωλοακαρνανία καί τόν Αμβρακικό. Ενώ ξεχωριστά κτίσματα, αληθινά κοσμήματα, αναστηλώνονταν ή ανακαινίζονταν εξαρχής. Η μονή τής Παντάνασσασς κοντά στήν Φιλιππιάδα, ή Παναγία ή Βλαχέρνα πού ξεχώριζε γιά τήν είκόνα τής Οδηγήτριας, ή Κάτω Παναγιά, ό 'Αγιος Δημήτριος τού Κατσούρη ανάμεσα στούς μπαξέδες τής΄'Αρτας, ήτανε έργα πού δείχνανε τήν πίστι καί τό σεβασμό τής Αυγούστας. Ακόμη τής ίδιας εποχής ήτανε ή μονή τού Αγίου Γεωργίου, ή Μεταμόρφωση στό Γαλαξίδι πού βεβαίωναν τήν ψυχική μεταστροφή τού Μιχαήλ Β', αλλά καί τήν πνευματική αναλαμπή τών Κομνηνο δουκάδων.
Μέσα σέ αυτό τό κλίμα, στήν καθημερινή δραστηριότητα καί στήν ανεμπόδιστη ροή τής ίστορίας, ή Θεοδώρα έβρισκε καί όλο τόν καιρό, όχι μόνο Βασίλισσα καί Αυγούστα νά είναι αλλά καί γυναίκα καί σύνευνη καί μητέρα. Νά ζεί έντονα καί ολοκληρωτικά όλους τούς ρόλους της καί νά επαρκεί. Σχεδόν χρόνο παρά χρόνα γεννούσε καί από ένα παιδί καί έφτασε νά δώσει στούς Αγγελώνυμους Κομνηνούς στό διάστημα τού έγγαμου βίου της έξι (6) υγιέστατα παιδιά. Τρείς γιούς καί τρείς θυγατέρες.Τό Νικηφόρο πού είχε γεννήσει στήν εξορία, τόν Ιωάννη καί τόν Δημήτριο, τήν Ελένη, τήν 'Αννα καί μιά ανώνυμη( κατά άλλους Μαρία).
(Από τό βιβλίο τής κ. Αναστασίας Ν. Κυνηγοπούλου '' ΒΑΣΙΛΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ ΑΓΙΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ''.)

Η ζωή και δράση της Οσίας Μητέρας μας Θεοδώρας της βασίλισσας της Ηπείρου της θαυματουργού. (11 Μαρτίου) (Ιώβ Μελίου του Ιασίτη)

 
    1.Η ξακουστή και μακάρια αυτή βασίλισσα, η Θεοδώρα, καταγόταν από την Ανατολή και γονείς της ήταν ο Ιωάννης και η Ελένη. Τα σχετικά με τη ζωή της έτσι εξελίχθηκαν. Όταν ήταν βασιλιάς των Ελλήνων ο Αλέξιος, ο οποίος καταγόταν από την οικογένεια των Κομνηνών, ο Μιχαήλ Κομνηνός, που διέφερε από τον βασιλιά και από τους άλλους βασιλιάδες που είχαν το όνομα Άγγελοι, αναλαμβάνει την εξουσία της Πελοποννήσου, ενώ ο Σεναχηρείμ στάλθηκε στην Αιτωλία και Νικόπολη. Αυτοί οι δύο είχαν παντρευτεί δύο γνήσιες πρώτες εξαδέλφες του βασιλιά. Ο πατέρας της μακάριας Θεοδώρας Ιωάννης, που επωνομαζόταν Πετραλίφης και καταγόταν από λαμπρή και περιφανή οικογένεια, παίρνει σύζυγο από βασιλική γενιά που ήταν από τις πρώτες στην Κωνσταντινούπολη. Τιμήθηκε με το αξίωμα του σεβαστοκράτορα των Ελλήνων και τοποθετήθηκε διοικητής της Μακεδονίας και Θεσσαλίας.
      Όταν όμως ύστερα από παραχώρηση του Θεού κυριεύεται η Κωνσταντινούπολη από τους Λατίνους, αιχμαλωτίσθηκε απ’ αυτούς μαζί με άλλους πολλούς και ο βασιλιάς Αλέξιος, ενώ ο γιός του Λάσκαρης τυφλώνεται στην Ανατολή από τον Μιχαήλ Παλαιολόγο, ο οποίος τότε άρπαξε τη βασιλεία και έτσι επικρατούσε παντού ταραχή και σύγχυση. Όταν οι Νικοπολίτες ξεσηκώθηκαν εναντίον του Σεναχηρείμ, αυτός κάλεσε τον Μιχαήλ Κομνηνό για να τον βοηθήσει· προτού όμως φθάσει αυτός, ο Σεναχηρείμ δολοφονείται. Όταν έφθασε ο Μιχαήλ σκοτώνει όλους τους φονιάδες και νυμφεύεται τη γυναίκα εκείνου Μελισσηνή. Έφτασε στο σημείο μάλιστα τη γυναίκα του να την καταδικάσει σε θάνατο. Έτσι οικειοποιείται ολόκληρη την περιουσία και την εξουσία του Σεναχηρείμ. Αυτός λοιπόν ο Κομνηνός, όταν ο στόλος των Λατίνων έφυγε από την Κωνσταντινούπολη και αγκυροβόλησε στο λιμάνι που λεγόταν Σαλαγορά, εξαγόρασε από αυτούς σαν δούλο τον βασιλιά Αλέξιο, που δεν τον αναγνώριζαν, αφού τους έδωσε προηγουμένως πολλά δώρα. Απ’ αυτόν τον βασιλιά δόθηκε τότε σαν δώρο στον Μιχαήλ και στους κληρονόμους του η εξουσία της ηγεμονίας. Αποκτά λοιπόν από τη Μελισσηνή τέσσερις γιους, τον Μιχαήλ Δούκα, τον Θεόδωρο, τον Μανουήλ και τον Κωνσταντίνο.
      2. Ο πρώτος γιός, ο Μιχαήλ, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ανέλαβε όλη την εξουσία εκείνου, άνθρωπος δραστήριος και εξυπνότατος και πολύ έμπειρος στο να διαχειρίζεται τις διάφορες υποθέσεις. Αυτός λοιπόν κυρίεψε προσαρτώντας τα Βελλάγραδα, τα Ιωάννινα, τη Βόνδιτζα, το νησί των Κορυφών (Κέρκυρα), το Δυρρά­χιο, την Αχρίδα, ολόκληρη τη Θεσσαλία και την Ελλάδα και πάρα πολύ επεξέτεινε την εξουσία του. Γρήγορα όμως κι αυτός σαν άνθρωπος που ήταν σκοτώθηκε και τον αδελφό του Θεόδωρο Δούκα άφησε διάδοχό του. Αυτός λοιπόν, ο Θεόδωρος, βρήκε από τον αδελφό του Μιχαήλ Δούκα το παιδί του που ήταν βρέφος, δεν του έδωσε σημασία γιατί ήταν πολύ μικρό και αφού άρπαξε την εξουσία και τον βοήθησαν οι περιστάσεις, σκέφθηκε να ξεφορτωθεί το παιδάκι. Η μητέρα του όμως το κατάλαβε, γι’ αυτό το πήρε και πήγε στην Πελοπόννησο. Ο Θεόδωρος ικανότατος στον πόλεμο απελευθέρωσε ακόμη και τη Θεσσαλονίκη από τους Λατίνους και κυριάρχησε προς δυσμάς μέχρι τη Χριστούπολη.
      3. Ο σεβαστοκράτορας Πετραλίφης, απέκτησε γιους στη Θεσσαλία καθώς και την αείμνηστη Θεοδώρα, και αφού τέλειωσε τη ζωή του χριστιανικά, την εξουσία του την άφησε στους γιους του. οι οποίοι είχαν καλές σχέσεις με τον βασιλιά Θεόδωρο, και την αδελφή τους που ήταν πολύ μικρή τη φύλαγαν σαν κόρη οφθαλμού. Τί συμβαίνει μετά; Ο βασιλιάς Θεόδωρος εξεστράτευσε εναντίον της Ζαγοράς, πολεμούσε με τον βασιλιά των Βουλγάρων Ασάν, νικήθηκε όμως απ’ αυτόν, αιχμαλωτίσθηκε και τυφλώθηκε.
     4. Ο Μιχαήλ, ενώ βρισκόταν σε νεανική ηλικία, ανακαλείται από την εξορία και αναλαμβάνει την πατρική εξουσία, επισκέπτεται τη Θεσσαλία και ενώ βρισκόταν στο κάστρο Σερβίον συναντά την όμορφη κόρη Θεοδώρα από την οποία, επειδή κατακτήθηκε απόλυτα, συμφωνεί με τα αδέλφια Πετραλίφες και την παίρνει με νόμιμο γάμο και στην Ακαρνανία, που ήταν τότε ατείχιστη, την παντρεύεται. Αυτός λοιπόν φρόντιζε για την εξουσία του, η Θεοδώρα όμως δεν παρασύρθηκε από τη δόξα, δεν γοητεύθηκε εξαιτίας της νιότης της, ούτε συνήθιζε να σπαταλά τη ζωή της στις ανέσεις, ούτε αλαζονεύθηκε από το μέγεθος της εξουσίας. Γνώριζε περισσότερο να ανήκει στον Θεό και να φροντίζει για την αρετή, να ζει με σωφροσύνη, να επιζητεί την ταπεινοφροσύνη, γιατί αυτή περισσότερο απ’ όλους πέτυχε να μην έχει οργή, αλλά να έχει αγάπη, πραότητα, συμπάθεια και ελεημοσύνη για τους άλλους και τον Θεό συνεχώς να υπηρετεί.
     5. Ο εχθρός όμως των δικαίων δεν άντεχε καθόλου να τα βλέπει αυτά, ούτε ανεχόταν τη σωστή πορεία αυτής της κόρης· αφού επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις του εναντίον της, ξεσηκώνει τον πιο φοβερό πειρασμό απ’ όσους έχουν μνημονευθεί μέχρι σήμερα, βάζοντας στον άνδρα της μανιασμένη επιθυμία για τις γυναίκες. Αυτός αφού ερωτεύτηκε τρελλά και παράνομα κάποια γυναίκα από τις ευγενείς, που την έλεγαν Γαγγρηνή, πιάστηκε στα μάγια της κι έχασε τα λογικά του και απέκτησε άσπονδο μίσος εναντίον της γυναίκας του. Διώχνει τη γυναίκα του και συμμαζεύει σαν τρελλός τη μαινάδα στο σπίτι του, απαγορεύει στους υπηκόους του να έχουν επαφές με τη Θεοδώρα, να την εξυπηρετούν, ακόμη και να αναφέρουν το όνομά της.
     Πέφτοντας η γενναία σ’ αυτές τις συμφορές δεν τάχασε, ούτε παρεξέκλινε από τον καλό αγώνα της. Υπέμενε σταθερή σαν διαμάντι και υπηρετούσε τον Θεό όπως πάντα. Γύριζε στα ξένα ταλαιπωρημένη από το κρύο και τη ζέστη στους δρόμους, πιεζόταν από την πείνα και τη δίψα και τις άλλες κακουχίες προσπαθώντας να βρει κάποια στέγη. Για πέντε χρόνια λοιπόν πάλευε με άπειρα δεινά χωρίς να της ξεφύγει ποτέ κακή κουβέντα, ούτε ποτέ να παραπονεθεί στον Κύριο, αλλά ακόμη περισσότερο προόδευε στην αρετή, και καθημερινά τον πλησίαζε περισσότερο κάνοντας υπομονή με το βρέφος στην αγκαλιά της, γιατί όταν διώχθηκε ήταν έγκυος. Κάποιος ιερέας από το χωριό Πρενίστη τη βρήκε με το μωρό στην αγκαλιά να μαζεύει λαχανικά σ’ ένα χωράφι και την έπεισε με όρκο να του πει το όνομά της. Όταν έμαθε ποιά ήταν, την έκρυψε στο σπίτι του, όπου την περιποιήθηκε πολύ.
       6. Οι μεγιστάνες που κατείχαν τις πρώτες θέσεις στην υπηρεσία του Μιχαήλ Δούκα, ξαφνικά άρπαξαν εκείνη την αργόσχολη γυναίκα και την έδιωξαν, και έτσι ολόκληρη η πονηρή πράξη ήρθε στο φως και αφού ήρθε στα λογικά του ο Μιχαήλ, συγκλονίσθηκε και αμέσως έφερε πίσω τη μακάρια και έτσι όλα γέμισαν από χαρά και αγαλλίαση. Περνούσαν λοιπόν και οι δύο ειρηνικά τη ζωή τους και με αγάπη Θεού, φροντίζοντας για τη σωτηρία τους. Τιμήθηκαν και οι δύο με το αξίωμα του δεσπότη, απέκτησαν παιδιά, έφτασαν σε μεγάλο ύψος δόξας και συναγωνίζονταν στον ωραίο αγώνα της αρετής. Βλέποντας η ξακουστή Θεοδώρα τον δεσπότη και σύζυγό της να ιδρύει τα δύο πανέμορφα και ευαγή μοναστήρια, δηλαδή τη μονή της Παντάνασσας και τη μονή της Παναγίας, ίδρυσε κι αυτή το γυναικείο μοναστήρι του μεγαλομάρτυρα Γεωργίου.
     7.Όταν ο σύζυγος της δεσπότης Μιχαήλ αφού έζησε σωστά και σύμφωνα με το θέλημα του Θεού πήγε στον ουρανό, αμέσως κι αυτή γίνεται μοναχή. Ζώντας αρκετά χρόνια στόλιζε τον ναό της μονής με αφιερώματα και σκεύη και πέπλα τον ομόρφαινε. Με το πέρασμα του χρόνου γύμναζε με τους κόπους τον εαυτό της και αύξανε τον καρπό των αρετών ασχολούμενη με αγρυπνίες, ψάλλοντας ψαλμούς και ύμνους, λιώνοντας το σώμα της με νηστείες, υπηρετώντας πρόθυμα όλες τις αδελφές, προστατεύοντας τους αδικημένους, βοηθώντας ορφανά και χήρες και φτωχούς, παρηγορώντας τούς θλιμμένους και με ταπείνωση καρδίας εξυπηρετούσε όλους σ’ όλα.
     8. Όταν πρόβλεψε το τέλος της με δάκρυα ζήτησε από την πάναγνη Θεοτόκο και τον πανένδοξο μάρτυρα Γεώργιο να πρεσβεύ­σουν στον Θεό, ώστε να της δοθεί χρόνος έξι μηνών για να τελειώσει τον ναό, πράγμα που έγινε. Όταν ήρθε η ώρα της, κάλεσε τις αδελφές και αφού τις συμβούλεψε καλά για όσα έπρεπε και ευχήθηκε να πετύχουν τη σωτηρία τους, χαρούμενη παρέδωσε το πνεύμα της στα χέρια του Θεού και ενταφιάσθηκε δίπλα στη μονή που ανήγειρε. Αργότερα ο Θεός τη δόξασε, γιατί έγινε αιτία πολλών και μεγάλων θαυμάτων, γιατρεύοντας τις ασθένειες όσων προσέρχονταν σ’ αυτήν, διώχνοντας από τους ανθρώπους τους δαίμονες και καθημερινά θεράπευε ποικίλες ανίατες αρρώστιες. Θεράπευσε ακόμη και καρκίνο και έκανε κι άλλα θαυμαστά αμέτρητα πράγματα, τα οποία συνεχίζει να κάνει. Βοηθά πολύ όχι μόνον αυτούς που προσπέφτουν στον σεπτό τάφο της, αλλά και όσους βρίσκονται κοντά, μακρυά, στη θάλασσα, στα νησιά, σ’ όλους φθάνει όταν την επικαλούνται. Με τις άγιες ευχές της προς τον Θεό ας αξιωθούμε και μείς να πετύχουμε τη σωτηρία μας και να απολαύσουμε τα αγαθά που απολαμβάνουν στη βασιλεία των ουρανών όσοι σώζονται. Αμήν.

(Δημητρίου Γ. Τσάμη, «Μητερικόν», τ. Γ΄, εκδ. Αδελφότητος Η Αγία Μακρίνα, Θεσ/νίκη.)

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΣΙΑΝ ΜΗΤΕΡΑ ΗΜΩΝ ΘΕΟΔΩΡΑΝ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΣΙΑΝ ΜΗΤΕΡΑ ΗΜΩΝ

ΘΕΟΔΩΡΑΝ

ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ ΑΡΤΗΣ ΤΗΝ ΕΚ ΣΕΡΒΙΩΝ

ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Συνταχθείς μέν χάριν ευλαβείας

υπό του Άρτης και Πρεβέζης Μητροπολίτου 

ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Αφιερωθείς δε παρ' αυτού διά ψυχικήν σωτηρίαν 

εις τον εν Άρτη ιερόν ναόν της Αγίας Θεοδώρας

Εκδίδοται νύν

στιχηδόν διατεταγμένος και διορθωμένος

υπό του Επισκόπου της Ιεράς Μητροπόλεως

ΣΕΡΒΙΩΝ ΚΑΙ ΚΟΖΑΝΗΣ

ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΣΙΑΝ ΜΗΤΕΡΑ ΗΜΩΝ

ΘΕΟΔΩΡΑΝ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΝ

Μετά το Ευλογητός, το Κύριε, εισάκουσον . Είτα το Θεός Κύριος και τα παρόντα τροπάρια. Ήχος δ΄

Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ

Της Βασιλίδος τοις λειψάνοις προσδράμωμεν,

οι εν κινδύνοις και εν δέει προσπέσωμεν

πόθω ψυχής  κραυγάζοντες και λέγοντες αυτή∙

Άνασσα, βοήθησον σοίς προσπίτουσι τέκνοις,

ρύσαι απάλλαξον νόσων τε και κινδύνων

τους σους ικέτας θείαις σου ευχαίς,

κλέος της Άρτης, Θεοδώρα πάνσεμνε.

Δόξα. Και νυν. Θεοτόκιον.

Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν,

αμαρτωλοί και ταπεινοί, και προσπέσωμεν

εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής∙

Δέσποινα, βοήθησον, εφ' ημίν σπλαχνισθήσα,

σπεύσον, απολλύμεθα υπό πλήθος πταισμάτων.

Μη αποστρέψεις σους δούλους κενούς∙

σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα.

Ο Ν΄και είτα ο Κανών, έχουν εκροστοιχίδα εν τοις Θεοτοκιοις Σεραφείμ.

Ήχος πλ. δ΄

Ωδή Α΄. Υγράν διοδεύσας. 

Στέφει κοσμηθείσα ασκητικών

και ενηδομένη, Θεοδώρα εν ουρανοίς,

δώρησαι υγείαν σαις πρεσβείαις

τοίς σε τιμώσι και πόθω γεραίρουσι.

Εκλαμπρον εδέξω παρά Θεού

στέφος, Θεοδώρα, και τω θρόνω αεί αυτού

παρίστασαι, υγείαν δυσωπούσα

και σωτηρίαν σοίς τέκνοις δωρήσασθαι.

Ιλάσθητι , Οσία, τοις ταπεινοίς

και Θεόν των όλων καθικέτευσον εκτενώς,

κινδύνους και νόσους, Θεοδώρα,

αποσοβήσαι από των τέκνων σου.

Θεοτόκιον.

Συνέχομαι κινδύνοις και πειρασμοίς

και προς σε, Παρθένε, καταφεύγων επιζητώ

την λύσιν αυτών και σωτηρίαν∙

διό λιταίς σου τον δούλον σου οίκτιρον. 

Ωδή Γ΄.Συ ει το στερέωμα.

Ημάς τους γεραίροντας

τους εν ασκήσει αγώνάς σου

ταίς σαίς ευχαίς εκ νόσων παντοίων,

Θεοδώρα, απάλλαξον.

Τα αθλά σου μέγιστα,

ω Θεοδώρα πανεύφημε.

ρύσαι διό ευχαίς σου κινδύων 

και εκ νόσων την ποίμνην σου.

Ανδρείας πανθαύμαστον 

και της αγνείας ώφθης υπόδειγμα.

διό καμέ αγνεύειν ευχαίς σου,

Θεδώρα, αξίωσον.

Θεοτόκιον.

Έχων την ελπίδα μου

εις σε, πανάσπιλε Δέσποινα,

όλην παθών και κινδύνων ρύσαι 

την ψυχήν μου, πρεσβείαις σου.

Διάσωσον από κινδύνων και θλίψεων, Θεοδώρα,

Βασιλισσών το κλέος και καύχημα,

τους προσιόντας και τιμώντας σε πόθω.

Επίβλεψον εν ευμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε,

επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν 

και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.

Ο ιερεύς μνημονεύει. Είτα το παρόν Τροπάριον

Ήχος β΄

Πρεσβείαν την σήν, Οσία, εξαιτούμεθα

ελέους τυχείν παρά του πανοικτίρμονος

Χριστού του Σωτήρος και μόνου Θεού ημών∙

και γαρ ισχύει δέησις πολύ

δικαίων Δεσπότου προς ευμένειαν.

Ωδή Δ΄. Είσάκήκοα, Κύριε.

Αυγασθείσα εκλάμψεσι

Πνεύματος Αγίου, θεοδωρώνυμε,

την ψυχήν μου καταλάμπρυνον

ουρανία δόξη ταίς πρεσβείαις σου.

Φωτοφόρων εκλάμψεων,

άσπερ, Θεοδώρα, απολαμβάνεις νυν,

απολαύσαι ικεσίαις σου

πάντας τους υμνούντας σε αξίωσον.

Σαίς ευχαίς με ενίσχυσον 

κατ΄ασθενειών τε αεί και θλίψεων,

Θεοδώρα αξιάγαστε,

ταίς προς τον Σωτήρα μεσιτείαις σου.

Θεοτόκιον.

Ρώσιν άνοσον δίδου μοι

και πάθη ανίατα καταπράυνον

τη πρεσβεία του ελέους σου,

ως Θεόν τεκούσα, Απειρόγαμε.

Ωδή Ε΄. Φώτισον ημάς.

Σθένει του Θεού τον εχθρόν κατεπολέμησας∙

διό και ημάς ευχαίς σου άπαντας,

Θεοδώρα, κατ' εχθρών δεινών ενδυνάμωσον.

Σώσον τους εις σε, Θεοδώρα, προσπελάζοντας 

και από νόσων και περιστάσεων 

ταίς σαίς πρεσβείαις, φιλαδέλφους, ελευθερωσον.

Δώρον του Θεού συ υπάρχουσα επώνυμος, 

πάσι δοθήναι το θείον έλεος,

ω Θεοδώρα, ικεσίαις σου αξίωσον.

Θεοτόκιον

Άχραντε σεμνή, θείω ύδατι με ράντισον

και ταίς λιβάσι της ευσπλαγχνίας σου

σταγόνας δίδου των δακρύων υετίζειν με.

Ωδή ΣΤ΄. Ιλάσθητι μοι, Σωτήρ.

Ισχύ του Παντουργού, ω Θεοδώρα πανέντιμε,

πλεκτάνας του πονηρού σοφώς κατεφρόνησας.

καμέ ούν αξίωσον

καταλύσαι σθένει του Θεού Σατάν τον δόλιον.

Ηράσθης φωτός Θεού, ω Θεοδώρα

και πάντα τα αγαθά της γής κατεφρόνησας

καμέ ουν αξίωσον

φωτισθήναι σαις ευχαίς ουρανίαις ελλάμψεσι.

Σύν τοις Αγγέλοις νυνί, ω Θεοδώρα, χορεύουσα,

ενώπιον του Θεού πρεσβείας προσάγαγε

υπέρ των τιμώντων σε και των ασπαζομένων τα ιερά σου λείψανα.

Θεοτόκιον.

Φωτός νεφέλη συ ει και του Θεού θρόνος ένδοξος

Παρθενομήτορ αγνή∙ ψυχής ουν τα όμματα 

της εμής νυν φώτισον 

και παθών αχλύος της καρδίαν μου καθάρισον.

Διάσωσον από κινδύνων και θλίψεων, Θεοδώρα,

Βασιλισσών το κλεός και καύχημα,

τους προσιόντας και τιμώντας σε πόθω.

Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον ανερμηνεύτως

επ' εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον,

ως έχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Ο ιερεύς μνημονεύει. Είτα το Κοντάκιον.

Ήχος β'

Θείων δωρημάτων, Θεοδώρα, επώνυμε,

Οσίων σύσκηνε και Βασιλίδων αγλάισμα,

εγκαρδίως βοώμεν σοι∙ πρόφθασον

και εκ παντοίας βλάβης λύτρωσαι ημάς

ταίς προς τον Σωτήρα θερμαίς ικεσίαις σου.

Προκείμενον, ήχος δ΄.

Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι.

Στιχ. Και ανήγαγέ με εκ λάκκου ταλαιπωρίας και πηλού ιλύος.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ

Εκ του κατά Ματθαίον. Ζήτει τω Σαββάτων της ΙΖ΄.

Δόξα .Ταίς της σής Οσίας. Και νύν .Ταίς της Θεοτόκου.

Ελεήμον, ελέησόν με, ο Θεός. Και το παρόν Προσόμοιον

Ήχος πλ.β΄ Όλην αποθέμενοι.

Χαίροις, αύχος ένδοξον 

Ακαρνανίας και Άρτης

κλέος τε και σέμνωμα

και πηγή κένωτος των ιάσεων∙

χαίροις, αείφωτος

λαμπάς, η φωτίζουσα

Αιτωλίαν τοις σοίς θαύμασι∙

χαίροις, επίσκεψις

και ρώσις εν νόσιος των τέκνων σου.

Σε ουν καθικετεύομεν 

πρέσβευε Χριστώ τω παντάνακτι

υπέρ σωτηρίας

ειρήνης τε ημών διηνεκούς 

μετά υγείας και ρώσεως

Θεοδώρα πάνσεμνε.

Ο ιερεύς. Σώσον, ο Θεός, τον λαόν σου.

Ωδή Ζ΄. Παίδες Εβραίων.

Νύν καθορώσα, Θεοδώρα

την πανέκλαμπρον του Πλάστου θείαν θέαν,

ιεραίς σου ευχαίς δώρησαι την κατ' άμφω

υγείαν τοίς υμνούσί σε και τιμώσι την σην μνήμην.

Πίστει τιμώντας σου την μνήμην

Θεοδώρα, νυν τους ταπεινούς σου δούλους

ευλαβώς και πίστεως ημάς δεόμεθα σου

ταίς θείαις ικεσίαις σου του ρυσθήναι εκ κινδύνων.

Ω Θεού δώρον, Θεοδώρα,

σου δεόμεθα οι ταπεινοί σου δούλοι, 

τον δοτήρα Θεόν των αγαθών δυσώπει

δούναι ημίν την άφεσιν των πολλών αμαρτημάτων.

Θεοτόκιον

Εμμονον έχων την κακίαν

και δουλούμενος ατόποις συνηθείας,

ευσπλαγχνία τη ση προστρέχω ανακράζων∙

σώσον με, σώσον, Πάναγνε, μητρικαίς σου ικεσίαις.

Ωδή Η΄. Τον Βασιλέα.

Ρώσιν κατ' άμφω, ω Θεοδώρα, δυσώπει

τοις σοίς δούλοις ευχαίς σου δωρηθήναι

και δεινών παντοίων απαλλαγήν, Οσία.

Ω Θεοδώρα, ταίς ικεσίαις σου σώζε

από νόσων παντοίων και κινδύνων

τους προσπεφευγότας τω θείω σου τεμένει.

Ινά υμνώ σε, ω Θεοδώρα, οσία,

χαράν και υγείαν μοι παράσχου

ταίς προς τον Σωτήρα ενθέρμοις σου πρεσβείαις.

Θεοτόκιον

Ικεσίαις ταις προς τον Θεόν σου, Παρθένε,

δυσχερών των του βίου με σώσον

και τον σάλον παύσον ασθενειών παντοίων.

Ωδή Θ΄. Κυρίως Θεοτόκον

Πλουτούντες, Θεοδώρα, τα σεπτά οστά σου

κατασπαζόμεθα ταύτα δεόμενοι

ρύσαι ημάς ταίς ευχαίς σου, Μήτερ, των θλίψεων.

Κινδύνων των του βίου λύτρωσαι, Οσία,

τον σον οικετην ενθέοις πρεσβείαις σου

και πάσης νόσου και βλάβης με νύν απάλλαξον.

Εν θαύμασι απείροις, Βασιλίς θεόφρων,

ο Παντοκράτωρ Θεός σε εδόξασε∙

τούτον θερμώς εκδυσώπει υπέρ της ποίμνης σου.

Θεοτόκιον

Μαρία, ομβρισόν μοι άφεσιν πταισμάτων

και ασθενούντά με επίσκεψαι δέομαι

και συμφοραίς νυν ποντούμενον ελευθέρωσον.

Άξιον εστίν. Και τα παρόντα Μεγαλυνάρια.

Έχοντες Αρταίοι σα ιερά

λείψανα, θεόφρων Θεοδώρα, ως οχυρόν

προπύργιον, τούτοις προσφεύγουσιν εν νόσοις

και την υγείαν πάντες απολαμβάνουσι.

Φύλαττε στην ποίμνην, δώρο Θεού,

κακών εκ παντοίων και εκ νόσων φθοροποιών,

πίστει την τιμώσαν  σήν μνήμη, Θεοδώρα,

και εκ παντοίας βλάβης ταίς ικεσίαις σου.

Έτερα, παρ' ανωνύμου κεχριαίου

Χαίροις άνθος πάντερπνον της Εδέμ

εν γη εξανθήσαν, ώσπερ ήλιος νοητός,

και την των Σερβίων αεί φωτίζον χώραν

ψυχάς δ' ευωδιάζον θερμώς τιμώντων σε.

Χαίροις των Σερβίων κόρη σεμνή

αρετών δοχείον ευωδίαν χριστιανοίς∙

ζάλης εν τω βίω δεινώς ημάς νεκρούσης

λύτρωσαι, Θεοδώρα, Χριστώ πρεσβεύουσα.

Θεοτόκιον

Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί,

Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων η δωδεκάς,

οι Άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου,

ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς.

  

  Τρισάγιον. Είτα το παρόν Τροπάριον.

Ήχος γ΄.

Χαίρει έχουσα η πόλις Άρτα

τον σον πάνσεπτον ναόν, Οσία,

ιαμάτων ιατρείον υπάρχοντα

τοις προσιούσιν αυτώ μετά πίστεως

και αιτουμένοις την θερμήν σου αντίληψιν∙

ω Βασίλισσα Θεοδώρα αξιάγαστε,

Χριστόν τον Θεόν ικέτευε

δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ο ιερεύς, ως έθος, μνημονεύει, εις δε την Απόλυσιν ψάλλεται το παρόν. Ήχος β΄. Ότε εκ του ξύλου σε.

Δεύτε οι εν Άρτη ευσεβείς,

δεύτε εν ωδαίς Θεοδώραν ανευφημήσωμεν,

Βασιλίδων σέμνωμα, μοναστριών καλλονήν,

προς αυτήν ανακράζοντες∙ λύτρωσαι ευχαίς σου,

πάσης προσβολής τε και νόσου

τους τα λείψανά σου τιμώντες

και τη αντιλήψει σου προστρέχοντας.

Τέλος και τω Θεώ δόξα

Η πόλη των Σερβίων και η Αγία Θεοδώρα τον 13ο αιώνα.

Η αγία Θεοδώρα των Σερβίων και της Άρτας γεννήθηκε στην Βυζαντινή πόλη των Σερβίων στις αρχές του 13ου αιώνα στο 1210μ.χ. Η εποχή εκείνη για την περιοχή της Ελλάδος ήταν η εποχή της Φραγκοκρατίας. Την Κωνσταντινούπολη την κατείχαν οι Φράγκοι μετά από την άλωση της το 1204 μ.χ  ενώ η υπόλοιπη αυτοκρατορία είχε χωριστεί και μοιραστεί από τους Φράγκους και Βενετούς σε μικρότερα κρατίδια-φέουδα, τα λιμάνια τα κράτησαν οι Βενετοί , τις πόλεις οι Φράγκοι. Μερικές περιοχές όμως έμειναν Ελληνικές, όπως το Δεσποτάτου της Ηπείρου με πρωτεύουσα την Άρτα και την Αυτοκρατορία της Νίκαιας στην Μικρά Ασία, και την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας.

Μεταξύ αυτών των δύο σημαντικότερων βασιλείων αναπτύχθηκε  ανταγωνισμός για το ποιο τελικά  θα ανασυστήσει την Αυτοκρατορία του Βυζαντίου. Τελικά αναδείχθηκε τυχερότερη η Νίκαια η οποία ανακατέλαβε την Κωνσταντινούπολη το 1261 αλλά πολλές περιοχές δεν επανήλθα ποτέ από τους βενετούς και τους φράγκους στην Ρωμανία και πέρασαν απ'ευθείας στην τουρκοκρατία μερικούς αιώνες αργότερα.

Τα Σέρβια δόθηκαν για ένα μικρό διάστημα στο φραγκικό φέουδο της Θεσσαλονίκης αλλά μετά προσχώρησαν στο Δεσποτάτου της Ηπείρου. Στα 1230 ο Βασιλιάς του Δεσποτάτου  Μιχαήλ Κομνηνός Δούκας πέρασε από την πόλη-φρούριο των Σερβίων και αφού είδε την Θεοδώρα την παντρεύτηκε και την πήρε για βασίλισσα στην Άρτα.

Έτσι η πόλη των  Σερβίων  και η ευρύτερη περιοχή ανάδειξαν μια Βασίλισσα η οποία επρόκειτο να γίνει Αγία στην Αρτα και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως την ανέδειξαν και την τιμούν ακόμη οι Αρτινοί και την έχουν πολιούχο της πόλης τους.

Αλλά για να γίνει αγία η Θεοδώρα σίγουρα επηρεάστηκε από το περιβάλλον των Σερβίων από το θρησκευτικό περιβάλλον της εποχής, ώστε να πάρει γερές βάσεις  να αντέξει αυτά που πέρασε ως βασίλισσα και να φτάσει την Αγιότητα.

Να πούμε ότι τα Σέρβια την εποχή εκείνη ήταν μια τυπική βυζαντινή πόλη. Πίσω από τα τείχη ήταν γεμάτα τα Σέρβια από μικρές εκκλησίες και μοναστήρια πολλά από τα οποία υπάρχουν ακόμη όπως του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και των Αγίων Θεοδώρων, είχαν Επισκοπή , ενώ έξω από τα τείχη υπήρχαν ασκητήρια με ασκητές στους απότομους βράχους γύρω από τα Σέρβια (Άγιος Γεωργιος Κρεμαστός άγιοι Θεόδωροι )μέχρι το σημερινό φράγμα του Ιλαρίωνα όπου σήμερα σκεπάστηκαν πολλές σπηλιές ασκητών κάτω από το νερό.

Βέβαια εκτός από εκκλησίες και μοναστήρια υπήρχαν στην πόλη  στρατώνες , εμπορικά καταστήματα, βιοτεχνίες (μεταξιού και όπλων ), σχολές, ξενοδοχεία,  τελωνείο, δικαστήριο, και διοικητήριο κλπ  ένα περιβάλλον θα μπορούσαμε να το πούμε και κοσμικό.

Αλλά όλα αυτά τα κοσμικά  δεν  την  επηρέασαν ώστε να μπορούμε να πούμε, όπως αποδείχθηκε αργότερα,  ότι εκτός από Βασίλισσα η Άρτα παρέλαβε ταυτόχρονα και μια αγία γυναίκα.

Έτσι σωστά το απολυτίκιο της Αγίας αναφέρει

Σερβίων το βλάστημα και Άρτης το σέμνωμα,
την Βασίλισσαν και οσίαν Θεοδώραν
αξίως τιμήσωμεν·

αύτη γαρ την πορφύραν και τον κόσμον λιπούσα,
έφυγεν, αυλισθήσα ως τριγών εν ερήμω·
αυτής ταις ικαισίαις , Χριστέ ο Θεός,
σώσων τας ψυχάς ημών.

Δηλαδή 

Το γέννημα και θρέμα των Σερβίων , η τιμή και δόξα της Άρτας

Την Βασίλισσα και οσία Θεοδώρα ας τιμήσουμε με άξιο  τρόπο

Διότι εγκατέλειψε τα βασιλικά ενδύματα και τον κόσμο 
έφυγε και εγκαταστάθηκε στην έρημο όπως το τρυγόνι.
με της ικεσίες της Χριστέ ο Θεός σώσε τις ψυχές μας.


Δεν την τίμησαν την Αγία  μόνο στην Αρτα ώς τοπική αγία.Όπως αναφέρει ο Αθανάσιος Τσαρμανίδης εκκλησάκι των Σερβίων στο όνομα της Αγίας Θεοδώρα πρέπει να υπήρχε στις αρχές του 18ου αιώνα.

Σημ. Το τρυγόνι φημίζεται ότι  είναι μονογαμικό πουλί και αν χάσει το σύντροφό του δεν ξαναζευγαρώνει.

Η πριγκίπισσα με τη μεγάλη καρδιά.(Η Αγία Θεοδώρα η πολιούχος της Άρτας).Βιβλιοπαρουσίαση.

15ΜΑΡ

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

‘Ενα καινούργιο βιβλίο για την Αγία Θεοδώρα, την βασίλισσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου και πολιούχου της Άρτας κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κυριακίδη.Συγγραφέας του βιβλίου η Αρτινή Φιλόλογος και Θεολόγος Αρετή Κασσελούρη.

Η ταραχώδης και ρομαντική ιστορία μιάς Ελληνίδας, που από νωρίς αξιώθηκε να γίνει βασίλισσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου και μετά από ποικίλες προσωπικές δοκιμασίες να αντέξει και να αναδειχθεί μοναχή και αγία της Εκκλησίας μας, περιγράφεται με ελκυστική λογοτεχνική γλαφυρότητα και ελκυστική δεξιοτεχνία στο βιβλίο αυτό.

Γράφει σχετικά η συγγραφέας του βιβλίου.

“Η ζωή της μοιάζει με παραμύθι.Και θα είχε ξεχαστεί, όπως ξεχάστηκαν πολλές παραμυθένιες ζωές στο διάβα της ιστορίας. Όμως αυτή η πριγκίπισσα είχε κάτι αλλιώτικο από τους άλλους .Ήταν μιά πριγκίπισσα με μεγάλη καρδιά. Τόσο μεγάλη ήταν η καρδιά της, που χωρούσε όλους τους ανθρώπους μέσα της, και τους καλούς και τους κακούς.

Ήταν τόσο γερή και δυνατή, που κατάφερε να είναι ζωντανή ακόμα και σήμερα. Και έδωσε αίμα, για να έχουν ζωή οι κάτοικοι που έζησαν και ζουν σε αυτό τον τόπο. Τους κράτησε ανόθευτη την πίστη και ατόφια την Ελλάδα μέσα τους. Και αφού άντεξε τόσα χρόνια η καρδιά της ,σίγουρα ποτέ δεν θα πεθάνει. Γιατί ό,τι αντέχει στο χρόνο, είναι αυτό που κρατάει ζωντανό τον κόσμο”.

.

Χαρακτηριστικά του βιβλίου – Περιεχόμενα.

Σε πέντε  κεφάλαια και σε 166 σελίδες η συγγραφέας κατορθώνει με τρόπο γλαφυρό  και ευχάριστο να παρουσιάσει την πολυκύμαντη ζωή της Αγίας.

“Θα διηγηθώ, (γράφει η κ.Κασελούρη), σαν την μητέρα μου, με τρόπο μυθοπλαστικό, τον βίο της πριγκίπισσας Θεοδώρας, που δεν ήταν καθόλου παραμυθένιος, στηριγμένη στα λίγα στοιχεία που αναφέρονται στην βιογραφία της, στην τοπική παράδοση και στην ιστορία του Δεσποτάτου της Ηπείρου (που δημιουργήθηκε το 1204 μ.Χ και κράτησε μέχρι τα μισά του 14ου αιώνα ). Και εύχομαι, αφού την γνωρίσουμε , “να ζήσουμε και μεις καλύτερα”, όπως μας έλεγε η μάνα μας, όταν τέλειωνε το παραμύθι. (Εισαγωγή σελ.10)

Το πρώτο κεφάλαιο αναφέρεται στην παιδική και εφηβική ζωή της Αγίας.  Περιέχει δε και ιστορικά στοιχεία από την Ιστορία του Δεσποτάτου της Ηπείρου.

Στο δεύτερο κεφάλαιο περιγράφεται η πολυτάραχη ζωή της Αγίας. Η γνωριμία της, ο  αρραβώνας  της και ο  γάμος της με τον Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Β΄Κομνηνό, ο ερχομός της στην Άρτα, ο διωγμός της από το παλάτι, λόγω της παράνομης σχέσης του συζύγου της με την  Γαγγρινή, η περιπλάνησή της στα ορεινά Τζουμέρκα, η γέννηση του πρώτου γυιού της Νικηφόρου, η ανακάλυψή της από τον ιερέα  της Πρένιστας (σημερινό Κορφοβούνι)  στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου, η μετάνοια του συζύγου της, η απομάκρυνση της Γαγγρινής  και η επιστροφή της  Θεοδώρας στο παλάτι.

Το τρίτο κεφάλαιο αναφέρεται στην υπόλοιπη  ζωή της Αγίας και των παιδιών της, μέχρι τον θάνατο του συζύγου της Μιχαήλ Β΄Άγγελου Κομνηνού. Οι διπλωματικές δραστηριότητες της Ειρηνοποιού Αγίας, η ορθόδοξη θρησκευτική της πολιτική στο εσωτερικό του Δεσποτάτου της Ηπείρου, απόδειξη της οποίας είναι η ανοικοδόμηση πολλών βυζαντινών ναών είναι μερικά από τα περιεχόμενα του κεφαλαίου αυτού.

Αξιοσημείωτη είναι η  ιδιαίτερη αναφορά στην ζωή της θυγατέρας  της Οσίας Θεοδώρας Eλένης, συζύγου του βασιλιά των δύο Σικελιών Μανφρέρδο, για την οποία  η ιστορική έρευνα απέδειξε ότι θα πρέπει να συγκαταριθμηθεί στο Ορθόδοξο Αγιολόγιο, ως ομολογήτρια Αγία, λόγω των πολλών της αντιπαπικών αγώνων που της στοίχισαν την ζωή την δική της και των τριών της παιδιών.

Το τέταρτο κεφάλαιο αφιερώνεται στην ζωή της Αγίας ως μοναχής ,μέχρι την οσιακή κοίμησή της.

Στο πέμπτο κεφάλαιο γίνεται αναφορά στην ανακομιδή των λειψάνων της Αγίας καθώς και σε ορισμένα θαύματά της.

Το βιβλίο είναι εμπλουτισμένο με πολλές εικόνες. Η εικονογράφηση έγινε από τον Κομποταίο Αγιογράφο Κων/νο Κωτσιάκη, ο οποίος παριστάνει στιγμιότυπα από την ζωή της Αγίας. Οι φωτογραφίες από τα Βυζαντινά μνημεία της Άρτας και τον ναό της Αγίας  είναι του Αρτινού φωτογράφου Βασιλείου Γκανιάτσα.

Τέλος η πλουσιότατη βιβλιογραφία, που ξεπερνά τα 30 βιβλία και άρθρα παρατίθεται στο τέλος του βιβλίου και αποδεικνύει την γνήσια ιστορική έρευνα της συγγραφέως.

“…Η Αγία Θεοδώρα, η Πριγκίπισσα με τη μεγάλη καρδιά, είναι η πολιούχος Αγία, που απλώνει τη χάρη της και προστατεύει πάντοτε την Άρτα και όλο τον κόσμο. Αποτέλεσε και αποτελεί πρότυπο, γιατί τη συναντούμε σε όλους τους ρόλους, που μπορεί να παίξει μια γυναίκα μέσα στον κόσμο.

…αποτελεί διαχρονικό πρότυπο ζωής για όλες τις ηλικίες των ανθρώπων. Μεσιτεύει στον Κύριο και για πάντα θα τον παρακαλεί για μας και για όλα μας τα προβλήματα. Μένει πάντα εκεί στον Ναό της με τα Λείψανά της και η ψυχή της κοντά στο Θεό, μαζί με τους Αγγέλους . Σιωπηλά μας μιλά και όλους μας προτρέπει:

“-Να έχετε αγαπητοί μου συμπολίτες ,που ζείτε  ή επισκέπτεσθε την Άρτα μια ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με τον Θεό και να του μιλάτε ,όποια στιγμή και αν τον χρειάζεστε. Είναι ο Μόνος που πραγματικά αγάπησε τους ανθρώπους και έτοιμος να σας συμπαρασταθεί με κάθε τρόπο στο διάβα της ζωής σας…. Εγώ θα είμαι, να είστε σίγουροι γι΄αυτό, δίπλα σε όλους . Και σε αυτούς που με αγαπούν και σ΄αυτούς που δεν με σέβονται και με πικραίνουν. Γιατί από μικρή μεγάλωσα με μεγάλη καρδιά, που σας χωράει όλους.

Η Βασίλισσα της Άρτας Θεοδώρα, που με τιμάτε και με έχετε ως πολιούχο προστάτιδα, ήμουν και θα είμαι πάντοτε

Η  Π ρ ι γ κ ί π ι σ σ α   μ ε  τ η ν μ ε γ ά λ η κ α ρ δ ι ά. (σελ.162)

Το βιβλίο διατίθεται στα θρησκευτικά βιβλιοπωλεία και η τιμή του είναι 15 ευρώ.

Η Μετακομιδή στα Σέρβια του ιερού λειψάνου της Αγίας Θεοδώρας Βασιλίσσης Άρτης εκ Σερβίων

Με θρησκευτική ευλάβεια και μεγαλοπρέπεια η πόλη των Σερβίων υποδέχτηκε το απόγευμα του Σαββάτου 25 Ιουνίου το ιερό λείψανο της Αγίας Θεοδώρας Βασιλίσσης Άρτης της εκ Σερβίων. Πλήθος κλήρου και λαού με προεξάρχοντες τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλο και τον Δήμαρχο Σερβίων – Βελβεντού κ. Βασίλη Κωνσταντόπουλο υποδέχθηκαν στον Ιερό Καθεδρικό Ναό της Αγίας Κυριακής το ιερό λείψανο που δωρήθηκε από την Μητρόπολη Άρτης.

Το ιερό λείψανο συνόδευε αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Σεβασμιότατο
Μητροπολίτη Άρτης κ. Ιγνάτιο και τον Δήμαρχο Άρτας κ. Ιωάννη Παπαλέξη ενώ στην τελετή συμμετείχε και ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Θεόκλητος. Με την τοποθέτηση της ειδικής λειψανοθήκης εντός του Ιερού Ναού της Αγ. Κυριακής ξεκίνησε ο Πανηγυρικός Πολυαρχιεαρατικός Εσπερινός ενώ εκατοντάδες πιστοί συνέρρευσαν για να προσκυνήσουν το ιερό λείψανο.

Ακολούθησαν οι χαιρετισμοί του Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλου και του Μητροπολίτη Άρτης κ. Ιγνάτιου με τον τελευταίο να αναφέρεται εκτενώς στην ζωή και την δράση της Αγίας Θεοδώρας Βασιλίσσης Άρτης η οποία γεννήθηκε το 1210 στα Σέρβια.
Αναφορά στις σχέσεις των δύο κοινωνιών, Σερβίων και Άρτας, έκανε και ο Δήμαρχος Σερβίων – Βελβεντού κατά το δείπνο που παρέθεσε το βράδυ του Σαββάτου στους επίσημους προσκεκλημένους. Ο κ. Κωνσταντόπουλος  τόνισε την σημαντικότητα, για την κοινωνία των Σερβίων, της μετακομιδής του ιερού λειψάνου ενώ επεσήμανε τη διάθεση των δύο δημοτικών αρχών Σερβίων – Βελβεντού και Άρτας να προχωρήσουν σε περαιτέρω συνεργασία στους τομείς των πολιτιστικών και εμπορικών συναλλαγών.
Επίσης ο Δήμαρχος Σερβίων – Βελβεντού αναφέρθηκε στις ενέργειες που γίνονται με στόχο «όχι μόνο την διατήρηση την ιστορικής και θρησκευτικής συνέχειας του τόπου αλλά και την αναβάθμισή της» με επίκεντρο τις παρεμβάσεις στην Βυζαντινή Κατροπολιτεία και σε θρησκευτικά μνημεία όπως είναι η Βασιλική των Σερβίων, οι Αγ. Θεόδωροι, ο Άγιος Κωνσταντίνος.
Το πρωί της Κυριακής πραγματοποιήθηκε Όρθρος και Πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Κυριακής Σερβίων, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Άρτης κ. Ιγνατίου και συλλειτουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας κ. Θεόκλητου και Σερβίων και Κοζάνης κ. Παύλου.
Λίγο πριν την αναχώρησή τους, οι τρεις μητροπολίτες και ο Δήμαρχος Άρτας, συνοδεύομενοι από τον κ. Κωνσταντόπουλο επισκέφθηκαν την Βυζαντινή Καστροπολιτεία και την Βασιλική των Σερβίων όπου και ξεναγήθηκαν από την πρόεδρο του Μορφωτικού Ομίλου Σερβίων κα. Χρυσάνθη Καραγιαννίδου.
Στις εκδηλώσεις του διημέρου για την μετακομιδή του ιερού λειψάνου της Αγίας Θεοδώρας Βασιλίσσης Άρτης της εκ Σερβίων έδωσαν το παρόν μεταξύ άλλων ο υφυπουργός Εσωτερικών Πάρις Κουκουλόπουλος οι βουλευτές Κοζάνης Αλέκος Αθανασιάδης, Γιάννης Βλατής και Μιχάλης Παπαδόπουλος, ο αντιπεριφερειάρχης Περιφερειακής Ενότητας Κοζάνης Γιάννης Σόκουτης, ο αντιδήμαρχος Κοζάνης Παναγιώτης Αποστολίδης.

ΔΗΜΟΣ ΣΕΡΒΙΩΝ ΒΕΛΒΕΝΤΟΥ
 Αντιγραφή απο  http://kozanimedia.gr/archives/19236#utm_source=feed&utm_medium=feed&utm_campaign=feed  

ΜΕΤΑΚΟΜΙΔΗ ΙΕΡΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΑΓΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΣΕΡΒΙΑ 2011

Υποδοχή των ι.Λειψάνων της Αγίας Θεοδώρας

Σήμερα Σάββατο 25-6-2011 στον Ι.Ν Αγίας Κυριακής Σερβίων στις 7:00 μμ θα πραγματοποιηθεί η επίσημη υποδοχή των Ιερών Λειψάνων της Αγίας Θεοδώρας Βασίλισσας Άρτας παρουσία του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Σερβίων και Κοζάνης κ.κ.Παύλου. Τα λείψανα θα συνοδεύει ο Σεβασμιότης Μητροπολίτης Αρτης κ.κ Ιγνάτιος ο Δήμαρχος Άρτας καθώς και ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φλωρίνης κ.κ Θεόκλητος.


Θα ακολουθήσει Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός και την επομένη ημέρα Κυριακή, εορτή της ανακομοιδής των Ιερών Λειψάνων της Αγίας Θεοδώρας, θα τελεστεί  Όρθορος και πολυ-Αρχιερατική Θεία Λειτουργία.

Τα Λείψανα θα παραμείνουν μόνιμα  στην πόλη των  Σερβίων προκειμένου να την  κοσμούν και να τιμούνται απο τους πιστούς στην γεννέτηρα πόλη της Αγίας Θεοδώρας,  τη Βυζαντινή άλλοτε και  ένδοξη καστροπολιτεία  των Σερβίων

Απολυτίκια και Μεγαλυνάρια της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας Βασιλίσσης Άρτης της εκ Σερβίων

Απολυτίκια
Ήχος δ΄ Ο μάρτυς σου , Κύριε

Σερβίων το βλάστημα και Άρτης το σέμνωμα,
την Βασίλισσαν και οσίαν Θεοδώραν
αξίως τιμήσωμεν·
αύτη γαρ την πορφύραν και τον κόσμον λιπούσα,
έφυγεν, αυλισθήσα ως τριγών εν ερήμω·
αυτής ταις ικαισίαις , Χριστέ ο Θεός,
σώσων τας ψυχάς ημών.

Ήχος πλ. δ΄

Θεοδώραν την οσίαν τιμήσωμεν,
των Σερβίων το άνθος το πάνσεπτον·
αύτη γάρ μετά σαρκός ενασκήσασα,
αγγελικήν πολιτείαν ενεδείξατο·
όθεν και νύν πρεσβεύει τω Χριστώ
σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Ήχος ο αυτός

Θεοδώρας τα τίμια λείψανα
οι πιστοί ευλαβώς ασπασώμεθα
και Χριστόν δι’ αυτής ικετεύσωμεν,
ίνα σώση τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάρια

Βασίλισσαν άπαντες την σεπτήν
και Οσίων την περίσεμνον καλλονήν,
το μυρίπνουν άνθος και κρίνον των Σερβίων
την θείαν Θεοδώραν ύμνοις τιμήσωμεν

Άνθος των Σερβίων ερατεινόν,
χαίροις, Θεοδώρα, η σφραγίς των Βασιλισσών,
χαίροις, των Οσίων το καύχημα το μέγα,
χαίροις, η προστασία των ανυμνούντων σε.

Χαίροις, των Σερβίων κόρη σεμνή,
αρετών δοχείον, ευωδία πνευματική.
Χαίροις , Θεοδώρα, φυτόν του παραδείσου
χαίροις, η μυροθήκη του θείου πνεύματος.

Θεοτόκος η Παρηγορίτισσα( Διηγήσεις από το βίο της Αγίας Θεοδώρας της Κομνηνής Βασίλισσας του Δεσποτάτου της Ηπείρου και Πολιούχου της Άρτας.(11 Mαρτίου)

Από το βιβλίο -Η ΠΑΝΤΩΝ ΑΝΑΣΣΑ -Μεσίτις πρός Θεόν.
(πρωτοπρεσβ.Δημητρίου Αθανασίου-Χαρούλας Τσουλιάη)

«Επεί δε και την αυτής προέγνω τελευτήν, δάκρυσιν ητήσατο τη πανάγνω Θεομήτορι και τω πανενδόξω μάρτυρι Γεωργίω εξαμηνιαίον αυτής προς τον Θεόν διαπρεσβεύσασθαι χρόνον προς την του ναού τελείαν απάρτησιν, ό και γέγονε»(Από το Συναξάρι)




Βρισκόμαστε στο 1280μ.Χ. Η Βασίλισσα Θεοδώρα η Κομνηνή, δέκα χρόνια από τον θάνατο του Δούκα Μιχαήλ Β, ως μοναχή και Ηγουμένη βρίσκεται στην μονή του Αγίου Γεωργίου. Ήδη οικοδομεί και το κεντρικό καθολικό της Μονής το αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο. Όμως η εύθραστη υγεία της, μετά από χρόνια δράσης και μοναχικής ζωής βρίσκεται  σε οριακό σημείο. Όλοι όσοι την αγαπούσαν είχαν καταλάβει ότι ήταν εγγύς το τέλος της θεσπέσιας αυτής γυναίκας, που έκλεινε τόσο διακριτικά και ταπεινά τον κύκλο της επίγειας δράσης της. Μπήκε ο Οκτώβρης και τότε απότομα  χειροτέρεψε η υγεία της Ηγουμένης Θεοδώρας. Τα τελευταία λόγια που είπε στην μοναχή Μαρία, που της παραστεκόταν ήταν:
-Κόρη μου Μαρία φεύγω δίχως να τελειώσει ο ναός μας. Παρακάλεσα την Θεομήτορα και τον Αγιο Γεώργιο να με αφήσουν λίγους μήνες ακόμα, ώσπου να τελειώσουμε το έργο. Μα εκείνοι με θέλουν κοντά τους. Ας είναι ευλογημένο το όνομά τους. Τους ευχαριστώ.
Από εκείνη την στιγμή το πρόσωπό της στεφανώθηκε από μια αγγελική χλωμάδα και βυθίστηκε σε ατέλειωτο ύπνο. Δίσταζες να πεις αν ήταν πεθαμένη ή ζωντανή. Η ακούραστη, η γενναία και φιλάνθρωπη μητέρα του λαού της Ηπείρου είχε κληθεί να παραβρεθεί στον Μεγάλο Δείπνο του Κυρίου μας, έλεγαν οι μοναχές. Σίγουροι όλοι για την μοιραία στιγμή, οι ιερωμένοι, οι άρχοντες και αξιωματούχοι του Παλατιού, είχαν ετοιμάσει τα της κηδείας της πρώτης και της πιο σημαντικής γυναίκας της Άρτας και των Κομνηνοδουκάδων.
Πάνω από δύο βδομάδες κράτησε αυτή η κατάσταση. Έφτασε στην μέση ο Οκτώβρης.’Ηταν παραμονή της εορτής του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου. Και τότε ανατράπηκε ξαφνικά όλο το σκηνικό  της επιθανάτιας αναμονής. Η Αγία Ηγουμένη  συνήλθε, άνοιξε τα μάτια της και μίλησε. Το πρόσωπο της Θεοδώρας ακτινοβολούσε μια υπερκόσμια λάμψη, ένα παράξενο φώς υγείας και μυστηρίου. Ένα αληθινό θαύμα βρισκόταν σε εξέλιξη. Κάλεσε κοντά της τις αδελφές και άρχισε να τους διηγείται:
-Αδελφές μου, η Παναγία Θεοτόκος και ο Άγιος Γεώργιος, φαίνεται ότι άκουσαν τις παρακλήσεις μου και αποφάσισαν να με αφήσουν να ζήσω, για να τελειώσω τον ναό μας. Νομίζω ότι μου το είπε καθαρά με σημαδιακό όνειρο η Κυρία μας Θεοτόκος. Ήμουν λέει στα Σέρβια και περίμενα να έρθει ο Δούκας για να πάμε στην εκκλησία να στεφανωθούμε.Όμως αργούσε και εγώ άρχισα να αγωνιώ και να φοβάμαι.Τότε ξαφνικά παρουσιάζεται μπροστά μου μια αιθέρια γυναίκα, ντυμένη στα λευκά, με πλησιάζει και μου λεει.» « Θεοδώρα, παιδί μου, ο Μιχαήλ που περιμένεις δεν θα έρθει. Έφυγε στον πόλεμο και θα γυρίσει σε έξι εβδομάδες. Μη στεναχωριέσαι όμως γιατί θα γυρίσει  οπωσδήποτε».
Ξύπνησα και άρχισα να σκέφτομαι την σωστή ερμηνεία του ονείρου. Φαίνεται ότι θα αποτελειώσουμε μαζί το Μοναστήρι και ύστερα θα με καλέσει κοντά του ο Κύριός μας.
Παράγγειλε ο Μητροπολίτης και χτύπησαν αναστάσιμα όλες οι καμπάνες της Άρτας. Όλοι δοξολόγησαν και πανηγύρισαν για το Θαύμα. Έφτασαν στην Μονή ο Βασιλιάς γυιός της Νικηφόρος και η γυναίκα του Άννα. Και την ρώτησαν.
Νικηφόρος -Ποια νομίζεις ότι ήταν η γυναίκα με τα λευκά, που σε παρηγόρισε;
Αγ.Θεοδώρα .-Μα είναι φανερό, γιέ μου ,είπε η Θεοδώρα. Η ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΣΣΑ  Θεοτόκος μας.
Νικηφόρος -Τότε να αφιερώσουμε τον μεγάλο ναό της Άρτας σε αυτή .
Αγ.Θεοδώρα. -Πολύ θα το ήθελα, γιέ μου. Και μάλιστα να τον αφιερώσεις στον Ευαγγελισμό.
Βασίλισσα Αννα .Σκεφτόμαστε να κτίσουμε και μια εκκλησία για να τιμήσουμε το Γενεθλιο της Θεοτόκου .
Αγ.Θεοδώρα .Να την χτίσεσετε στα Τζουμέρκα, σε εκείνα τα μέρη που μας προστάτεψε η Χάρη Της, όταν σε έφερα στον κόσμο και γυρνούσαμε από σπηλιά σε σπηλιά  και από φαράγγι σε φαρράγι για να σωθούμε……

…………………………………………………………………………………………

……..Με ενέργειες της Θεοδώρας απομακρύνθηκε η Γαγγρινή από το Παλάτι.
Η απομάκρυνση όμως δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια καλοστημένη παγίδα για την αντιμετώπιση του λαού, που σεβόταν και αγαπούσε πολύ την Δούκισσα Θεοδώρα. Είχε περάσει αρκετός χρόνος και πλήρης ησυχία επικρατούσε στο Παλάτι. Διαδιδόταν ότι η Θεοδώρα ανέλαβε να ιδρύσει μεγάλο ναό στη περιφέρεια, πού στερούταν ναού.
Μιά μέρα τετραμελής επιτροπή  ζήτησε ακρόαση από την Δούκισσα .Τέταρτο μέλος της επιτροπής ήταν κάποια γερόντισσα, που είχε αναλάβει να αναπτύξει το τι επιθυμούσε η επιτροπή. Αυτή είχε επιμελώς διδαχθεί απο τον Δούκα Μιχαήλ τι θα έλεγε στην Θεοδώρα. Αποφασίζεται δήθεν η ανέγερση Ναού στην περιφέρεια Πρέντα, που υπέδειξε η επιτροπή. Στην πραγματικότητα πρόκειτο για άγρια, δασώδη και ακατοίκητη περιοχή.
Σε αρκετή απόσταση απ΄άυτή την περιοχή υπήρχε το χωριό Βρέστην –Νίτσα, το λεγόμενο σήμερα “Πηγές”. Και ενώ η επιτροπή ανέφερε ότι πρόκειται για τρίωρη απόσταση με ζώο, στην πραγματικότητα η απόσταση ήταν πάνω από δέκα ώρες. Κατά την διάρκεια της συζήτησης αναφέρθηκε ότι στην θέση αυτή υπάρχει ασκητής που ζει σε μια σπηλιά.  Θα πρέπει να σημειώσουμε επί πλέον ότι την εποχή εκείνη η Θεοδώρα ήταν τριών μηνών έγκυος. Την μεθεπομένη και ενώ ο Δούκας Μιχαήλ απουσίαζε, η οργανωθείσα επιτροπή με αρχηγό τον αξιωματούχο Αλγέριο  και την Δούκισσα  Θεοδώρα ξεκινά για την περιοχή Πρέντα. Καθ΄οδόν για να διασκεδαστεί η απόσταση και οι ώρες πορείας, οι συνοδοί ασχολούνταν και με το κυνήγι. Γύρω στις τέσσερις το απόγευμα οι τρεις συνοδοί εγκαταλείπουν την κατάκοπη και εγκυμονούσα Θεοδώρα, αφού  παίρνουν μαζί τους και το άλογο το οποίο την μετέφερε. Η Θεοδώρα μόνη στην ερημική τοποθεσία άναψε φωτιά για να μετριάσει το ψύχος και αποκοιμήθηκε κουρασμένη όπως ήταν, στην ρίζα ενός δένδρου .Κατά τον ύπνο της, ενώ φλέγονταν το δένδρο στην ρίζα του οποίου κοιμόταν, η Θεοδώρα είδε όνειρο από το οποίο πληροφορήθηκε από την Παναγία, όπως θα φανεί στην συνέχεια, ότι την εγκατέλειψαν για να καταφαγωθεί από τα θηρία του δάσους. Το όνειρο την συντάραξε, ξύπνησε και άρχισε να προσεύχεται. Ήδη έίχε σκοτεινιάσει, του δε φλεγομένου δένδρου η ανταύγεια ήταν πολύ μεγάλη. Σε αρκετή απόσταση και σε απότομο ύψος σε σπηλιά ασκήτευε ο ασκητής Ανανίας Τέλτσος (Σέλτσος). Αυτός βλέποντας το φλεγόμενο δένδρο, νόμισε ότι κάποιος άνθρωπος καλεί βοήθεια αναχωρεί από το ασκητήριο και με την ανατολή του ήλιου βρίσκεται στην θέση της φωτιάς και βρίσκει την Θεοδώρα ημιθανή. Την συνεφέρνει και την οδηγεί στο ασκητήριο. Ηδη είχε καταλάβει από την ενδυμασία της ότι πρόκειται για κάποια αρχόντισσα.

….Μετά την επιστροφή της από την εξορία δεν έπαυσε να σκέπτεται την θέση που είχε εγκαταλειφθεί και ταρασσόταν  όταν σκεφτόταν τα ουρλιαχτά των  θηρίων που την περιστοίχιζαν και την απειλούσαν να την κατασπαράξουν ,αλλά και την Θεομητορική παρουσία , που την συντρόφευε  την δύσκολη εκείνη νύκτα και εξ αιτίας της την έσωσε ο ασκητής Ανανίας Τέλτσος(Σέλτσος),ο οποίος και  την περιέθαλψε για αρκετό διάστημα.Γι τους παραπάνω λόγους ανεγείρει Μονή της Θεοτόκου(Μονή Σέλτσου)  στην θέση που εγκαταλείφθηκε.Εκεί πέθανε σε βαθιά γεράματα ο ασκητης Σέλτσος.
Ο Κων/νος Στρατής στο βιβλίο του –ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΤΗΣ –ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1969-υποστηρίζει ότι στο ασκητήριο του Ανανία Σέλτσου γέννησε η Θεοδώρα τον γυιό της Νικηφόρο.Γράφει σχετικά τα εξής.
«Εις μικράν σχετικώς απόστασιν και εις την απέναντι όχθην του παρακείμενου παραποτάμου του Αχελώου υψούται όρος με άκρως απότομον κατωφέρειαν.Εις ικανόν ύψος ευρίσκετο και ευρίσκεται σπήλαιον ένθα το αρχικόν ασκητήριον του ασκητού Τέλτσου.Λόγω δε του ότι ευρίσκετο εντός του σπηλαίου ο Ναός της Θεοτόκου ωνομάσθη Σπηλιώτισσα.Εις το σπήλαιον αυτό έμεινεν η Θεοδώρα κατά την εξορία της….Εις το σπήλαιον αυτό η Θεοδώρα ,όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου εγέννησε υιόν τον οποίον ονόμασε Νικηφόρον….Πολλοί τελευταίως ,ετοποθέτουν την θέσιν της εξορίας της Αγίας εις χωρίον απέχων δύο περίπου ώρας της Άρτης ονομαζόμενον Μπρένιστα.Ίσως το όνομα να έχη περιπλεχθή με την ονομασίαν της τότε θέσεως Πρέντα.Εκτός τούτου ήτο αδύνατον να ευρίσκεται εν εξορία η    Θεοδώρα  τόσον πλησίον της πόλεως και να μένη άγνωστος η θέση της εξορίας της…»

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΑΡΤΗΣ

Η καταγωγή της. Tα πρώτα χρόνια

Υπήρξε γόνος της μεγάλης και επιφανούς βυζαντινής οικογένειας των Πετραλύφα. Πατέρας της ήταν ο Ιωάννης Πετραλύφας, που κατείχε τον τίτλο του Σεβαστοκράτορα και ήταν διοικητής της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Στα χρόνια αυτά –περί το 1210– γεννήθηκε και η Θεοδώρα. Από τα παιδικά της χρόνια ανατράφηκε «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου» από τους ενάρετους και ευλαβείς περί τα θεία γονείς της, οι οποίοι με την ορθόδοξη πίστη τους, το ταπεινό τους φρόνημα και τη μεγάλη τους φιλανθρωπία αποτέλεσαν για τη Θεοδώρα δυνατό παράδειγμα προς μίμηση.
Ο πατέρας της πέθανε γρήγορα αφήνοντας τη Θεοδώρα σε μικρή ακόμη ηλικία. Την προστασία της ανέλαβε ο Δούκας της Ηπείρου Θεόδωρος, που στο μεταξύ είχε καταλάβει τη Θεσσαλονίκη και επέκτεινε το κράτος του.
Ο Θεόδωρος πολεμώντας τους Βουλγάρους νικήθηκε και τυφλώθηκε από το βασιλιά τους Ασάν. Ο Ασάν κάλεσε από το Μωριά το νεαρό Μιχαήλ (ανεψιό του Θεόδωρου) ως νόμιμο διάδοχο, για να αναλάβει τη διοίκηση του κράτους που του άφησε ο πατέρας του Μιχαήλ Α΄ Άγγελος Κομνηνός.

Ο Γάμος της

Ο Μιχαήλ πηγαίνοντας για την Άρτα περνά από τα Σέρβια της Κοζάνης, που ήταν τότε ισχυρό φρούριο και σημαντική στρατηγική θέση. Εκεί βλέπει τη νεαρή ήδη Θεοδώρα και εντυπωσιάζεται από την ωραιότητα και την ευγένεια της ψυχής και του σώματός της και θέλει να την παντρευτεί. Έτσι η Θεοδώρα και ο νεαρός Δούκας τελούν το γάμο τους με κάθε μεγαλοπρέπεια στα Σέρβια περί το 1230. Μετά από λίγο καιρό με λαμπρή και μεγάλη συνοδεία έρχονται στην Άρτα, την οποία ο Μιχαήλ κάνει πρωτεύουσα του κράτους του και την οχυρώνει.

Στην Άρτα

Νέα ζωή και νέα πορεία αρχίζει για το νεαρό ζευγάρι στην Άρτα. Ο Μιχαήλ ισχυρή προσωπικότητα, πνεύμα ανήσυχο και φιλόδοξο, αρχίζει να φροντίζει για την εδραίωση και εξάπλωση του κράτους του. Η νεαρή Δούκαινα Θεοδώρα αναδεικνύεται πρώτη κυρία του Δεσποτάτου της Ηπείρου. Στη μεγάλη όμως και ένδοξη αυτή θέση, όπως μας λέγει ο βιογράφος της μοναχός Ιώβ «οὐ παρεσύρη τῇ δόξῃ, οὐχ ἑάλω τῇ νεότητι οὔτε μὴν πρὸς τρυφάς οἶδε κατασπαταλᾶν, ἀλλ΄οὐδὲ τῷ τῆς ἀρχῆς ὄγκῳ ἐπήρθη. Τῷ Θεῷ δὲ
μᾶλλον ἔγνω προσκεῖσθαι καί ἀρετῆς ἐπιμελεῖσθαι, σωφρόνως ζῆσαι, ταπεινοφροσύνην ἀσπαζομένη, ἀοργησίαν, ἀγάπην, πραότητα, συμπάθειάν τε καὶ ἐλεημοσύνην, ὡς ἄλλος, οὐδεὶς κατορθοῦσα καὶ τὸν Θεὸν ὁλοψύχως διὰ παντὸς θεραπεύουσα». Ο λύχνος τοποθετήθηκε στη λυχνία, με αποτέλεσμα να σκορπίζει σ ’ ὅλους τους κατοίκους και αγαπητούς της υπηκόους την αγάπη και την πίστη του Χριστού, που καθημερινά ζούσε και προσαύξανε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Στο καμίνι των θλίψεων

Τίποτε όμως στη ζωή αυτή δεν είναι σταθερό και μόνιμο. Οι ευτυχισμένες στιγμές του ζευγαριού έμελλαν να είναι λίγες. Ο μισόκαλος διάβολος, φθονώντας την ευτυχία και την αρετή της Θεοδώρας, άρχισε να ρίχνει τα φαρμακερά του βέλη εναντίον της «θηλυμανίαις τὸν ἄνδρα καταμαλάξας, πειρασμὸν τῇ μακαρίᾳ ἐγείρει δεινότατον». Ο Μιχαήλ παρασύρεται σε πορνεία και ακολασία από την Αρτηνή αρχόντισσα, Γαγγρινή το όνομα. Αυτή κατορθώνει με μάγια να σκλαβώσει ψυχικά το Μιχαήλ και μίσος άσπονδο να βάλει στην καρδιά του εναντίον της συζύγου του.
Η Θεοδώρα «τούτοις γενναία τοῖς δεινοῖς ἐμπεσοῦσα, οὐκ ἐσαλεύθη ὅλως τὸν λογισμόν, οὐδὲ παρετράπη τῆς ἀγαθῆς πολιτείας. Ἀλλ΄ ὅλη ὡς ἀδάμας ἦν καρτεροῦσα καὶ τὸν Θεὸν θεραπεύουσα». Δεν κάμφτηκε, δεν λιγοψύχησε, αλλά τώρα φάνηκε πιο πολύ ο αδαμάντινος χαρακτήρας της και η ακέραια πίστη της. Χωρίς καμιά ανθρώπινη βοήθεια, οπλισμένη όμως με την ελπίδα στο Θεό, εγκαταλείπει τα ανάκτορα. Πέντε χρόνια μαζί με το πρωτότοκο παιδί της το Νικηφόρο (τον γέννησε στην εξορία) ταλαιπωρείται στα κρύα και στους καύσωνες, στην πείνα και στη δίψα. Άγνωστη, πικραμένη και κακοντυμένη περνούσε λόφους και γκρεμούς, αποφεύγοντας τη μανία του άνδρα της. Κι όμως έλαμπε η Θεοδώρα, έλαμπε η αγιότητά της περισσότερο, όπως το χρυσάφι, μέσα στο καμίνι της δοκιμασίας.
Ποτέ δε βγήκε από τα χείλη της τίποτε άπρεπο. Ούτε καταράστηκε κανένα, ούτε βαρυγκόμησε για ο,τιδήποτε. Μόνο προσευχόταν μακρόθυμα και στήριζε όλες της τις ελπίδες στο Θεό. Στη δοκιμασία της αυτή βρήκε λίγη παρηγοριά κοντά στον ιερέα της Πρένηστας. Μια μέρα, που μάζευε λάχανα να φάει αυτή και το
μικρό της παιδί, τη συναντά ο ιερέας και στην πολλή του επιμονή να μάθει ποιά είναι, του φανερώνεται και έτσι για λίγο διάστημα βρίσκει προστασία στο σπίτι του.

Η δικαίωση

Η αλήθεια δεν άργησε να φανεί. Οι ευγενείς άρχοντες της Άρτας αγανακτισμένοι από την έκλυτη ζωή του Δούκα και την αλαζονεία της πόρνης Γαγγρινής, τη διώχνουν από τα ανάκτορα. Ο Μιχαήλ δε «ἐν τῷ νῷ γενόμενος ἐνεσείσθη, τὴν μακαρίαν αὖθις ἠγάγετο».
Το μυαλό του βασιλιά ξεσκοτίζεται, βλέπει τη ζωή του, αηδιάζει την αμαρτία και αφού στέλνει έμπιστους ανθρώπους να βρουν τη νόμιμη γυναίκα του, υποδέχεται αυτήν στα ανάκτορα και στη ζωή του με λαμπρότητα, με μετάνοια και αγάπη.
Νέα ζωή ξαναρχίζει με έργα μετάνοιας για το Μιχαήλ και με απόφαση αγιότητας και για τους δύο. Η πόλη λαμπρύνεται με έργα πίστης –ναούς και μοναστήρια –και έργα φιλανθρωπίας για τον αγαπητό λαό της Θεοδώρας. Άλλα τέσσερα παιδιά έρχονται στη ζωή, ο Ιωάννης, ο Δημήτριος (Μιχαήλ), η Ελένη και η Άννα. Όλη η ζωή κυλά μέσα στη χάρη του Θεού.

Στο μοναστήρι

Όταν αργότερα, μετά από σαράντα περίπου χρόνια έγγαμου βίου, ο Δεσπότης Μιχαήλ ο Β΄ «καλῶς καὶ θεοφιλῶς βιώσας» εκοιμήθη εν Κυρίω, «ἡ Θεοδώρα, τὸ τῶν μοναχῶν καὶ αὐτὴ περιβάλλεται σχῆμα. Καὶ χρόνοις ἐπιβιοῦσα, τὸν ναὸν μὲν παντοίως κατεκόσμει καὶ ἀναθήμασι καὶ σκεύεσι καὶ πέπλοις κατεκάλυνε». Δέκα περίπου χρόνια ζει ως μοναχή στη Μονή του Αγίου Γεωργίου, που κατά την παράδοση η ίδια ίδρυσε. Εκεί δόθηκε ακόμη πιο πολύ «ψυχῇ τε καὶ σώματι» Σ ᾿Αυτὸν που από μικρή αγάπησε μ᾿ όλη της την καρδία.
Γι᾿αυτὸ το διάστημα της ζωής της γράφει ακόμη ο βιογράφος της μοναχός Ιώβ τα εξής: «Προσετίθει δὲ καὶ τῷ βίῳ, τοῖς πόνοις ἑαυτὴν ἐκγυμνάζουσα καὶ τὸν τῶν ἀρετῶν καρπὸν ἐπαύξουσα, ἀγρυπνίαις καὶ στάσεσι παννύχοις σχολάζουσα, ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις προσομιλοῦσα, τὸ σῶμα νηστείαις κατατήκουσα καὶ πάσαις ταῖς ἀδελφαῖς ἀρραθύμως δουλεύουσα, ἀδικουμένων προϊσταμένη, ὀρφανῶν καὶ χηρῶν ἀντιλαμβανομένη, πτωχοῖς ἐπικυροῦσα, θλιβομένους παραμυθουμένη, καὶ πᾶσι γενομένη τὰ πάντα ἐν ταπεινώσει καρδίας».

Η οσία Κοίμησή της

Και ήρθε το τέλος της ζωής της ή μάλλον η αρχή της αληθινής της ζωής. Ο θάνατος για τους Αγίους δεν είναι το τέλος, είναι το «άγγισμα του Θεού», είναι η όντως ζωή μέσα στην ανέσπερη βασιλεία του Τριαδικού Θεού. Η Οσία προγνωρίζει το τέλος της και με δάκρυα παρακαλεί την Κυρία Θεοτόκο και τον μεγαλομάρτυρα Γεώργιο να της δώσουν έξι μήνες παράταση ζωής «πρὸς τὴν τοῦ ναοῦ τελείαν ἀπάρτισιν», όπως και έγινε. Όταν έφθασε η τελευταία ώρα επί της γης, αφού για τελευταία φορά συμβούλεψε τις αδελφές για το πως πρέπει να ζουν και να αγωνίζονται «ἐν ἁγίῳ πνεύματι», «χαίρουσα τὸ πνεῦμα εἰς χεῖρας Θεοῦ παρέθετο» πιθανόν κατά το 1280 σε ηλικία εβδομήντα περίπου ετών. Ετάφη στο νάρθηκα του ναού του Αγίου Γεωργίου (σήμερα Αγίας Θεοδώρας), όπου μέχρι σήμερα βρίσκεται ο σεπτός της τάφος.
Πολλά τα θαύματα της Αγίας από τότε μέχρι σήμερα και μεγάλη η δόξα της «ἐπὶ γῆς καὶ ἐν οὐρανῷ». Δεν έπαψε ούτε μια στιγμή την ποικιλότροπη βοήθειά της στον αγαπητό της λαό, που είναι και πνευματικά της παιδιά.

Χρονικό Ανακομιδής των ιερών λειψάνων

Επειδή πολλοί αμφισβητούσαν την ύπαρξη των λειψάνων της Αγίας και υποστήριζαν ότι κλάπηκαν από τους Φράγκους (όπως συνέβη με πολλά ιερά λείψανα), ο τότε Μητροπολίτης Άρτης Σεραφείμ ο Βυζάντιος έδωσε εντολή να ανοιχθεί ο τάφος της. Έτσι στις 20 Μαρτίου του 1873, ημέρα Τρίτη και ώρα 1:30 πρωϊνή, αφού έψαλλαν την παράκληση της Αγίας ο ιερός κλήρος, ο ευσεβής λαός, οι επίτροποι του ναού, οι πρόκριτοι της Άρτας και οι πρόξενοι της Ρωσίας και της ελεύθερης Ελλάδας, με επικεφαλής τον Αρχιμανδρίτη Στέφανο Κλεόμβροτο (ο Μητροπολίτης Σεραφείμ απουσίαζε στην Κωνσταντινούπολη), άνοιξαν τον τάφο και με πολλή ευλάβεια συνέλεξαν τα ιερά και ευωδιάζοντα λείψανα της Οσίας. Αφού τα τοποθέτησαν σε ξύλινη λάρνακα, τα άφησαν για προσκύνημα στην ωραία πύλη του ναού και συνέχισαν ολονύκτια αγρυπνία προς τιμή της Αγίας και δοξολογία για τη μεγάλη δωρεά των λειψάνων της. Τα χαριτόβρυτα λείψανα της Αγίας αναδείχθησαν πηγή πολλών και μεγίστων θαυμάτων μέχρι σήμερα.

Η εορτή της

Μέχρι σήμερα η λαμπρότερη μέρα της πόλης μας είναι η μέρα γιορτής της Αγίας Θεοδώρας, η 11η Μαρτίου. Την Κυριακή μετά των Αγίων Πάντων, εορτάζει κατά παράδοση η μνήμη της Ανακομιδής των λειψάνων της Αγίας.
Όλοι οι Αρτηνοί, αλλά και πολλοί Ηπειρώτες και Ακαρνάνες κατακλύζουν το ναό και την πόλη, για να προσκυνήσουν και να πάρουν τη χάρη και ευλογία της «μακαριωτάτης καὶ ἀοιδίμου» Οσίας μητρός ημών Θεοδώρας. Κεντρικό σημείο του εορτασμού αποτελεί η λιτάνευση των ιερών λειψάνων και της εικόνας της Αγίας. Με αυτήν την ακολουθία η Εκκλησία μας θέλει δύο πράγματα να υπενθυμίσει και στο σύγχρονο κόσμο: α) ότι οι Άγιοι δεν πεθαίνουν, αλλά ζουν ανάμεσά μας, στις πόλεις και στις γειτονιές μας, και δεν παύουν να πρεσβεύουν στον Κύριο για μας και να μας υπενθυμίζουν ότι και μεις πρέπει να γίνουμε Άγιοι, και β) ότι η πομπή που σχηματίζεται με τη λιτάνευση εικονίζει την πορεία της Εκκλησίας προς την Βασιλεία των Ουρανών, που όλοι πρέπει να ακολουθήσουμε. Τότε και η σύντομη πορεία της προσωπικής μας ζωής θα έχει αξία και σημασία, όταν ακριβώς ενταχθεί σ᾿αὐτὴν την πορεία της Νύμφης Εκκλησίας προς τον Νυμφίο Χριστό, έως την ημέρα τη μεγάλη και επιφανή της Δευτέρας και ένδοξου Παρουσίας Του.