Ο παρακλητικός κανώνας όπως τον δίνει η σελίδα της Εκκλησίας της Ελλάδος
Κάνετε κλίκ με το ποντίκι για να ακούσετε:
Μικρός Παρακλητικός Κανώνας της Θεοτόκου- μέρος 1ο
Μικρός Παρακλητικός Κανώνας της Θεοτόκου- μερος 2ο
και το κείμενο:
Ευλογήσαντος του Ιερέως αρχόμεθα του ψαλμού
Ψαλμός ρμβ΄ (142)
Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, ενώτισαι την δέησιν μου εν τη αληθεία σου, εισάκουσον μου εν τη δικαιοσύνην σου. Και μη εισέλθεις εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου, εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισεν με εν σκοτεινοίς ως νεκρούς αιώνος, και ηκηδίασεν το πνεύμα μου, εν εμοί εταράχθη η καρδίαν μου. Εμνήσθην ημερών αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν ποιήμασι των χειρών σου εμελέτησα. Διαπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου ως γή άνυδρός σοι.
Ταχύ εισάκουσον μου, Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψεις το πρόσωπόν σου απ΄εμού, και ομοιωθήσομαι τοις καταβαίνουσιν εις λάκον. Ακουστόν ποίησον μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι ήλπισα. Γνωρισόν μοι κύριε, οδόν εν ή πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου. Εξελού με εκ των εχρών μου Κύριε, προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου, ότι συ εί ο Θεός μου. Το Πνεύμα σου το αγαθόν οδηγήσει με εν γή ευθεία, ένεκεν του ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη δικαιοσύνην σου εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους εχθρούς μου. Και απολείς πάντας τους θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι εγώ δούλος σου ειμί.
Ευθύς εις Ηχον δ΄
Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν ευλογημένος ο ερχόμενος έν ονόματι Κυρίου.
(Τετράκις)
Ήχος δʼ ( ο υψωθείς εν τω Σταυρώ)
Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν εν μετανοία κράζοντες εκ βάθους ψυχής· Δέσποινα βοήθησον , εφʼημίν σπλαχνισθείσα, σπεύσον απολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων , μη αποστρέψης σούς δούλους κενούς· σε γαρ και μόνην ελπίδα κεκτήμεθα.
Δόξα πατρί…και νυν Ήχος αʼ (Του λίθου σφραγισθένος)
Ου σιωπήσωμέν ποτε Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι· ειμή γαρ συ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νύν ελευθέρους; ούκ αποστώμεν Δέσποινα εξ σού· σούς γάρ δούλους σώζεις αεί εκ παντοίων δεινών.
Αρχόμεθα του Κανόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου
Ωδή αʼ (Ήχος πλ δʼ )
«Υγράν διοδεύσας….»
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Πολλοίς συνεχόμενος πειρασμοίς, προς σε καταφεύγω, σωτηρίαν επιζητών, ω μήτερ του Λόγου, και Παρθένε, των δυσχερ ών , και δεινών με διάσωσον.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Παθών με ταράττουσι προσβολαί, πολλής αθυμίας εμπιπλώσαι μου την ψυχήν· ειρήνευσον Κόρη τη γαλήνη, τη του Υιού , και Θεού σου Πανάμωμε.
Δόξα Πατρί
Σωτήρα τεκούσα σε και Θεόν , δυσωπώ Παρένε, λυτρωθήναί με των δινών · σοι γάρ νύν προσφεύγων ανατείνω, και την ψυχήν και την διάνοιαν.
Και νυν
Νοσούντα το σώμα , και την ψυχήν, επισκοπής θείας , και προνοίας της παρά σου, αξίωσον μόνη Θεομήτωρ, ως αγαθή αγαθού τε λοχεύτρια.
Ωδή γʼ «Ουρανίας αψίδος»
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Προστασίαν και σκέπην , ζωής εμής τίθημι, σε Θεογεννήτορ Παρθένε, σοι με κυβέρνησον , προς τον λιμένα σου , των αγαθών η αιτία, των πιστών το στήριγμα, μόνη Πανύμνητε.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Ικετεύω Παρθένε, τον ψυχικόν τάραχον, και της αθυμίας την ζάλην διασκεδάσαι μου· συ γάρ Θεόνυμφε, τον αρχηγόν της γλήνης, τον Χριστόν εκύησας, μόνη Πανύμνητε.
Δόξα Πατρί.
Ευεργέτην τεκούσα, τον των καλών αίτιον, της ευεργεσίας τον πλούτον πάσιν ανάβλυσον· πάντα γάρ δύνασαι , ως δυνατόν εν ισύϊ, τον Χριστόν κυήσασα, Θεομακάριστε.
Και νυν
Χαλεπαίς αρρωστίαις, και νοσεροίς πάθεσιν, εξεταζομένω Παρθένε, συ μοι βοήθησον· των ιαμάτων γάρ, ανελλιπή σε γινώσκω, θησαυρόν Πανάμωμε τον αδαπάνητον.
Διάσωσον από κινδύνους τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν.
Επίβλεψον εν ευμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, επί την εμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν,και ίασαι της ψυχής μου το άλγος.
Είτα μνημονεύει ο Ιερεύς, διʼ ους η Παράκλησις γίνεται και ψάλωμεν το, Κύριε ελέησον , ιε΄
Ο ιερεύς. Ότι ελεήμων . και ευθύς λέγομεν
Κάθισμα. Ήχος β΄.Τα άνω ζητών
Πρεσβείαν θερμή , και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, του Κόσμου καταφύγιον , εκτενώς βοώμεν σοι· Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον , και εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, η μόνη ταχέως προστατεύουσα.
Ωδή δ΄. Εισακήκοα Κύριε.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Των παθών μου τον τάραχον , η τον κυβερνήτην τεκούσα Κύριον, και τον κλύδωνα κατεύνασον , των εμών πταισμάτων Θεονύμφευτε.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Ευσπλαχνίας την άβυσσόν , επικαλουμένω της σής παράσχου μοι, η τον εύσπλαχνον κυήσασα, και Σωτήρα πάντων των υμνούντων σε.
Δόξα Πατρί
Απολαύνοντες Πάναγνε, των σων δωρημάτων ευχαριστήριον, αναμέλπομεν εφύμνυον, οι γινώνσοντές σε Θεομήτορα.
Και νύν
Οι ελπίδα και στήριγμα , και της σωρηρίας τείχος ακράδαντον, κεκτημένοι σε Πανήνητε, δυσχερείας πάσης εκλυτρούμεθα.
Ωδή ε΄. φώτισον ημάς
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Έμπλησον Αγνή, ευφροσύνης την καρδίαν μου, την σήν ακήρατον διδούσα χαράν , της ευφροσύνης, η γεννήσασα τον αίτιον.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Λύτρωσαι ημάς, εκκινδύνων Θεοτόκε αγνή, η αιωνίαν τεκούσα λύτρωσιν , και τηνειρήνην την πάντα νούν υπερέρχουσα.
Δόξα Πατρί
Λύσον την αχλύν, των πταισμάτων μου Θεόνυμφε, τω φωτισμώ της σής λαμπρότητος, η φώς τεκούσα το θείν και προαιώνιον
Και νύν
Ίασαι Αγνή, της ψυχής μου την ασθένειαν , επισκοπής σου εξιώσασα, και την υγείαν τη πρεσβεία σου παράσχου μοι.
Ωδή στ΄. την δέησιν εκχεώ προς Κύριον
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Θανάτου και της φθοράς ως έσωσεν, εαυτόν εκδεδωκώς τω θανάτω, την τη φθορά και θανάτω μου φύσιν , κατασχεθείσαν Παρθένε δυσώπησον , τον Κύριόν σου και Υιόν , της εχθρών κακουργίας με ρύσασθαι.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Προστάτην σε της ζωής επίσταμαι, και φρουράν ασφαλεστάστην Παρθένε, των πειρασμών διαλύουσα όχλον , και επηρείας δαιμόνων ελαύνουσαν· και δέομαι δια παντός, εκ φθοράς των παθών μου ρυσθήναί με.
Δόξα Πατρί
Ως τείχος καταφυγής κεκτήμεθα, και ψυχών σε παντελή σωτηρίαν , και πλατυσμόν εν ταις θλίψεσιν Κόρη, και τω φωτί σου αεί αγαλλόμεθα· ω Δέσποινα και νύν ημάς, των παθών και κινδύνων διάσωσον.
Και νύν
Εν κλίνη νύν ασθενών κατάκειμαι, και ουκ έστιν ίασις τη σαρκί μου· αλλʼ η Θεόν και σωτήρα του Κόσμου, και τον λυτήρα των νόσων κυήσασα, σου δέομαι της αγαθής. Εκ φθοράς νοσημάτων ανάστησον.
Διάσωσον από κινδύνους τους δούλους σου Θεοτόκε, ότι πάντες μετά Θεόν εις σε καταφεύγομεν, ως άρρηκτον τείχος και προστασίαν.
Άχραντε, η διά λόγου τον λόγον ανερμηνεύτως, επʼ εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον , ως έχουσα μητρική παρρησίαν.
Ο Ιερεύς μνημμονεύει, ως δεδήλωται. Και μετά την Εκφώνηση ψάλλεται· Κοντάκον. Ηχος β΄
Προστασία των Χριστιανών ακαταίσχυντε, μεσιτεία προς τον ποιητήν αμετάθετε, μη παρίδης αμαρτωλών δεήσεων φωνάς· αλλά πρόφθασον ως αγαθή , εις την βοήθειαν ημών , των πιστώς κραυγαζότων σοι. Τάχυνον εις πρεσβείαν, και σπεύσον εις ικεσίαν, η προστατεύουσα αεί, Θεοτόκε των τιμώντων σε.
Προκείμενον. Μνησθήσομαι του ονόματός σου εν πάση γενεά και γενεά. (Δις)
Στίχος. Άκουσον Θύγατερ, και ίδε, και κλίνον το ούς σου, και επιλάθου του λαού σου, και του οίκου του πατρός σου.
Και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους σου, ότι αυτός εστί Κύριος σου ,και προσκυνήσεις αυτώ.
Ο Ιετεύς· Και υπέρ του καταξιωθώμεν ημάς της ακροάσεως του Αγίου Ευαγγελίου , Κύριον τον Θεόν ημών ικετεύσομεν.
Σοφία Ορθοί , ακούσωμεν του Αγίου Ευαγγελίου ειρήνη πάσι.
Εκ του κατά Λουκάν Αγίου Ευαγγελίου το Ανάγνωσμα . Πρόσωμεν.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ
Καφάλαιον α΄39
Εν ταίς ημέραις εκείνας, αναστάσα Μαριάμ, επορεύθη εις την Ορεινήν μετά σπουδής εις Πόλιν Ιούδα· και εισήλθεν εις τον οίκον Ζαχαρίου, και ησπάσατο την Ελισάβετ· και εγένετο ως ήκουσαν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας , εσκίρτησε το Βρέφος εν τη κοιλία αυτής· και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν· Ευγολημένη συ εν γυναιξί, και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου· και πόθεν μοι τούτο , ίνα έλθη η Μήτηρ του Κυρίου μου προς με; ιδού γάρ ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώρα μου ,εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου. Και μακαρία η πιστεύσασα, ότι έσται τελείωσις τοις λελαλημένοις αυτή παρά Κυρίου. Και είπε Μαριάμ· Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον, και ηγαλλίασε το πνεύμα μου επί τω Θεώ τω Σωτήρι μου· ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού· ιδού γάρ από του νύν μακαριούσι με πάσαι αι γενεαί· ότι επίησε μοι μεγαλεία ο Δυνατός και άγιον το όνομα αυτού. Έμεινε δε Μαριάμ σύν αυτή ωσεί μήνας τρείς, και υπέστρεψεν εις τον οίκο αυτής.
Δόξα σοι Κύριε, Δόξα σοι.
Δόξα. Ήχος β΄
Πάτερ, Λόγε, Πνεύμα, Τριάς η εν Μονάδι, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων
Και νύν
Ταίς της Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεήμων, εξάλειψον τα πλήθη των εμών εγκλημάτων.
Ελέησόν με, ο Θεός , κατά το μέγα έλεός Σου, και κατά το πλήθος των οικτιρμών Σου , εξάλειψον το ανόμημά μου.
Ήχος πλ β΄. Όλην αποθέμενοι
Μη καταπιστεύσεις με ανθρωπίνη προστασία, Παναγία Δέσποινα, αλλά δέξαι δέησιν του ικέτου σου· θλίψις γάρ έχει με, φέρειν ου δύναμαι, των δαιμόνων τα τοξεύματα· σκέπην ου κέκτημαι, ουδέ που προσφύγω ο άθλιος· παντοθεν πολεμούμενος, και παραμυθίαν ούκ έχω πλήν σου. Δέσποινα του Κόσμου, ελπίς και προστασία των πιστών, μη μου παρίδης την δέησιν , το συμφέρον ποίησον.
Ουδείς προστρέχων επί σοι , κατησχυμένος από Σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε· αλλʼ αιτείται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα, προς το συμφέρον της αιτήσεως.
Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων υπάρχουσα, θεοτόκε Παρθένε, σώζε πόλιν και λαόν , των πολεμουμένων η ειρήνη, των χειμαζομένων η γαλήνη, η μόνη προστασία των πιστών.
Ο Ιερεύς. Σώσον ο Θεός τον Λαόν σου. Το Κύριε ελέησον ιβ΄. Ελέει και οικτοιρμοίς. Είτα
Ωδή ζ΄. Οι εκ της Ιουδαίας
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Την ημών σωτηρίαν , ως ηθέλησας Σώτερ οικονομήσασθαι, εν μήτρα της Παρθένου, κατώκησας τω κόσμω, ην προστάτιν ανέδειξας· Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Θελητήν του ελέους, ον εγέννησας Μήτερ αγνή δυσώπησον , ρυσθήναι των πταισμάτων , ψυχής τε μολυσμάτων ,τους εν πίστει κραυγάζοντας· Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει.
Δόξα Πατρί
Σωμάτων μαλακίας, και ψυχών αρρωστίας Θεογεννήτρια των πόθω προσιόντων , τη σκέπη σου τη θεία, θεραπεύειν αξίωσον, η τον Σωτήρα Χριστόν ημίν αποτεκούσα.
Και νύν
Θησαυρόν σωτηρίας, και πηγή αφθαρσίας την σε κυήσασαν, και πύργον ασφαλείας, και θύραν μετανοίας τοις κραυγάζουσιν έδειξας· Ο των Πατέρων ημών Θεός ευλογητός ει.
Ωδή η΄. Τον βασιλέα των Ουρανών
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Τους βοηθείας της παρά σουδεομένους, μη παρίδης Παρθένε υμνούντας, και υπερυψούντας σε Κόρη εις αιώνας.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Των ιαμάτων το δαψιλές επιχέεις, τοις πιστώς υμνούντας σε Παρθένε, και υπερυψούσι τον άφραστόν σου τόκον.
Δόξα Πατρί
Τας ασθενείας μου της ψυχής ιατρεύεις, και παθών τας εφόδους Παρθένε· όθεν σε υμνούμεν εις πάντας τους αιώνας.
Και νύν
Ροήν μου των δακρύων, μη αποποιήσης, η του παντός εκ προσώπου παν δάκρυον, αφηρηκότα Παρθένε Χριστόν κυήσασα.
Ωδή θ΄.Κυρίως Θεοτόκον.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Χαράς μου την καρδίαν, λήρωσον Παρθένε, η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα, της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς
Λιμήν και προστασία, των σοι προσφευγόντων γενού Παρθένε και τείχος ακράδαντον, καταφυγή τε και σκέπη και αγαλλίαμα.
Δόξα Πατρί
Φωτός σου ταίς ακτίσι , λάμπρυνον Παρθένε, το ζοφερόν της αγνοίας διώκουσα, τους ευσεβώς Θεοτόκον σε καταγέλλοντας.
Και νύν
Κακώσεως εν τόπω , τω της ασθενείας, ταπεινωθέντα Παρθένε θεράπευσον , εξ αρρωστίας εις ρώσιν μετασκευάζουσα.
Και ευθέως ψάλλομεν το
Άξιον εστίν ως αληθώς , μακαρίζειν σε την Θεοτόκον, την Αειμακάριστον , και Παναμώμητον , και Μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ, και Ενδοξοτέραν εασυγκρίτως των Σραφεφίμ, την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσαν , την όντως Θεοτόκον σε μεγαλύνομεν.
Ο Ιερεύς θυμιά το Αγ. Θυσιαστήριον, τας Αγίας Εικόνας, και τον Λαόν, ή τον οίκον όπου ψάλλεται η παράκλησις και ημείς ψάλλομεν τα παρόντα μεγαλυνάρια.
Την υψηλοτέραν των Ουρανών , και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην ημάς εκ της κατάρας, την Δέσποιναν του κόσμου ύμνοις τιμήσωμεν.
Από των πολλών μου αμαρτιών, ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή· προς σε καταφεφύγω την κεχαριτωμένην, ελπίς απηλπισμένων , συ μοι βοήθησον.
Δέσποινα και Μήτηρ του Λυτρωτού , δέξαι Παρακλήσεις αναξίων σων οικετών, ίνα μεσιτεύσης προς τον εκ σου τεχθέντα· ω Δέσποινα του Κόσμου γενού μεσίτρια.
Ψάλλομεν προθύμως σοι την ωδήν, νύν τη πανυμνήτω Θεοτόκω χαρμονικώς, μετά του Προδρόμου , και πάντων των Αγίων , δυσώπει Θεοτόκε του οικτηρήσαι ημάς.
Άλαλα τα χείλη των ασεβών , των μη προσκυνούντων , την Εικόνα σου την σεπτήν, την ιστορηθείσαν υπό του Αποστόλου , Λουκά ιερωτάτου , την Οδηγήτριαν.
Ίλεως γενού μοι τω ταπεινώ, ότι πλήν σου άλλην ου γινώσκω καταφυγήν, ο εν αμαρτίαις παντοίαις πεπλησμένος, ελέησον με μόνη Χριστιανών η ελπίς.
Πάσαι των Αγγέλων αι στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου , Αποστόλων η δωδεκάς, οι Άγιοι πάντες μετά της Θεοτόκου , ποιήσατε πρεσβείαν εις το σωθήναι ημάς.
Είτα, Τρισάγιον· Παναγία Τριάς· Πατερ ημών.
Ο Ιερεύς Ότι σου · και ταΤροπάρια ταύτα.
Ηχος πλ. Β΄
Ελέησον ημάς Κύριε, ελέησον ημάς· πάσης γάρ απολογίας απορούντες, ταύτην σοι την ικεσίαν ,ως Δεσπότην οι αμρτωλοί προσφέρονμεν. Ελέησον ημάς.
Δόξα Πατρί
Κύριε ελέησον ημάς· επί σοι γάρ πεποίθαμεν. Μη οργισθής ημίν σφόδρα, μηδέ μνησθής των ανομιών ημών· αλλʼ επίβλεψον και νύν ως εύσπλαχνος, και λύτρωσαι ημάς εκ των εχθρών ημών· συ γάρ ει Θεός ημών, και ημείς λαός σου· πάντες έργα χειρών σου , και το όνομά σου επικεκλήμεθα.
Και νύν. Θεοτοκάτιον
Της ευσπλαχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε· ελπίζοντες εις Σε, μη αστοχήσωμεν· ρυσθείημεν διά σου των περιστάσεων· Σοι γάρ ει η σωτηρία του γένους των Χριτιανών.
Ο Ιερεύς μνημονεύσας και πάιν των πιστών , υπέρ ων γίνετια η παράκλησις ποιεί την απόλησιν
Μετʼ αυτήν δε , εν όσω ασπαζόμεθα την Αγίαν Εικόνα της Θεοτόκου, ψάλλομεν τα παρόντα τροπάρια.
Πάντων προστατεύεις αγαθή, των καταφευγόντων εν πίστει, τη κραταιά σου χειρί· άλλην γάρ ούκ έχομεν, αμαρτωλοί προς Θεόν, εν κινδύνοις και θλίψεσιν, αεί μεσιτείαν , οι κατακαμπτόμενοι, υπό πταισμάτων πολλών , μήτερ του Θεού του Υψίστου. Όθεν σοι προσπίπτομεν ρύσαι, πάσης περιστάσως τους δούλους σου.
Όμοιον
Πάντων θλιβομένων η χαρά, και αδικουμένων προστάτις ,και πενομένων τροφή, ξένων τε παράκλησις, και βακτηρία τυφλών, ασθενούντων επίσκεψις καταπονουμένων , σκέπη και αντίληψις και ορφανών βοηθός, Μήτερ του Θεού του Υψίστου, συ υπάρχεις Άχραντε σπεύσοην , δυσωπούμεν ρύσασθαι του δούλους σου.
Ήχος πλ. δ΄
Δέσποινα πρόσδεξαι, τας δεήσεις των δούλων σου, και λύτρωσαι ημάς, από πάσης ανάγκης και θλίψεων.
Ήχος β΄
Την πάσαν ελπίδα μου, εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεόυ, φύλαξόν με υπό την Σκέπην Σου.
Ιερείς τινές προτιμώσι πολλάκις και το κάτωθι τροπάριον
Παναγία Δέσποινα, υπό την σκέπην σου πάντες, οι δούλοι σου τρέχομεν, και παρακαλούμεν σε οι ανάξιοι. Πρόφθασον λύτρωσαι πάντας τους δούλους σου, από πάσης περιστάσεως, και από θλίψεων και επηρειών και κακώσεων. Οίδαμεν ότι δύνασαι όσα συ αν θέλεις και βούλησαι. Δέσποινα του κόσμου, Βασίλισσα Κυρία του παντός, Κεχαριτωμένη επάκουσον των παρκαλούντων σε.
ΤΕΛΟΣ
Πέμπτη, Αυγούστου 13, 2009
Στον «αέρα» οι 20.000 προσλήψεις στους ΟΤΑ
«Βραχυκυκλωμένο» είναι το πρόγραμμα για την απασχόληση 20 χιλιάδων ανέργων στους ΟΤΑ και τα νομικά τους πρόσωπα. Η διάρκεια του προγράμματος αναμενόταν να φθάσει τους 36 μήνες και η δαπάνη να ξεπεράσει τα 300 εκατομμύρια ευρώ.
Όπως δήλωσε στο ΣΚΑΪ ο Θ. Γκοτσόπουλος, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΕΔΚΕ, ο ΟΑΕΔ δεν δέχεται τη διαδικασία προσλήψεων που έχουν προκρίνει οι Δήμοι, με το αδιέξοδο σχετικά με το ποιος θα κάνει τις προσλήψεις να παραμένει.
Ο κ. Γκοτσόπουλος τόνισε ότι πρέπει να τεθούν αυστηρά και αντικειμενικά κριτήρια προκειμένου ούτε οι δήμαρχοι, αλλά ούτε οι βουλευτές, να κάνουν ρουσφέτια.
Ο κ. Γκοτσόπουλος σημείωσε ότι τα κριτήρια για να γίνονται οι προσλήψεις πρέπει να είναι η εντοπιότητα, η εμπειρία και κοινωνικά κριτήρια όπως η οικονομική και οικογενειακή κατάσταση.
Για τον Νομό Κοζάνης οι θέσεις στους στους Δήμους είναι:
Αγίας Παρασκευής 4
Αιανής 8
Ασκίου 10
Βελβεντού 7
Βερμίου 7
Βλάστης 2
Δημητρίου Υψηλάντη 6
Ελιμείας 12
Ελλησπόντου 16
Καμβουνίων 4
Κοζάνης 77
Κ Λιβαδερού 3
Μουρικίου 9
Νεάπολης 15
Κ Πενταλόφου 3
Πτολεμαΐδας 57
Σερβίων 20
Σιάτιστας 11
Τσοτιλίου 16
Σύνολο: 287
Όπως δήλωσε στο ΣΚΑΪ ο Θ. Γκοτσόπουλος, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΚΕΔΚΕ, ο ΟΑΕΔ δεν δέχεται τη διαδικασία προσλήψεων που έχουν προκρίνει οι Δήμοι, με το αδιέξοδο σχετικά με το ποιος θα κάνει τις προσλήψεις να παραμένει.
Ο κ. Γκοτσόπουλος τόνισε ότι πρέπει να τεθούν αυστηρά και αντικειμενικά κριτήρια προκειμένου ούτε οι δήμαρχοι, αλλά ούτε οι βουλευτές, να κάνουν ρουσφέτια.
Ο κ. Γκοτσόπουλος σημείωσε ότι τα κριτήρια για να γίνονται οι προσλήψεις πρέπει να είναι η εντοπιότητα, η εμπειρία και κοινωνικά κριτήρια όπως η οικονομική και οικογενειακή κατάσταση.
Για τον Νομό Κοζάνης οι θέσεις στους στους Δήμους είναι:
Αγίας Παρασκευής 4
Αιανής 8
Ασκίου 10
Βελβεντού 7
Βερμίου 7
Βλάστης 2
Δημητρίου Υψηλάντη 6
Ελιμείας 12
Ελλησπόντου 16
Καμβουνίων 4
Κοζάνης 77
Κ Λιβαδερού 3
Μουρικίου 9
Νεάπολης 15
Κ Πενταλόφου 3
Πτολεμαΐδας 57
Σερβίων 20
Σιάτιστας 11
Τσοτιλίου 16
Σύνολο: 287
Τετάρτη, Αυγούστου 12, 2009
Τα…«τσίσα» του Ασκητή στo δημοτικό σχολείο
«ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ / το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό»
Οδ. Ελύτης, «ο Ήλιος ο Ηλιάτορας»
Διάβασα την είδηση στη εφ. «Έθνος» της περασμένης Κυριακής και «κάπνισαν τα μάτια μου». Το νεοταξικό κηφηναριό που ελέγχει το λεγόμενο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, αυτό που επέτρεψε να πιάσουν στα χέρια τους οι μαθητές τη μαγαρισιά που ονομάστηκε βιβλίο ιστορίας Στ΄ Δημοτικού, ανακάμπτει δριμύτερο. Από τη νέα σχολική χρονιά -2009-2010- θα «διδάσκεται» στο δημοτικό σχολείο η σεξουαλική αγωγή. Ήδη γράφτηκαν, εγκρίθηκαν και παίρνουν το δρόμο της εκτύπωσης δύο σχετικά βιβλία ένα για τις Α΄ και Β΄ τάξεις και ένα για τις υπόλοιπες του δημοτικού σχολείου.
Συγγραφέας τους ο γνωστός τηλεσεξολόγος Θάνος Ασκητής, ο άνθρωπος που αναλάμβανε να παρηγορεί τηλεφωνικώς, τους απανταχού στερημένους ή μπαφιασμένους ή κορεσμένους, επί σκοπώ υποστυλώσεως του στυτικού τους μηχανισμού, διασκεδάζοντας ταυτόχρονα ξενύχτηδες και χασομέρηδες με τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες, που αράδιαζαν τα «νούμερα» που έπαιρναν το νούμερό του. Θα το δούμε κι αυτό. Η λουστραρισμένη σαχλαμάρα εισέρχεται, δόξη και τιμή, στο δημόσιο σχολείο. Το «μάθημα» - «θου Κύριε φυλακήν το στόματί μου» - θα διδάσκεται τις ώρες της «ευέλικτης ζώνης». Για όσους δεν γνωρίζουν η Α’ και η Β’ τάξεις κάνουν 4 ώρες την εβδομάδα, η Γ’ και η Δ’ 3 ώρες και οι Ε’ και Στ’ 2 ώρες την εβδομάδα «ευέλικτη ζώνη». Τώρα τι είναι αυτή η ευέλικτη ζώνη, είναι δύσκολο να απαντηθεί. Υποτίθεται πως πρέπει να αφιερώνεται σε διαθεματικές και δημιουργικές δραστηριότητες. Τώρα τι είναι αυτές οι διαθεματικές δραστηριότητες, και αυτό είναι δύσκολο να απαντηθεί. Αυτό που ξέρω είναι πως αυτές τις «άδειες» ώρες τις «εκμεταλλεύομαι», για Γλώσσα και Μαθηματικά, μήπως και μπορέσω να συμμαζέψω λίγο τα πνιγηρά βιβλία που παραλάβαμε πριν από δύο χρόνια και μας τυραννούν. Επειδή στην Ελλάδα ισχύει το αξεπέραστο «ουδέν καινόν, τα πάντα κενά», το κενό στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα θα γεμίσει με τα «πρωτοποριακά» επινοήματα του κυρ-Ασκητή. Το «μάθημα» της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης καθίσταται ισότιμο πλέον με την νεότερη ιστορία των Ε’ και Στ’ τάξεων. Δίωρα και τα δυο. Μετά την «Έξοδο» του Μεσολογγίου, για παράδειγμα, όπου διδάσκονται οι μαθητές το μεγαλείο της αυτοθυσίας και του χρέους, θα πιάνουν στα χέρια τους το εγχειρίδιο του Ασκητή και θα διαβάζουν: «Το πέος αποτελείται από το σώμα του και την κεφαλή του, που ονομάζεται βάλανος. Στην άκρη της βαλάνου και στο κέντρο αυτής υπάρχει μια μικρή τρυπίτσα που λέγεται στόμιο της ουρήθρας από όπου βγαίνουν τα τσίσα, που λέγονται και ούρα…». (Υποπτεύομαι πως ο τίτλος του μαθήματος αυτού - η εφημερίδα μόνο αποσπάσματα περιείχε - θα είναι «τα τσίσα που λέγονται και ούρα», το επόμενο ίσως να τιτλοφορηθεί «τα βρακιά που λέγονται και εσώρουχα» ή «τα μαλλιά που λέγονται και τρίχες» και ούτω καθεξής). Για να εισαχθούν «τα τσίσα» στο δημοτικό σχολείο έγιναν κάποιες στατιστικές έρευνες, τις οποίες διενήργησε η Ελληνική Εταιρεία Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας. Πρόεδρος της είναι βεβαίως ο Θάνος Ασκητής. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις στατιστικές, το 90% των γονέων και το 71% των δασκάλων, είναι υπέρ της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο σχολείο. Προσωπικά δεν άκουσα συνάδελφο να πήρε μέρος σε τέτοια δημοσκόπηση ούτε και γονέα. Τώρα πώς κατέληξαν οι επιστήμονες της εν λόγω εταιρείας στα εντυπωσιακά 90% και 71%, αυτό ας το κρίνουν οι αναγνώστες. Μια και η απόφαση είναι ειλημμένη, θα υποβάλω κάποια ερωτήματα για την αναγκαιότητα της εισαγωγής της σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό.
Πρώτον: Δεν θα έπρεπε πρώτα να εφαρμοστεί πειραματικά η σεξουαλική αγωγή σε κάποια σχολεία, να εξαχθούν συμπεράσματα, να ανιχνευτούν αντιδράσεις μαθητών και γονέων και να διαπιστωθεί η καταλληλότητα των εγχειριδίων και η ωριμότητα των μαθητών να την αποδεχτούν;
Δεύτερον: Ο Ευάγγελος Παπανούτσος, ο σοφός παιδαγωγός, μιλώντας κάποτε γι’ αυτό το θέμα είχε πει: «Δεν είναι εύκολο πράγμα να μιλήσεις στα παιδιά για το σεξ, χωρίς τον κίνδυνο να τα φοβίσεις, να τα γεμίσεις με αηδία ή το χειρότερο να τα οδηγήσεις σε εκτραχηλισμούς». Μπορεί μια τόσο λεπτή και σοβαρή διαπαιδαγώγηση να φύγει από τα χέρια των κατ’ εξοχήν αρμοδίων, των γονέων, και να περάσει στα χέρια σεξολόγων τύπου Ασκητή;
Τρίτον: Κανείς δάσκαλος δεν έχει τις γνώσεις και την εμπειρία που απαιτεί ένα τόσο κρίσιμο θέμα. Πώς θα το διδάξει; Είναι έτοιμοι οι γονείς να εμπιστευτούν σε αναρμόδιους και ακατάρτιστους, σ’ αυτό το είδος της αγωγής, εκπαιδευτικούς, όταν ο φυσικός του χώρος είναι το σπίτι;
Τέταρτον: Έχουμε ως λαός το προνόμιο να είμαστε πίσω από αυτό που ονομάζουμε «πολιτισμένο κόσμο». Έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να επωφεληθούμε από τη λάθη του. Δυστυχώς όμως ως μειονεκτικοί Βαλκάνιοι χάσκουμε έκθαμβοι στις «επιδόσεις» της Δύσης, τις μιμούμαστε αλόγιστα. Είχα διαβάσει παλαιότερα πως στη Σουηδία, χώρα που διδάσκεται η σεξουαλική αγωγή, έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι εγκυμοσύνες σε δεκατριάχρονα και δεκατετράχρονα κορίτσια, με παράλληλη αύξηση των αφροδίσιων νοσημάτων.
Έχω κρατήσει μια είδηση που δημοσιεύτηκε στην εφ. «Ελευθεροτυπία», της 24ης Μαΐου 2005. Συνέβη στην Αγγλία. «Τρεις αδελφές 16, 14 και 12 ετών είναι κιόλας μητέρες. Δύο απ’ αυτές δεν έχουν καμμία σχέση με τους μπαμπάδες των παιδιών τους. Η μητέρα τους κ. Άτκιν είπε στην εφημερίδα Sunday Mercury ότι τα κορίτσια της καταστρέψανε τη ζωή τους και την δικιά της ζωή, εξαιτίας της κακής εκπαίδευσης σε θέματα σεξ που λαμβάνουν τα παιδιά στα δημόσια σχολεία της χώρας». Ήδη η τάση διεθνώς είναι να φύγει από το σχολείο η σεξουαλική αγωγή και να ξαναγυρίσει στο σπίτι. Στην Ελλάδα είναι γνωστό πως έχουμε τις λιγότερες περιπτώσεις εξώγαμων παιδιών. Αυτό συμβαίνει και γιατί ο γάμος διατηρεί ακόμα, αν και πανταχόθεν βαλλόμενος, την ιερότητά του και γιατί δεν τολμήσαμε, μέχρι τούδε, να αναθέσουμε σε τυχάρπαστους σεξομπουρδολόγους, την διαπαιδαγώγηση τέτοιου σοβαρότατου θέματος. Γιατί, λοιπόν, αυτή η σπουδή; γιατί και πάλι ουραγοί των εξελίξεων; μήπως για εμπορικούς σκοπούς; Μήπως για ακόμη ταπεινότερους σκοπούς οδηγηθούμε στον εξευτελισμό μιας τόσο ιερής λειτουργίας, του έρωτα, που όπως λέει ο άγιος Χρυσόστομος, «ο Θεός την εγκατέσπειρε στην ψυχή του ανθρώπου»;
Όπως εύστοχα έχει ειπωθεί όλη αυτή η βιασύνη να διδαχτούν τα παιδιά την σεξουαλική αγωγή είναι ένας πυρήνας απο-αθωοποιήσεως. Εάν όλα τα μυστήρια των ψυχών και των σωμάτων μας ξεγυμνωθούν, η σημαντική γοητεία του «ζην» και του «αναπτύσσεσθαι» έχει αποκλειστεί. Κάθε πράμα στον καιρό του λέει ο σοφός λαός μας. Ας μην καταντήσει η δασκάλα να διαβάζει σε εφτάχρονους μαθητές φράσεις του τύπου: «Ο Γιωργάκης μέσα στο ντους, βλέπει το σώμα του και θυμάται τα λόγια του μπαμπά: Να μην ξεχάσω να πλύνω το πέος μου…. μέσα από το πετσάκι». Η καλή διδασκαλία προϋποθέτει το κύρος και την σοβαρότητα του εκπαιδευτικού. Ας μην τρωθούν ανεπανόρθωτα αυτά τα δύο τιμαλφή, εξαιτίας άκαιρων και άχρηστων πειραματισμών. Τα «τσίσα» του Ασκητή δεν έχουν καμμιά δουλειά στα δημόσια ελληνικά σχολεία….
Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς
Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008
www.antibaro.gr
Οδ. Ελύτης, «ο Ήλιος ο Ηλιάτορας»
Διάβασα την είδηση στη εφ. «Έθνος» της περασμένης Κυριακής και «κάπνισαν τα μάτια μου». Το νεοταξικό κηφηναριό που ελέγχει το λεγόμενο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, αυτό που επέτρεψε να πιάσουν στα χέρια τους οι μαθητές τη μαγαρισιά που ονομάστηκε βιβλίο ιστορίας Στ΄ Δημοτικού, ανακάμπτει δριμύτερο. Από τη νέα σχολική χρονιά -2009-2010- θα «διδάσκεται» στο δημοτικό σχολείο η σεξουαλική αγωγή. Ήδη γράφτηκαν, εγκρίθηκαν και παίρνουν το δρόμο της εκτύπωσης δύο σχετικά βιβλία ένα για τις Α΄ και Β΄ τάξεις και ένα για τις υπόλοιπες του δημοτικού σχολείου.
Συγγραφέας τους ο γνωστός τηλεσεξολόγος Θάνος Ασκητής, ο άνθρωπος που αναλάμβανε να παρηγορεί τηλεφωνικώς, τους απανταχού στερημένους ή μπαφιασμένους ή κορεσμένους, επί σκοπώ υποστυλώσεως του στυτικού τους μηχανισμού, διασκεδάζοντας ταυτόχρονα ξενύχτηδες και χασομέρηδες με τις γαργαλιστικές λεπτομέρειες, που αράδιαζαν τα «νούμερα» που έπαιρναν το νούμερό του. Θα το δούμε κι αυτό. Η λουστραρισμένη σαχλαμάρα εισέρχεται, δόξη και τιμή, στο δημόσιο σχολείο. Το «μάθημα» - «θου Κύριε φυλακήν το στόματί μου» - θα διδάσκεται τις ώρες της «ευέλικτης ζώνης». Για όσους δεν γνωρίζουν η Α’ και η Β’ τάξεις κάνουν 4 ώρες την εβδομάδα, η Γ’ και η Δ’ 3 ώρες και οι Ε’ και Στ’ 2 ώρες την εβδομάδα «ευέλικτη ζώνη». Τώρα τι είναι αυτή η ευέλικτη ζώνη, είναι δύσκολο να απαντηθεί. Υποτίθεται πως πρέπει να αφιερώνεται σε διαθεματικές και δημιουργικές δραστηριότητες. Τώρα τι είναι αυτές οι διαθεματικές δραστηριότητες, και αυτό είναι δύσκολο να απαντηθεί. Αυτό που ξέρω είναι πως αυτές τις «άδειες» ώρες τις «εκμεταλλεύομαι», για Γλώσσα και Μαθηματικά, μήπως και μπορέσω να συμμαζέψω λίγο τα πνιγηρά βιβλία που παραλάβαμε πριν από δύο χρόνια και μας τυραννούν. Επειδή στην Ελλάδα ισχύει το αξεπέραστο «ουδέν καινόν, τα πάντα κενά», το κενό στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα θα γεμίσει με τα «πρωτοποριακά» επινοήματα του κυρ-Ασκητή. Το «μάθημα» της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης καθίσταται ισότιμο πλέον με την νεότερη ιστορία των Ε’ και Στ’ τάξεων. Δίωρα και τα δυο. Μετά την «Έξοδο» του Μεσολογγίου, για παράδειγμα, όπου διδάσκονται οι μαθητές το μεγαλείο της αυτοθυσίας και του χρέους, θα πιάνουν στα χέρια τους το εγχειρίδιο του Ασκητή και θα διαβάζουν: «Το πέος αποτελείται από το σώμα του και την κεφαλή του, που ονομάζεται βάλανος. Στην άκρη της βαλάνου και στο κέντρο αυτής υπάρχει μια μικρή τρυπίτσα που λέγεται στόμιο της ουρήθρας από όπου βγαίνουν τα τσίσα, που λέγονται και ούρα…». (Υποπτεύομαι πως ο τίτλος του μαθήματος αυτού - η εφημερίδα μόνο αποσπάσματα περιείχε - θα είναι «τα τσίσα που λέγονται και ούρα», το επόμενο ίσως να τιτλοφορηθεί «τα βρακιά που λέγονται και εσώρουχα» ή «τα μαλλιά που λέγονται και τρίχες» και ούτω καθεξής). Για να εισαχθούν «τα τσίσα» στο δημοτικό σχολείο έγιναν κάποιες στατιστικές έρευνες, τις οποίες διενήργησε η Ελληνική Εταιρεία Αγωγής Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας. Πρόεδρος της είναι βεβαίως ο Θάνος Ασκητής. Σύμφωνα, λοιπόν, με τις στατιστικές, το 90% των γονέων και το 71% των δασκάλων, είναι υπέρ της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στο σχολείο. Προσωπικά δεν άκουσα συνάδελφο να πήρε μέρος σε τέτοια δημοσκόπηση ούτε και γονέα. Τώρα πώς κατέληξαν οι επιστήμονες της εν λόγω εταιρείας στα εντυπωσιακά 90% και 71%, αυτό ας το κρίνουν οι αναγνώστες. Μια και η απόφαση είναι ειλημμένη, θα υποβάλω κάποια ερωτήματα για την αναγκαιότητα της εισαγωγής της σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό.
Πρώτον: Δεν θα έπρεπε πρώτα να εφαρμοστεί πειραματικά η σεξουαλική αγωγή σε κάποια σχολεία, να εξαχθούν συμπεράσματα, να ανιχνευτούν αντιδράσεις μαθητών και γονέων και να διαπιστωθεί η καταλληλότητα των εγχειριδίων και η ωριμότητα των μαθητών να την αποδεχτούν;
Δεύτερον: Ο Ευάγγελος Παπανούτσος, ο σοφός παιδαγωγός, μιλώντας κάποτε γι’ αυτό το θέμα είχε πει: «Δεν είναι εύκολο πράγμα να μιλήσεις στα παιδιά για το σεξ, χωρίς τον κίνδυνο να τα φοβίσεις, να τα γεμίσεις με αηδία ή το χειρότερο να τα οδηγήσεις σε εκτραχηλισμούς». Μπορεί μια τόσο λεπτή και σοβαρή διαπαιδαγώγηση να φύγει από τα χέρια των κατ’ εξοχήν αρμοδίων, των γονέων, και να περάσει στα χέρια σεξολόγων τύπου Ασκητή;
Τρίτον: Κανείς δάσκαλος δεν έχει τις γνώσεις και την εμπειρία που απαιτεί ένα τόσο κρίσιμο θέμα. Πώς θα το διδάξει; Είναι έτοιμοι οι γονείς να εμπιστευτούν σε αναρμόδιους και ακατάρτιστους, σ’ αυτό το είδος της αγωγής, εκπαιδευτικούς, όταν ο φυσικός του χώρος είναι το σπίτι;
Τέταρτον: Έχουμε ως λαός το προνόμιο να είμαστε πίσω από αυτό που ονομάζουμε «πολιτισμένο κόσμο». Έτσι μας δίνεται η δυνατότητα να επωφεληθούμε από τη λάθη του. Δυστυχώς όμως ως μειονεκτικοί Βαλκάνιοι χάσκουμε έκθαμβοι στις «επιδόσεις» της Δύσης, τις μιμούμαστε αλόγιστα. Είχα διαβάσει παλαιότερα πως στη Σουηδία, χώρα που διδάσκεται η σεξουαλική αγωγή, έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι εγκυμοσύνες σε δεκατριάχρονα και δεκατετράχρονα κορίτσια, με παράλληλη αύξηση των αφροδίσιων νοσημάτων.
Έχω κρατήσει μια είδηση που δημοσιεύτηκε στην εφ. «Ελευθεροτυπία», της 24ης Μαΐου 2005. Συνέβη στην Αγγλία. «Τρεις αδελφές 16, 14 και 12 ετών είναι κιόλας μητέρες. Δύο απ’ αυτές δεν έχουν καμμία σχέση με τους μπαμπάδες των παιδιών τους. Η μητέρα τους κ. Άτκιν είπε στην εφημερίδα Sunday Mercury ότι τα κορίτσια της καταστρέψανε τη ζωή τους και την δικιά της ζωή, εξαιτίας της κακής εκπαίδευσης σε θέματα σεξ που λαμβάνουν τα παιδιά στα δημόσια σχολεία της χώρας». Ήδη η τάση διεθνώς είναι να φύγει από το σχολείο η σεξουαλική αγωγή και να ξαναγυρίσει στο σπίτι. Στην Ελλάδα είναι γνωστό πως έχουμε τις λιγότερες περιπτώσεις εξώγαμων παιδιών. Αυτό συμβαίνει και γιατί ο γάμος διατηρεί ακόμα, αν και πανταχόθεν βαλλόμενος, την ιερότητά του και γιατί δεν τολμήσαμε, μέχρι τούδε, να αναθέσουμε σε τυχάρπαστους σεξομπουρδολόγους, την διαπαιδαγώγηση τέτοιου σοβαρότατου θέματος. Γιατί, λοιπόν, αυτή η σπουδή; γιατί και πάλι ουραγοί των εξελίξεων; μήπως για εμπορικούς σκοπούς; Μήπως για ακόμη ταπεινότερους σκοπούς οδηγηθούμε στον εξευτελισμό μιας τόσο ιερής λειτουργίας, του έρωτα, που όπως λέει ο άγιος Χρυσόστομος, «ο Θεός την εγκατέσπειρε στην ψυχή του ανθρώπου»;
Όπως εύστοχα έχει ειπωθεί όλη αυτή η βιασύνη να διδαχτούν τα παιδιά την σεξουαλική αγωγή είναι ένας πυρήνας απο-αθωοποιήσεως. Εάν όλα τα μυστήρια των ψυχών και των σωμάτων μας ξεγυμνωθούν, η σημαντική γοητεία του «ζην» και του «αναπτύσσεσθαι» έχει αποκλειστεί. Κάθε πράμα στον καιρό του λέει ο σοφός λαός μας. Ας μην καταντήσει η δασκάλα να διαβάζει σε εφτάχρονους μαθητές φράσεις του τύπου: «Ο Γιωργάκης μέσα στο ντους, βλέπει το σώμα του και θυμάται τα λόγια του μπαμπά: Να μην ξεχάσω να πλύνω το πέος μου…. μέσα από το πετσάκι». Η καλή διδασκαλία προϋποθέτει το κύρος και την σοβαρότητα του εκπαιδευτικού. Ας μην τρωθούν ανεπανόρθωτα αυτά τα δύο τιμαλφή, εξαιτίας άκαιρων και άχρηστων πειραματισμών. Τα «τσίσα» του Ασκητή δεν έχουν καμμιά δουλειά στα δημόσια ελληνικά σχολεία….
Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς
Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008
www.antibaro.gr
Δευτέρα, Αυγούστου 10, 2009
Aυλαία στον Άλιμο με πανελλήνιο ρεκόρ από τη Θέμιδα
Με τον καλύτερο τρόπο άνοιξε η αυλαία του 78ου Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Ανοιχτής κατηγορίας OPEN που διεξάγεται στο κολυμβητήριο του Αλίμου αυτή τη στιγμή για την αθλήτρια του Χρήστου Κεχαγιά καθώς με το "καλημέρα" η 15 χρονη αθλήτρια κατέλαβε την 2η θέση ανάμεσα στις γυναίκες κολυμβήτριες . Στα 50 μέτρα ελεύθερο η Θέμιδα Ιακωβίδου κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο με χρόνο 26.26 που αποτελεί και πανελλήνιο ρεκόρ κορασίδων Β.
Θέμιδα καλή συνέχεια.
Αντιγραφή απο το www.servianet.gr
Θέμιδα καλή συνέχεια.
Αντιγραφή απο το www.servianet.gr
Κυριακή, Αυγούστου 09, 2009
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΚΑΡΔΙΑΣ
ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ
Μετά από τον φόρτο της μικρής Σαρακοστής του Δεκαπενταυγούστου το έφερε ο θεός και έσπρωξε για ένα προσκύνημα στο Άγιο Όρος. Διψούσε η καρδιά για μια πνευ-ματική ανανέωση και δύναμη. Ένα εσωτερικό κυνηγητό και φυγή από τον κόσμο οδη-γούσε τα βήματα προς την έρημο του Αγίου Όρους, εκεί που ο πολύς κόσμος αποφεύγει να καταφύγει… εκεί που η ησυχία και η αμεριμνησία είναι μόνιμος τρόπος ζωής… εκεί που ο ουρανός ενώνεται με την γη… εκεί που οι κορυφές του Άθωνα ενώνονται με τις καρδιές των νηπτικών πατέρων που ζουν αενάως προσευχόμενοι σε ένα εσωτερικό άγ-γιγμα του ουρανού…εκεί που δεν υπάρχει μέρα και νύχτα αλλά μια διαρκής προσευχή κάτω από τον ήλιο Χριστό...εκεί που η ζωή δεν έχει αρχή και τέλος, εκεί που τα ρολόγια και οι ημερομηνίες και οι ημέρες καταργούνται και η ζωή μαζί με τον άναρχο Θεό γίνε-ται ένα μόνιμο προσευχητικό παρόν…εκεί που η διακονία της αγάπης στους αδελφούς γίνεται μια άλλη προσευχή που περνά μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια του Άθωνα προς τον ουρανό… εκεί που ο λόγος είναι έργο καρδιάς, ‘’είτε ουν εσθίετε είτε πίνετε είτε τι ποιείτε, πάντα προς δόξαν Θεού ποιείτε’’. (Α’ Κορινθ. 10,31)
Πέμπτη
Πρωί στις έξι και μισή το πλοίο έφυγε από την Ουρανούπολη. Πλέει κατ’ ευθείαν προς την Δάφνη, το λιμάνι του Αγίου Όρους. Από μακριά φαίνονται τα Μοναστήρια φυ-τεμένα στους πρόποδες των βουνών, μέσα στα βράχια, κοντά στην θάλασσα να τα γλυ-καίνει με το κύμα της. Μια συγκίνηση και ένα κλάμα κατέκλυσε την καρδιά. Αναλογίζε-ται τον εαυτό της και το έργο του Θεού και κατανύσσεται.. .μόνη, και σκέφτεται, και προσεύχεται... έλεγε λόγια, παρακαλούσε το Θεό να μιλήσει για την ζωή και νέους δρό-μους να ανοίξει...να συνειδητοποιήσει τα λάθη και την αναξιότητα... να διδαχθεί και να βρει την αληθινή ταπείνωση. Ο προορισμός ήταν κατ’ ευθείαν για την Ιερά Σκήτη των Καυσοκαλυβίων, που βρίσκεται στο άκρον του Άθωνα μέσα στην έρημο και την ησυχία. Εκεί ησυχάζουν γέροντες πνευματικοί, που στο πρόσωπο τους προσβλέπεις τον αληθή λόγο και την έκφραση του Θεού...εκεί είναι για να ακούς και να ζεις και να προσεύχε-σαι… κουράστηκε η ψυχή να είναι μόνιμα δάσκαλος στους άλλους… επί τέλους ταπεινά σαν μαθητούδι… κάτω από την γλυκεία ταπείνωση.
Μόλις φάνηκε η Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, το ρωσικό Μοναστήρι... Μετά από την Δάφνη, το λιμάνι του Αγίου Όρους, διέπλευσε το πλοίο κάτω από τα μεγαλό-πρεπα Μοναστήρια της Σιμωνόπετρας και της Γρηγορίου. Μπροστά από θαλάσσης και μέσα από την θάλασσα πάνω στα βράχια ξεπρόβαλλε η Ιερά Μονή Διονυσίου όπου δυ-νατή η θύμηση των νεανικών χρόνων ξεσήκωσε την καρδιά… μικρός οδηγούμενος από τον σεβαστό πατέρα…θέλγητρο μεγάλο κι ακατάσχετο να γίνεις μοναχός εκεί...η σκέψη άρχισε να περπατά όλα τα εκκλησάκια της Μονής, εκεί που δεκαεφτά χρονών περιδιά-βαινε και προσευχόταν και έκανε τις μετάνοιες και φιλούσε τις εικόνες και τα καντήλια γλύκαιναν σαν φως ουράνιο την καρδιά… μπροστά σαν ζωντανός εμφανίστηκε η μορφή του μακαριστού αγίου γέροντος Γαβριήλ... να ψέλνει με την βροντερή του φωνή...ήταν Πάσχα τότε...ακουγόταν να μιλά γλυκά και ήρεμα και να νουθετεί…να μιλά για την Ιε-ρωσύνη… ένας μικρός τότε έφηβος του ζητούσε εν αφελεία ΄΄συμμαρτυρία’’ για να γίνει ιερέας… του έδινε την ευχή και του έκανε προσευχή και τον ενίσχυε στην ουράνια αυτή κλήση… και είχε τόση αγάπη και καταδεκτικότητα και γλυκύτητα ο γέροντας ηγούμε-νος… κειμήλιο ιερό η ευχή του για το έργο του Θεού… τόσο πολύτιμη… πήραν τα δά-κρυα να νοτίζουν την καρδιά… φαινόταν τα κοιμητήρια της Μονής όπου αναπαύεται… και η καρδιά χαιρετούσε με συγκίνηση και αποζητούσε την ευχή του και την αγάπη του από εκεί ψηλά, τόσο ψηλά...
Φάνηκε η Ιερά Μονή του Αγίου Παύλου...θύμηση ζωντανή στην καρδιά η ευγένεια των μοναχών… και η απερίγραπτη χαρά τους, η πεπληρωμένη… το πέρασμα μιας Με-γάλης Εβδομάδος και Πάσχα εν μέσω της μοναχικής αυτής αδελφότητος... Nέα Σκήτη, Αγία Άννα, τόποι άγιοι στο διάβα τους, κελιά παντού, θυσιαστήρια λατρείας Θεού ζώ-ντος, καρδιές καλογέρων καιόμενες σε μια προσευχητική διακονία... ξεπρόβαλαν τα φρι-κτά Καρούλια με τα ησυχαστήρια κρεμασμένα σαν φωλιές πάνω στα βράχια με υποπό-διο την άβυσσο της θαλάσσης, σαν πτηνά του θεού ησυχάζοντες πάνω στις πέτρες, ως στρουθία μονάζοντα άδοντες εν τη καρδία τω Θεώ… και η σκήτη των Δανιηλαίων με την ευγένεια των καλλίφωνων μοναχών της...
Το πλοίο προσαράζει στο λιμάνι της Ιεράς Σκήτης των Καυσοκαλυβίων... η ανά-βαση περίπου τρία τέταρτα μέχρι το Κυριακό...ανεβαίνοντας μέσα στην ζέστη και με γρήγορο βήμα για να φτάσει η καρδιά στον ποθούμενο τόπο βλέπει απέναντι το απέρα-ντο γαλάζιο και τις πράσινες πλαγιές να κατεβαίνουν στην βραχώδη θάλασσα... χρόνια πολλά η θύμηση του αγίου αυτού τόπου… μετά από την πρώτη ανάβαση από το λιμάνι και πάνω στον αυχένα ξεπρόβαλλε η Σκήτη σε δύο πλαγιές, που χωρίζονταν από το πο-ταμάκι της που πήγαζε από τον Άθωνα. Απ’ την μια και την άλλη μεριά φυτεμένα σαν καλλιέλαιοι όλα τα ασκητήρια με τις αυλές τους και τα μποστάνια και τις κληματαριές τους και με τις δάφνες να μοσχοβολούν όλο τον τόπο, λες και ένα μόνιμο θυμίαμα συνό-δευε τις προσευχές των ησυχαστών… ήταν η καρδιά της ερήμου του αγίου Όρους, που η σιωπή και η μοναξιά είναι η μόνη σίγουρη κατάσταση… δύσκολες υπομονές και επιμο-νές στην άσκηση… ησυχαστές έγκλειστοι από το 1938 και εντεύθεν, εξαγιασμένες μορ-φές δοσμένες στον Θεό. Στο κέντρο της Σκήτης διακρίνονταν ο κεντρικός Ναός, το Κυρι-ακό, που δέσποζε σ’ όλο τον χώρο και σαν να κατέβαζε τον Άθωνα στην γη και ένωνε τις δυο πλαγιές. Ένας τεράστιος περίβολος αγκάλιαζε τον χώρο της Εκκλησίας, όπου υπήρ-χε το κτήριο φιλοξενίας των προσκυνητών… ο ιδρώτας αυλάκωνε το πρόσωπο, αλλά η χαρά ήταν απερίγραπτη… μια ευωδία ειρήνης καρδιάς και ένα άγγιγμα χεριού Θεού, χά-δι ουράνιας χειρός γινόταν αισθητό… εκεί αγίασαν ο Άγιος Ακάκιος και ο Άγιος Μάξι-μος οι Καυσοκαλυβίται, ο ένας ζώντας μέσα σε μια σπηλιά σαν στρουθίο και ο άλλος ζώντας την ανεστιότητα και την ξενιτεία, καίγοντας κάθε φορά την καλύβη του και ζώ-ντας από τόπο σε τόπο σαν αγρίμι του λόγγου για να προκαλεί τον Θεό να τον φροντί-ζει με την παρουσία Του. Τόπος της νήψεως τα Καυσοκάλυβα, από παράδοση τόπος ησυ-χασμού και αποταγής όλων των γήινων. Τόπος υπέρλογης λογικής.
Πρώτος χαιρετισμός στον πάτερ Γαβριήλ, γέροντα άνω των ενενήντα χρονών… η ευγένεια και η αγάπη εκφραστική… απόμεινε μια λέξη του να ηχεί δυνατά στην καρδιά ''είμαστε ξενιτεμένοι''...
Ακολούθησε η συνάντηση με τον γέροντα πνευματικό μέσα στο ασκητήριο του, στο βασίλειο της απλότητας και της ξενιτείας του και της ελεύθερης καρδιάς του. Ένας χώρος θαυμαστός μπαίνοντας… το χαγιάτι είναι και η ημιυπαίθρια κουζίνα με το πλυ-σταριό και τα κουζινικά και την μαγειρική κουζίνα με αέριο, καθώς και τα εποχιακά είδη μαναβικής απλωμένα εντεύθεν και εντεύθεν για δική του χρήση και για διάθεση... όλα είναι διαθέσιμα στον καθένα που ζητά... μόνιμη προσφορά αγάπης… για τους αδελ-φούς...τον γνωρίζουν πολλοί και τον αγαπούν και τον στέλνουν διάφορα αγαθά. Τα δια-θέτει ποικιλοτρόπως και στους αδελφούς συγκελιώτες και στους εργάτες, που παίρνουν μερικές φορές και χωρίς να ρωτήσουν. Δεν του κακοφαίνεται, αφού δεν είναι δικά του αλλά ολονών. Μόνο την ειλικρίνεια και την τιμιότητα αποζητά για να είναι και αυτός και οι αδελφοί απέναντι στον Θεό καθαροί. Το κελί του στον κάτω όροφο έχει το εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάσαφ και είναι πρόσφατα ανακαινισμένο. Ο επάνω όροφος έχει τέσσερα δωμάτια, το ένα δικό του και τα άλλα για φιλοξενία. Το μπαλκόνι είναι απλωμένο σε μια θέα προς το Αιγαίο, ατέλειωτη θάλασσα, όπου σε καθάριο ορίζοντα φαίνεται το Πήλιο, η Σκόπελος και η Μεγάλη Παναγιά. Πιο κάτω είναι το κελί του παπαΜάξιμου και πιο εκεί του πατρός Συμεών, πιο πάνω του γέροντα Γαβριήλ μια γειτονιά αδελφική με σπίτια που σήμερα είναι δικό σου, αύριο του άλλου και τελικά κανενός και όλοι κλήρος Θεού. Ένα χωριό του Θεού που ο ένας έχει την έγνοια και την αγάπη του άλλου, αλλά και που είναι και μόνοι με τον Έναν, τον Μόνον, τον Χριστό. Τα δωμάτια είναι στενά, όσο να χωράς αλλά εκεί αυτό που μετρά είναι το πλάτεμα της καρδιάς και της αγάπης και της προσευχής.
Ο γέροντας μαγείρεψε απλά για να ξεκουράσει την πείνα. Ζητά την βοήθεια στο μαγείρεμα με καταδεκτικότητα και διδακτικότητα απλή. Έστρωσε τραπέζι και ευλογή-θηκε το ψωμί...εδώ δεν κοιτάς την πλήρη καθαριότητα, εδώ ζεις απλά μια μόνιμη ξενι-τεία και άρνηση περιττής φροντίδας και πολυτέλειας... έχει απ' όλα να δώσει και νοικο-κυρεμένα. Η απλότητα απλώνεται παντού. Δεν είναι το σπίτι της πόλης που έχει τις α-νέσεις με τα πλυντήρια και τα απαστράπτοντα μάρμαρα και τα καθάρια τραπέζια και τα σερβίτσια και τα πετσετάκια και… εδώ βασιλεύει η απλότητα και η λιτότητα και η απόρ-ριψη κάθε ανέσεως. Εδώ υπάρχει η εκούσια άσκηση και απάρνηση του κοσμικού φρονή-ματος. Βάζει την ποδιά και υπηρετεί με τα ευλογημένα χέρια του. Μπορεί να πονούν τα πρησμένα πόδια του και να δυσκολεύεται στην δουλειά, αλλά δεν γογγύζει ούτε και πα-ραπονιέται, εργάζεται την αγάπη. Μια ιλαρότητα απλώνεται στο πρόσωπο του και συ-νεχώς έχει λόγο να πει άγιο, σαν ένα μοίρασμα για τον εαυτό του και τον διπλανό του. Δεν κάνει τον δάσκαλο, ούτε και τον πολύξερο, αλλά μιλά εμπειρικά, απ’ αυτά που ζει και έζησε κοντά σε γεροντάδες και που ο κόπος και η θλίψη των ασθενειών του έμαθε. Κάθεται κανείς και ακούει. Είναι το διαρκώς στρωμένο τραπέζι. Τα εσωτερικά πάθη της καρδιάς, έλεγε, αναστατώνουν όλους μας. Ο χειρότερος εχθρός είναι το ίδιον θέλημα και ο εγωισμός του ανθρώπου. Όλα μέσα εδώ στην καρδιά συμβαίνουν-και έκανε με το χέρι του έναν κύκλο πάνω από την καρδιά του- και από εδώ βγαίνουν και εκβράζονται είτε οι κακίες μας, είτε οι αγάπες μας. Η ταπείνωση και η υπομονή στους αδελφούς μας είναι η μεγάλη αρετή που κάθεται στην καρδιά μετά από την προσευχή και την σιωπή. Δύσκολα θα βρεις ανθρώπους να λένε ‘’ευλόγησον’’ και να ταπεινώνονται και να σβήνουν τα μαλώματα και να φέρνουν την ειρήνη και να ζητούν συγχώρηση. Η βαρυγκώμια και η γκρίνια και η κρίση είναι η χειρότερη αμαρτία, που την σιχαίνεται ο Θεός. Οι μοναχοί και οι ιερείς είναι ταγμένοι στην μεγάλη διακονία της παρηγοριάς των αδελφών και είναι το πρώτο έργο τους. Ο Απ. Παύλος το είπε να μη ζητούμε τα του εαυτού μας αλλά τα του άλλου. Όταν χτίζουμε γύρω μας τις πολυτέλειες για να περνούμε καλά και να έχουμε ανέσεις τότε γινόμαστε εγωιστές, κλεινόμαστε στον εαυτό μας και χάνουμε τον στόχο μας και τον δρόμο μας, που είναι ο ουρανός και η κατοικία μας ο Παράδεισος. Τι πιο χαζό να αρέσουμε στους ανθρώπους και να έχουμε την καλή γνώμη τους και τους επαίνους των… αυτά μας καταστρέφουν.
Ο γέροντας είναι ένας γλυκύς άνθρωπος του Θεού με μια ευγένεια ψυχής και ένα γνήσιο αριστοκρατικό πνεύμα αγάπης, που εθελούσια ζει σε μια ξενιτεία και αμεριμνη-σία. Είναι ο ’’εύτακτος εν αταξίαις σαλός’’ καθώς το λέγει ένας φωτισμένος ασκητικός πατέρας. Δεν αγαπά τα μεγαλεία και την δόξα, αντιθέτως με επιμέλεια και ταπεινοφρο-σύνη προσπαθεί να προκαλέσει την απομάκρυνση και την φυγή των άλλων με το να κρατά απεριποίητο το κελί του. Αυτός που έχει κοσμικό φρόνημα βλέπει την απλότητα τα παλιά στοιβαγμένα αντικείμενα και φεύγει σκανδαλισμένος μονολογώντας για την ακαταστασία, τρομάζοντας και επιτιμώντας για τις ελλείψεις των ανέσεων του σπιτιού του. Ένας αρχοντάνθρωπος ζει την εκούσια ακαταστασία σαν μια αναγκαία προϋπόθε-ση για την νήψη της καρδιάς και την αδιάλειπτη προσευχή. Δεν τον ένοιαξε ποτέ να δεί-ξει ένα φτιαχτό καθωσπρέπει πρόσωπο. Πολύ γλυκά και χωρίς παράπονο μειδιά και λέ-γει πώς τον κατηγορούν για ακατάστατο μοναχό. Κι εκείνοι που κοιτούν πιο βαθιά μέσα του ανακαλύπτουν την καρδιά ενός μικρού παιδιού, που ζει την εκούσια εγκατάλειψη του εαυτού του και την περιφρόνηση των ανέσεων για να τον επισκέπτεται η χάρις του Θεού και να χαίρεται την εσωτερική ενόραση. Και όσο πιο πολύ εγκαταλείπει την γη τό-σο πιο πολύ τον επισκέπτεται ο ουρανός. Δεν είναι ο καημενούλης καλόγερος που βρί-σκεται σε φτώχεια, αλλά ο εκούσια φτωχός του Θεού για τον εαυτό του, πλούσιος όμως για τους άλλους. Αρνείται επιμόνως την άνεση σαν μια αναγκαία βάση της ησυχαστικής νηπτικής ζωής… σαν μια συνέχεια της καυσοκαλυβίτικης παράδοσης, που άφησε ο τοπι-κός Άγιος Μάξιμος. Ο γέροντας την έχει καμένη την καλύβη του στ’ αλήθεια. Σαν τα πουλιά που τα τρέφει ο θεός και τα φροντίζει ο Θεός. Και η καρδιά του καιόμενη στον Θεό, πλούσιος από την αγάπη του. ‘’ Όπου ο θησαυρός, εκεί και η καρδία ημών ’’. Και η καρδιά του ήταν μέσα στο θησαυροφυλάκιο του Θεού. Και έβλεπες αυτήν την ανεστιότη-τα και ζήλευες να μπεις και συ να ζήσεις μ’ αυτόν τον τρόπο της αυτοεγκατάλειψης και της προσευχής… και πάλευες… και κοντράριζες στην καλομάθεια του εαυτού σου και στο ίδιον θέλημα…
Φαγητό κάνει πιο πολύ πάντοτε για όλους και για τα γατάκια που μαζεύονται λόγω της αγάπης του απ’ όλη την Σκήτη... τ' αγαπά και έχει στρωμένο φαΐ μόνιμο στην τραπεζαρία του...το λαδάκι της κονσέρβας το έριξε στα ψωμάκια για να το φάνε πιο νό-στιμο...να μη πετιέται τίποτα... η έγνοια και η αγάπη και για τα πουλιά... να φάνε κι αυ-τά. Είναι μέρες που μαγειρεύει μόνο γι’ αυτά. Τις προάλλες βρήκε δύο γατάκια εγκατα-λελειμμένα στην πόρτα του και με απλότητα τα προσκαλούσε λέγοντας ΄΄ελάτε και εσείς στην οικογένεια μας, όλοι χωράμε’’. Και έλεγε το ρητό από τις Παροιμίες του Σολομώντος ''δίκαιος οικτίρει ψυχάς κτηνών αυτού’’(Παροιμ. 12,10). Κάθεσαι να φας με μια καρδιά Μοναχού που αγαπά τον Θεό, τους ανθρώπους, τα ζώα, όλη την κτίση. Δεν είναι αρρωστημένη ζωοφιλία, αλλά μια αγάπη καθαρή που μέσα απ΄ αυτήν βλέπει την παρουσία του Θεού… στα πόδια σου τρέχουν τα γατάκια και μιλούν με τον τρόπο τους για την αγάπη του Θεού. Κοιτάς τα ζώα αυτά και καταλαβαίνεις πως η γλυκύτητα ενός ησυχαστού και η προσευχή του τα προσδίδει μια άλλη ηρεμία και συμφιλίωση…έμοιαζαν το αφεντικό τους… θύμιζαν Παράδεισο. Μια ουράνια συμφιλίωση ανθρώπου και φύσεως.
Ήρθαν κάποιοι προσκυνητές να εξομολογηθούν και ένας μοναχός για να ζητήσει ζαρζαβατικά... με χαρά, διαθέσιμος και πάντα χωρίς γκρίνια έκανε το έργο του… αγόγ-γυστα καθώς τον πρόσταζε ο Θεός. Ήρθε το ταχυδρομείο στο Κυριακό. Κάθε μεσημέρι εργάτες ανεβάζουν όλες τις πραμάτειες και την αλληλογραφία με τα μουλάρια στο κέ-ντρο της Σκήτης. Θέλει κόπο μέσα από τα καλντερίμια για να πάει να το πάρει κάποιος, γίνεται μούσκεμα μέσα στον καύσωνα και στις σιδερόπετρες που καίνε σαν φούρνος.
Ο μεσημεριανός ύπνος ήρθε να φέρει την ανάπαυση στο ταλαίπωρο σαρκίο. Το κι-νητό τηλέφωνο δεν μπορεί πλέον να χτυπήσει δεν έχει σήμα. Το έκανε κι αυτό ο Θεός έτσι για να έρθει να καθίσει η ησυχία στην καρδιά του ανθρώπου. Στο μπαλκόνι φυσάει αύρα Θεού που δροσίζει το πρόσωπο.
Έγειρε ο ήλιος πίσω από τον Άθωνα και τα πουλιά πήραν να κελαηδούν... βου-λιάζουν όλα σε μια ησυχία και απραγία... αρχίζει δειλά η προσευχή… Ακολουθεί κοινω-νία λόγου με το γέροντα... μια διδαχή μέσα από τις δικές του εμπειρίες... τα δικά του σο-φά μονοπάτια… μόνιμα ο λόγος για την υπακοή και το ίδιον θέλημα... Η ζωή του μια έ-γνοια γλυκύτητας στην διακονία και στην καρδιακή προσφορά.
Παρασκευή
Όλη η νύχτα κουβαλούσε μια κούραση, απαλός ύπνος με διαλείμματα. Η καρδιά ξυπνούσε το σώμα σε έναν αναμηρυκασμό λόγων και σκέψεων, μαζί με ένα ζύμωμα προσευχής και δακρύων. Όλα ήταν στον Θεό ακουμπισμένα. Ακουγόταν από το δίπλα κελί ο βαθύς αγόγγυστος στεναγμός της προσευχής του γέροντα βγαλμένος από τον πόνο και την σωματική ταλαιπωρία, σαν μια νυχτιάτικη ευχαριστία. Όλο το βράδυ μέχρι αργά προσευχόταν σε μια εσωτερική θεωρία και ενόραση. Εδώ η νύχτα γίνεται ημέρα και φωτίζει με φως Χριστού. Ο χρόνος εισέρχεται στη αιωνιότητα. Ατμόσφαιρα προσευχητική ήταν όλη νύχτα στο ασκητήριο. Έμπαινες στον χορό των αγγέλων χωρίς να το καταλάβεις, σαν το νερό στο αυλάκι που ποτίζει το μποστάνι. Ένα κλάμα καρδιακό ξεπηδούσε με μια προσευχή για το έλεος του Θεού... μια άλλη ζωή εδώ χωρίς τηλέφωνα και έγνοιες και θέματα... άκουγες, άκουγες, έβλεπες και οσφραινόσουν ευωδία Χριστού… τα λόγια του γέροντα...η σκέψη του κι ο λόγος του ποτάμι που δεν το προλαβαίνεις. Το πρωί από τις έξι κινήθηκε και πάλι προσευχητικά. Δεν χτύπησε καμπανάκια ούτε φώναξε για εγερτήριο. Γλυκεία ευγένεια καρδιάς με μια απαλή αβίαστη πρόσκληση για προσευχή...το θυμίαμα γέμισε τα δωμάτια… προσευχητική ευωδία… λίγα λόγια στο Εκκλησάκι με μια ευλαβική κίνηση αγάπης στον Θεό που ευλογά την ημέρα. Έδωκε αγιασμό και αντίδωρο... η προσευχή, η σιωπή, η χαρά της μοναξιάς.
Είναι επιμελής και πρακτικός και νοικοκύρης στην κουζίνα του. Ξεφεύγει από τα γήινα και την προσκόλληση τους και ολα τα ανατάσσει στον Θεό. Δεν πετά τίποτα από τα αγαθά που έρχονται στο κελί του, έχοντας το πάντοτε σαν αρχή του... και τις μελιτζάνες και τα κολοκυθάκια τα καθαρίζει στα σάπια μέρη των και τα μαγειρεύει. Είναι μια μορφή ταπείνωσης και ευλογίας. ‘’Σάπισε λίγο και το πετάμε σαν τους κοσμικούς στους κάδους των σκουπιδιών’’, έλεγε, ’’είναι μια άσκηση να ζεις σε μια δυσκολία και απλότητα και να τιμάς τα αγαθά του θεού... ’’
Το πρωί έγινε η καθαριότητα στην κουζίνα, κάηκαν τα χαρτιά και τα άχρηστα κουτιά στο βαρέλι... πλύθηκαν κάπως οι χώροι... κι όμως ξαναστρώθηκαν τα φαγητά για τα γατάκια και γύρω-γύρω υπήρχαν τόσα παλαιά πράγματα και παρατημένα από καιρό, σαν ένα συμβολικό τείχος που έψαχνε την ερμηνεία και εξήγηση του. Έβλεπες μια άλλη λογική και μια ιδιοτυπία μοναχικής ζωής. Δεν μπορούσες να εξηγήσεις με την δική σου λογική το τι συνέβαινε. Ένιωθε η καρδιά του επισκέπτη πως αυτά όλα ήταν τα σκουπίδια του εαυτού του. Το όλο σκηνικό των παλαιών και άχρηστων μιλούσε για την αιωνιότητα και την υπέρβαση των γήινων, την ανύψωση του νου στα ουράνια...έβλεπες τα εσωτερικά σου πάθη, τα σκουπίδια του εαυτού σου, που μόνιμα ζουν μέσα σου και σαν φράκτης αποκλείουν την επικοινωνία με τον ουρανό. Εν μέσω παλαιών αντικειμένων με την σχετική ακαθαρσία τους και εν μέσω των συμπαθών γατιών, που ερχόταν για να φάνε από το φιλόξενο γέροντα, ένιωθε κανείς πως ζούσε σε μια αποταγή του κόσμου και της γήινης καλομάθειας και της καθωσπρέπειας και της αριστοκρατίας. Έπρεπε να πατήσεις πάνω σ’ αυτά για να εκτοξευθείς στον ουρανό. ‘’Δεν ήρθαμε στο Όρος για παραθέριση’’, έλεγε, ‘’είναι θέμα καρδιάς η νήψη και τα γήινα αγαθά και η προσκόλληση σ’ αυτά μας απομακρύνουν’’. Μια άλλη λογική, μια κατά Χριστόν σαλότητα, μια εκτροπή από το ωραίο του κόσμου, μια αποταγή της γης και μια ανάληψη στον ουρανό. Πατάς στην γη, αλλά δεν κολλάς πάνω της… βρίσκεσαι αλλού, στον ουρανό.
Το πνεύμα του Θεού, που κατοικεί εκεί στον οίκο αυτό της απλότητας με τις προ-σευχές, τα κάνει όλα όμορφα και τίποτα δεν ενοχλεί... Είναι ωραιοπάθεια να καθαρίζεις συνεχεία και να μοσχοβολάς και να αρέσεις και να έχεις πρόσωπο θελκτικό και να καυ-χιέσαι και να δέχεσαι επαίνους. Η συνεχής καθαριότητα δείχνει το μεγάλο κενό και την ανία της ψυχής, που ψάχνει εσωτερική κάθαρση και αλλαγή από την πεζότητα της κα-θημερινότητας.
Ο γέροντας ζει μια αμεριμνησία και περιφρόνηση του εαυτού του. Βογκά όλη την νύχτα από τους πόνους και προσεύχεται, σαν μια λυτρωτική πρόσκληση και πρόκληση για προσευχή και δύναμη… ''η γαρ δύναμις μου εν ασθενεία τελειούται'', έλεγε και ξα-νάλεγε...σβάρνιζε τα πόδια του και πότιζε τα δένδρα... Όντως είναι μια ακρότητα να μη λυπάται τον εαυτό του, αλλά να βρίσκεται σε μια συνεχή βία της φύσεως του.
Και μαγείρευε για να δώσει χαρά... και μιλά και παίρνεις πολλά. Έλεγε ότι το ίδιον θέλημα υπάρχει και στο φαγητό του ανθρώπου. Τα φρούτα και τα ζαρζαβατικά που δίνει ο Θεός σε κάθε εποχή είναι ευλογημένα για φαγητό. Αυτό είναι το αληθινά οικολογικό πνεύμα της Ορθοδοξίας. Το κυνηγητό των γεύσεων είναι βρώμικες ορέξεις και εγωισμοί και πολυτέλεια και ίδιον θέλημα. Η αριστοκρατία των ορέξεων και ο εκλεκτισμός στο φαγητό είναι τα πάθη της εποχής. Η ανία και η απελπισία της αμαρτίας και της απιστίας ανοίγει τον δρόμο για φυγή από την πραγματικότητα... και το τσαλαβούτημα με βουλιμία σε καινούργιες γεύσεις προσφέρεται σαν ψευτοπαρηγοριά στις ενοχές.
Έγινε το φαγητό, νόστιμο τουρλού μαγειρεμένο από τα χεριά του.
Έβλεπε κανείς το αγόγγυστο στην διακονία του και την υπακοή του στους αδελ-φούς. Έκανε υπακοή στο έργο του θεού παρ’ όλη την κούραση του και την συνεχή δου-λειά και τα πολλαπλά προβλήματα υγείας. Έβλεπες μια ελευθερία στην καρδιά του και στην αγάπη του, που ξεπερνούσε την σκλαβιά και τα δεσμά του σώματος. Μέσα από την ανθρώπινη αδυναμία ανασταινόταν δύναμη Θεού. Οι άνθρωποι, έλεγε, δημιουργούν ε-κνευρισμό με την μεγάλη τους απαιτητικότητα. Έχουν τα άγχη τους και τις δυσκολίες τους. Εδώ είναι ο μεγάλος πειρασμός σ’ έναν ιερέα, να κρυφτή και να φύγει για να διευ-κολύνει την προσωπική του ησυχία και την άνεση. Όμως αυτό είναι μια φυγή από την προσταγή του Θεού και μια άρνηση υπακοής. Στο δίλημμα τι να διαλέξει την προσευχή ή την αγάπη στον αδελφό, το δεύτερο είναι ο μονόδρομος. Όλα τα αφήνει κανείς για την βοήθεια των αδελφών, ακόμη και τον εαυτό του τον παρατάει από τις ανάγκες του για να βρίσκεται παρών στην διακονία… Η συνεχής προσευχή σπάζει τον εγωισμό και βγαί-νει ο άνθρωπος από τον εαυτό του και κρατάει την αγάπη και την προσφορά σαν πρώτο έργο. Σήμερα οι χριστιανοί είναι βολεμένοι με την αυτάρκεια τους και δεν γυρίζουν δί-πλα τους να δουν τι πόνος και αμαρτία υπάρχει και να σκύψουν με συμπάθεια στον πε-σμένο. Ο δρόμος που οδηγεί στον Παράδεισο περνάει μέσα από τους αδελφούς και την αγάπη. Υπομονή και προσευχή χρειάζεται ώστε μέσα στην κούραση και στον κόπο να βρίσκεις την χαρά και την ιλαρότητα και την προθυμία για να ακούς και να παρηγορείς και να προσφέρεις. Αυτό είναι κατάθεση καρδιάς και αγκάλη Θεού. Αυτό είναι το έργο μας και η διακονία μας, έλεγε.
Εδώ στο πρόσωπο ενός ησυχαστού βλέπεις ότι δεν του ενδιαφέρει η εξωτερική εμ-φάνιση. Η καρδιά είναι το κέντρο της πνευματικής ζωής και της παρουσίας του θεού, όλα τα άλλα θυμίζουν γη και χώμα. Όλα είναι γη και σποδός και καταλήγουν στη φθορά. Η απλότητα, η περιφρόνηση του ενδύματος και των αναγκών του σώματος δεν είναι εδώ επιτηδευμένα, ώστε πίσω από ένα τριμμένο και λιγδιασμένο ράσο να κρύβεται μια ψεύτικη αγιοσύνη και ταπεινοσχημία. Είναι μια περιφρόνηση του γήινου και κοσμικού που πηγάζει μέσα από μια εργασία της καρδιάς και από μια υπομονή αγάπης και ελπίδος τεραστία. Και, έλεγε, πως μοναχός δεν είναι εκείνος που μιλά και κρίνει τους πάντες... μοναχός είναι εκείνος που γηροκόμησε και γηροκομεί πατέρες χωρίς γκρίνια και με αγάπη πολύ. Τα έλεγε μέσα από μια πρακτική που ο ίδιος αγωνιζόταν και ζούσε. Και το έβλεπες στ’ αλήθεια. Ο γέροντας με χαρά παρατούσε τα πάντα για να υπηρετήσει τους παλιούς και ασθενείς Μοναχούς, τα Γεροντάκια της Σκήτης... πολλές φορές εις βάρος της υγείας του... και τι τον ένοιαζε για την υγεία του… φάρμακο ζωής και δυνάμεως είναι η διακονία των ανήμπορων. Ετοίμαζε το φαγητό και το πήγαινε στο διπλανό κελί… το μαγείρευε με χαρά, όσο πιο νόστιμο μπορούσε να το προσφέρει… λαχταρούσε να πάρει ευχές και προσευχές από έναν γέροντα, πολύτιμη ελπίδα και δύναμη για τις υπομονές της καρδιάς μέσα σ’ αυτήν την έρημο του Αγίου Όρους. Κάποτε έτρεχε με χαρά να πάει το φαγητό και σκόνταψε στις πέτρες, μια και τα πόδια του δεν τον βοηθούν πολύ, και έπεσε στο απότομο καλντερίμι και λιανίστηκε. Αγόγγυστα σήκωσε κι αυτήν την ταπείνωση και τις πληγές, αφού η αγάπη δεν αγανακτεί ούτε και που κουράζεται. Με χαρά μιλά για τις ευχές που έπαιρνε από τον γερο Συμεών που τον ξεπροβόδισε στους ουρανούς. Χαρούμενος πάντα να δίνει, ζει ανάμεσα στους αδελφούς κρατώντας συνάμα την ακεραιότητα του εαυτού του και την πνευματική διάκριση. Πολλές φορές μονολογούσε με στενοχώρια για τους εγωισμούς και το κυνηγητό των πρωτείων και την εξουσιομανία, που σαν πνευματική μάστιγα δεν αφήνει να λειτουργήσει το εκκλησιαστικό και κοινοβιακό πνεύμα.
Το μεσημέρι ο ύπνος ήταν φυσίζωος... η ζεστή πολύ... αλλ’ όμως δροσισμός θεού στην καρδιά ήταν ο λόγος και η προσευχή… η μονολόγιστη ευχή ‘’Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με’’ κινούσε την καρδιά αβίαστα και με μια κρυφή χαρά ... δόξα τω Θεώ.
Το απόγευμα ο δρόμος οδήγησε στο κελί του πάτερ Γεράσιμου. Περνούσε μέσα από το ρέμα, που από παντού έβλεπε κανείς τις δάφνες και τις φυλλωσιές των δένδρων να το καλύπτουν και μια μοσχοβολιά να αναδύουν. Μέσα από τα δένδρα γαλάζιος ο ορί-ζοντας του ουρανού και της θάλασσας απλώνονταν σε έναν άριστο συνδυασμό πράσι-νου και μπλε. Ο δρόμος περνούσε μέσα από το Κυριακό, πλάι στην σκάλα του μεγάλου καμπαναριού που δέσποζε σ’ όλη την Σκήτη. Οι καμπάνες σαν χριστουγεννιάτικα στολί-δια στεκόταν κρεμασμένες μιλώντας για τους αγγέλους και την αιωνιότητα και για τα εγερτήρια σαλπίσματά τους για εγρήγορση στην λατρεία του Θεού. Από κάτω απ’ αυτές το ξύλινο πληκτρολόγιο για να δίνει το άριστο και εύηχο μέλος στο συναπάντημα των σήμαντρων. Μόνιμοι κρεμαστοί άγγελοι Θεού για να Τον υμνούν σε μια αέναη δοξολο-γία. Ο δρόμος συνέχιζε με ένα απότομο πέτρινο καλντερίμι, που είχε μπλε αποχρώσεις σαν του ουρανού το χρώμα… σφραγίδα της απεραντοσύνης του θεού το μπλε του ουρα-νού που χύνονταν πάνω του. Οι πέτρες ανέδυαν την ζεστασιά του ήλιου που τις έκαιγε όλη μέρα. Η κλίμακα των αρετών πλάθονταν μέσα στη σκέψη του προσκυνητή που θέλει κόπο και ελπίδα για να ανέβει. Το σπίτι του πάτερ Γεράσιμου, στον άκρον της Σκήτης, περιέχει έναν καινούριο ναΐσκο. Αντάμωμα με έναν άλλο ασκητή που όλες του τις ώρες τις περνά στην σιωπή και στην προσευχή... λίγα λόγια... με την αγάπη του και με τον τρόπο του. Ο καθένας έχει και την δικιά του ευλογία και χάρη.
Ο δρόμος κατέβαινε πιο εύκολα. Μια ησυχία απλώνεται μέσα στην καρδιά....
Είναι οκτώ και μισή και χτυπούν οι καμπάνες στο Κυριακό. Έχει αγρυπνία για την γιορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.
Είναι βράδυ γύρω στις εννιά. Το Κυριακό φωτίστηκε από τα καντήλια και τα κε-ριά, έξω είναι σκοτεινιά και ο ουρανός σε ένα ιδιαίτερο πανηγύρι χαράς με τα αστέρια και τον γαλαξία που τον φωτίζουν. Οι δύο ουρανοί ενωνόταν με κλίμακα την κάτασπρη κορυφή του Άθωνα, ο Ναός με τα καντήλια του και το στερέωμα με τ’ άστρα του. ‘’Ουρα-νός πολύφωτος η Εκκλησία ανεδείχθη άπαντας φωταγωγούσα τους πιστούς… ’’ Άρχισε η αγρυπνία... παρακαλεί η καρδιά τον θεό να ευλογεί… θυμάται όλους με αγάπη και χα-ρά. Εσπερινός, όρθρος, ψαλσίματα άγια και μελωδικά, εκεί μέχρι τις μιάμιση… και μετά, παράλληλα με το Κυριακό, η λατρεία του Θεού συνεχίζεται σ' ένα Κελί του γερο Γαβριήλ που δεν μπορούσε να κινηθεί απ’ τα γεράματα. Εκεί τρεις ψυχές λειτουργούσαν στον θεό με μια απλότητα και πτωχεία. Τα άμφια ήταν λιτά, παλιά, κοντά, στενά και με δυσκολία χωρούσαν τον ιερέα... ήταν ντυμένος με την φτώχεια του Κυρίου, χωρίς την εξωτερική λάμψη των χρυσοποίκιλτων αμφίων, σαν τον μικρό Χριστό όπου τον τύλιξαν με τα σπάργανα στον στάβλο εκεί φτωχικά. Όμως ήταν η ιεροσύνη που κατείχε την καρδιά του και τα φώτιζε και κάλυπτε τα πάντα. Απλά και σύντομα ήταν και τα ψαλσίματα. Θεία κοινωνία... ένιωθε η καρδιά μια χαρά... ένα κλάμα κατάνυξης ξεπήδησε και μια κραυγή ‘’δόξα τω Θεώ’’. Η πείνα της καρδιάς πολλή... χορτασμός από Χριστώ... γεμάτο το Αγιοπότηρο στην κατάλυση γλυκαίνει την ψυχή του ιερέως… ’’τούτο ήψατο των χειλέων μου και τας αμαρτίας μου περικαθαριεί και γλυκανεί την ύπαρξιν μου’’… πλήρωμα χαράς και ευωδίας και δυνάμεως. Τι άλλο να γευτεί πιο μεγάλο;
Επιστροφή πίσω στο κελί μέσα από τα σκοτεινά μονοπάτια της Σκήτης μ’ ένα φα-κό στα χέρια και τον Χριστό ολοζώντανο και φωτεινό μέσα στην καρδιά... ήταν τέσσερις τα ξημερώματα και η καρδιά δεν άφηνε το σώμα να αποκοιμηθεί, να κλίσει τα μάτια του. Κάθισε στο μπαλκόνι του κελιού και έβλεπε τον ουρανό. Ήταν γεμάτος αστέρια… τα μάτια κοιτούσαν ψηλά και έβλεπαν να ενώνεται η γη με τον ουρανό... φώτιζε παράξενα όλος ο Άθωνας, που εκείνη την ώρα στην κορυφή του τέλειωνε η αγρυπνία με πλήθος πολύ προσκυνητών. Απόμεινε εκεί η καρδιά εκστατική. Ύπνος δεν κολλούσε στα βλέφα-ρα... τα κύματα ακουγόταν από την θάλασσα καθώς έγλυφαν τα μυτερά απότομα βρά-χια που στεκόταν ολόρθα κάτω στα πόδια της Σκήτης. Το λίγο φως διέγραφε την πα-ρουσία τους… η απέραντη θάλασσα απλωνόταν σκοτεινή. Ακουγόταν τα γρι-γρι που αγκομαχούσαν τραβώντας τα δίχτυα. Όλη η Σκήτη ησύχαζε. Μόνος απόμεινε να περπα-τά σιγά-σιγά μέσα στην νύχτα ο γέροντας. Κάνει μισή ώρα για να έρθει από την Εκκλη-σία... κρεμά με σκοινί ένα φανάρι πετρελαίου από το λαιμό του στο ύψος των ποδιών του για να βλέπει που πατά, παίρνει τα δυο μπαστούνια του και λίγο-λίγο μέσα από ένα μαρτύριο πόνου και δυσκολίας προχωρά... με την προσευχή παραμάσχαλα και τον τορ-βά με τα άμφια κρεμασμένο σαν σταυρό στον ώμο του, αγόγγυστα και υπομονητικά βα-δίζει σιγά-σιγά... δεν βιάζεται. Εδώ ο χρόνος καταργείται και η νύχτα δεν λογιάζεται και τα εμπόδια και οι πέτρες υπερβαίνονται… δεν έχουν ρολόγια να τους τρέχουν ούτε και την βιασύνη και την λύπηση του εαυτού τους να τους τρέχει, ούτε και κάποιον να τους περιμένει, αλλά έχουν τις καρδιές των στο Θεό να τρέχουν. Παντού σε κάθε τόπο και γωνιά και πέτρα και δένδρο είναι ο Θεός που στέκεται και περιμένει και ευλογεί. Παντού ο Χριστός. ’’τα πάντα και εν πάσι Χριστός’’. Εξαγιασμός χρόνου και τόπου. Μια απόσταση πορείας των πέντε λεπτών ο γέροντας την έκανε μισή ώρα και παραπάνω... είναι η λειτουργία μιας αγαθής ψυχής, βία της φύσεως διηνεκής για να ξεχειλίζει με τον πόνο η καρδιά σε προσευχή... άλλη μίση ώρα μέσα στην αιωνιότητα του Θεού. Και η αγάπη σπρώχνει στην υπέρβαση του εαυτού...αγάπη στον Θεό και στους ανθρώπους...μόνιμα σ' ένα φιλότιμο καρδιάς αγαπώσης τον Θεό...
Σάββατο
Επίσκεψη το πρωί στον πάτερ Πατάπιο, σ' ένα κελί πολύ όμορφο στο άλλο άκρον της Σκήτης...μπαλκόνι όντως του Αιγαίου. Εκεί βρίσκεται η σπηλιά του αγίου Ακακίου. Όμορφος ασκητικός τόπος με διάχυτη την ευλογία του Θεού. Τεράστιος ο κόπος των η-συχαστών να διαφυλάξουν και να συντηρήσουν τους αγιότοπους αυτούς. Και η αγάπη περίσσεια εκ καρδίας των που φυλάγουν και συνεχίζουν την παράδοση του Ορθόδοξου Μοναχισμού.
Γυρισμός στην βάση μέσα από το καλντερίμι που έχει θέα την Σκήτη και την γα-λήνια θάλασσα. Στο κελί του γέροντα προστέθηκαν σήμερα ως φιλοξενούμενοι δύο νέοι ο Χαράλαμπος και ο Σταύρος. Ο πάτερ είναι ο αληθινά ξενιτεμένος. Χαίρεται τους αν-θρώπους και χαρισματικά αντιλαμβάνεται τις ανάγκες των και τους ανοίγει την καρδιά και τους ξεκλειδώνει από την μοναξιά και τον φόβο. Ο λόγος του Θεού βγαλμένος από μια αληθινή αγάπη και πόνο κάνει το έργο του. Αγαπά την φιλοξενία που του στέλνει ο Θεός παρ’ όλο που δυσκολεύεται στις δουλειές… σαν να ζει σε μόνιμη κατασκήνωση Θεού. Είναι πανέξυπνος και ζει με έναν σαρκασμό στην πολυτέλεια και τον καλλωπι-σμό και την καλοπέραση. Το πόδι του έχει ανοικτή πληγή και δεν λέγει να βγει έξω...με τα τέσσερα ανεβαίνει και κατεβαίνει στο δωμάτιο του. Χρειάζεται άνθρωπο και δεν τ' αποζητά. Ξέρει ο Θεός τις ανάγκες του και τον φροντίζει σαν τα πουλιά του ουρανού. Δεν ξέρει τι είναι απελπισία, αλλ’ αντιθέτως ξέρει τι είναι να ελπίζεις υπομένοντας εν τη προσευχή. Δεν είναι ο παραιτηθείς από την ζωή, αλλά αυτός που ζει εν Χριστώ. Έχει επίγνωση στο τι κάνει και ποιος είναι...καταλαβαίνει τους ανθρώπους, δεν τους απορρί-πτει, τους καταδέχεται με πόνο πολύ και αγάπη καρδιάς. Τους ψυχογραφεί και τους το-ποθετεί στο ζύγι τους. Βλέπει από κοντά την αρρώστια της καρδιάς των, διεισδύει διορα-τικά, αποκαλύπτει τα κρύφια της καρδίας, δίνει λύσεις, θεραπεύει και εύχεται και ευλο-γεί.
Το μεσημέρι τηγάνισε ψάρια. Λιτό το φαγητό και εορτάσιμο συνάμα. Το φαγητό γίνεται τράπεζα λόγου. Ώρες-ώρες βλέπεις να παρασύρεται στην προσφορά και στη δι-ακονία σαν σε μια περιπέτεια αγάπης και έγνοιας και ενθουσιασμού για να δώσει... εί-ναι της αρετής του. Δεν παρασύρεται στην προσφορά αυτή άθελα ή κενόδοξα, αλλά για τον Θεό και την αγάπη του. Δεν έχει εγωισμό και δεν διαμαρτύρεται ούτε διεκδικεί. Λέγει την αλήθεια θαρρετά και δεν φοβάται. Έχει επίγνωση των δυνάμεων του, ελευθερία στο πνεύμα του και δεν δεσμεύεται από φαρισαϊκούς κανόνες και τυπικά..
Ο Θεός δεν θέλει τους δογματισμούς και την τυπικότητα, έλεγε. Η Πίστη μας δεν είναι μια σειρά τυπικών πράξεων που μας δίνει την ψεύτικη αίσθηση του καλού. Όλα δουλεύονται μέσα στην καρδιά και από εκεί πηγάζουν με μια ελευθερία. Πρέπει να εί-μαστε άνθρωποι της καρδιάς και της διακονίας... τους αδελφούς να στηρίζουμε χωρίς βαρυγκομιά διότι χάνουμε τον μισθό μας. Ο άνθρωπος στην προσευχή δεν πρέπει να γί-νεται τυπικός χωρίς να νιώθει αυτά που λέγει... ο ίδιος δεν ακούει αυτά που προσεύχεται, ο Θεός θα τον ακούσει; Με την καρδιά μας όλα να τα κάνουμε. Να επιτελούμε την συγχώρηση στους αδελφούς εκ καρδίας και την διακονία της αγάπης εκ καρδίας και την προσευχή εξ όλης της καρδίας. Ο Θεός την καρδιά μας ζητά και μ’ αυτήν να δουλεύουμε εν Κυρίω. Τυπικά λες την ευχή και νομίζεις ότι κάτι κάνεις και το καμαρώνεις... τυπικά κάνεις την νηστεία σε μια ψεύτικη αίσθηση θρησκευτικής ικανοποίησης. Και ενώ λες ότι δουλεύεις στον Θεό η κατάκριση είναι συνεχής για όλους, και δεν σταματάς να κατηγορείς και να ιεροκατηγορείς χωρίς αγάπη μέσα σου. Από την καρδιά όλα αυτά προέρχονται και είναι ψεύτικη η αγιοσύνη των καλών τυπικών πράξεων. Μπορεί να δει κανείς, έλεγε, εκπλήξεις και θαύματα σε ανθρώπους που πολύ εύκολα τους κρίνει και τους απορρίπτει η φαρισαϊκή νοοτροπία μας. Έλεγε για μια πόρνη που τον πλησίασε και του μίλησε και έμεινε έκπληκτος για τον αγώνα της ψυχής της. Πόσο εύκολα κανείς βγάζει κρίσεις και συμπεράσματα ενώ αλλιώτικη είναι η καρδιά του ανθρώπου. Ο ληστής μετανόησε και έγινε ο πρώτος κάτοικος του Παραδείσου. Με πόση γλυκύτητα αγάπης και συμπάθεια πρέπει κανείς να αντιμετωπίζει τον αμαρτωλό και πεσμένο και μετανοούντα..
Στην Θεία κοινωνία, έλεγε, ο χριστιανός είναι το ίδιο με τον Ιερέα ως προς την συ-νεχή του συμμετοχή και προσέλευση. Άλλο είναι η νηστεία και άλλο είναι η Θεία Κοινω-νία. Μπερδεύονται πολλοί και απομακρύνονται και ξεγλιστρούν από την συνεχή Θεία Κοινωνία εξ αιτίας του λαδιού και του αλάδωτου. Ο Χριστός μας καλεί να συμμετάσχου-με σε κάθε Θεία Λειτουργία που τελείται με καθαρότητα καρδιάς και νου. Τέλειος κανείς δεν είναι και η προσέλευση στην Αγία Τράπεζα να γίνεται με φόβο Θεού και με πολύ πόθο. Οι νηστείες έχουν τοποθετηθεί σοφά μέσα στον εκκλησιαστικό χρόνο και να τις τηρεί ο χριστιανός. Αλλά δες που όλοι δεν μπορούν να νηστέψουν λόγω και των αρρωστιών και άλλων προβλημάτων. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να Κοινωνούν. Το κέντρο της πνευματικής ζωής είναι η συνεχής συμμετοχή του πιστού στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας… ένας να είναι ο πόθος και η χαρά του ανθρώπου πώς να Κοινωνήσει και μια να είναι η θλίψη του αν υπάρξει πρόβλημα και δεν συμμετάσχει στο Ποτήριο της Ζωής.
Το μεσημέρι έφερε ξεκούραση... κι όμως ο γέροντας δεν είναι καλά... σηκώνει σταυρό δυσκολίας και πόνου και κόπου των ποδιών του... είναι δύσκολα και χρειάζεται βοήθεια... αφήνεται πολύ θαρρετά μόνο στον Θεό... μαζί με τα γατάκια που τον κοιτούν παρηγορητικά και τον ενισχύουν ως από Θεού, όταν είναι στενοχωρημένος…
Η καρδιά όλων των φιλοξενουμένων είναι σε μια απραξία και ηρεμία, σαν να κα-τακάθεται η σκόνη από τον κουρνιαχτό και το τρέξιμο... η κούραση και η ένταση άρχισε να υποχωρεί... κελιώτικη ζωή... που το αύριο το έχει ο Θεός...
Το απόγευμα ήταν μια ιδιαίτερη ευλογία η επίσκεψη στον γέροντα Ιγνάτιο. Ο γέ-ροντας, ενενήντα δύο χρονών με εγκεφαλικό, σηκώθηκε από το κρεβάτι του για να μας χαιρετίσει με αγάπη και απλότητα. Δεν του ενδιέφερε η εξωτερική εμφάνιση, αλλά μόνο η φιλόξενη αγάπη. Βρίσκεται στο Άγιο Όρος από το 1938. Η μορφή του ήταν λευκασμένη και ανέπεμπε μια ιλαρότητα. Η απλότητα και η χαρά ήταν διάχυτη.
Από εκεί τα βήματα οδήγησαν στο κελί που γιόρταζε την ημέρα αυτή, του πάτερ Πολύκαρπου.
Βράδυ μέχρι αργά στις μια ο γέροντας μιλούσε για την ταπείνωση και την νήψη... ήταν μια εξομολογητική συνομιλία... αποκάλυπτε όλα που απασχολούσαν την καρδιά του συνομιλητού με παραδείγματα και με την δική του εμπειρία... επικοινωνία ταπεινή με μια αλληλοεξομολογητικότητα... ένα μοίρασμα καρδιάς και συγχώρησης χωρίς προ-σχήματα και τυπικότητες και διδασκαλικότητα και γεροντισμούς, αλλά ως ίσος προς ί-σον ενώπιον του Θεού... η σκέψη τότε ερμήνευε εμπειρικά την παρότρυνση του Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου στην Καινή Διαθήκη ''εξομολογείσθε αλλήλοις τα παρα-πτώματα ημών''... Ο γέροντας ένιωθε πιο χαμηλά από τον διπλανό του, ως συναμαρτωλός, ως υπηρετών δούλος Χριστού. Πρωτόγνωρη τέτοια εξομολόγηση, σε μια τέλεια ταπείνωση. Και έρεε η χάρη του Θεού ως ποταμός μέσα από την καρδιά του την ώρα που με δάκρυα και στεναγμό επικαλούνταν την χάρη του Παναγίου Πνεύματος για συγχώρηση.
Η κούραση έκλινε τα μάτια... η ευγένεια είναι η αρετή του γέροντα... και η έγνοια του πάντα για το τι θα χρειαστεί...
Κυριακή
Το πρωί η Θεία Λειτουργία τελέσθηκε στο Εκκλησάκι του κελιού του γέροντα Γα-βριήλ. Απλά και φτωχικά τελέσθηκε με μετρημένα τα πρόσωπα, τις καλογερικές μορφές, που δεν φάνταζαν κενόδοξα αλλά κινούνταν λιτά και ευχαριστιακά μέσα στο σκοτάδι του Ναού. Ο γερο Γαβριήλ ετοίμασε πρωινό με την αγάπη του και την χαρά του. Το νερό έτρεχε σ’ όλες τις βρύσες γάργαρο και κρύο ερχόμενο μέσα από τις πηγές του Άθωνα. Γέμισαν τα χέρια από ευλογίες δοσμένα από την καρδιά των γερόντων.
Η επιστροφή στον κόσμο ήταν προγραμματισμένη γι’ αυτήν την ημέρα. Επιστρο-φή στην διακονία, στην αγία έγνοια και την πολυκοσμία.
Πήρε τα δυο μπαστούνια του ο γέροντας και βγήκε μέχρι το μονοπάτι σ΄ ένα κα-τευόδιο αγάπης και ευλογιών. Στεκόταν από ψηλά και με μια ιλαρότητα και ειρήνη χαι-ρετούσε. Απόμεινε το πρόσωπο του χαραγμένο στις καρδιές. Οι ευχές του και τα λόγια του συνόδευαν, ηχούσαν μέσα βαθιά στην ψυχή σαν αντίλαλος από χαράδρα του Άθω-να… στο κατέβασμα για το λιμάνι. Ένα φορτιό ευλογιών βάραινε ανάλαφρα την ψυχή.
Το καράβι έπλεε πλάι-πλάι στα μοναστήρια. Ο γυρισμός, η κατάβαση από το όρος το Θαβώρ. Ένας χαιρετισμός, ένα ακόμη βλέμμα στις φωλιές του Θεού, κι άλλο ένα βλέμμα στις καρδιές των προσευχομένων Μοναχών… κι άλλο ένα βλέμμα στην κορυφή του Άθωνα… κι άλλο ένα βλέμμα αχόρταγα… πληθωρικά…
Και κραύγαζε μέσα μου μια φωνή, σαν ‘’φωνή υδάτων πολλών’’…
δόξα τω Θεώ… δόξα τω Θεώ... δόξα τω Θεώ.
Θεέ μου, με πόση αγιοσύνη και ταπείνωση προικίζεις τους ανθρώπους σου… για να σε βλέπουμε !!!
Ήταν μια επίσκεψη καρδιάς στην καρδιά του Αγίου Όρους.
Αρχιμ. Σεβαστιανός Τοπάλης
Από το περιοδικό: ΣΑΛΠΙΓΞ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ
Διμηνιαίο Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό
της Ιεράς Μητροπόλεως Φλωρίνης Πρεσπών και Εορδαίας
Πέμπτη, Αυγούστου 06, 2009
Αγίoς Νικάνορας Ζάμπορδας.-Εορτάζει στις 7 Αυγούστου
Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΑΝΟΡΑ
Ο Άγιος Νικάνορας γεννήθηκε στα 1491 στην Πρωτεύουσα της Μακεδονίας την Θεσ/νίκη. Οι γονείς του Ιωάννης και Μαρία ήταν ευσεβείς και κατοικούσαν στην συνοικία του Άγιου Μηνά. Όλη η πόλη των Θεσσαλονικέων καλοτύχιζε και επαινούσε τους γονείς του Αγίου τόσο για τον πλούτο τους όσο και για την ευγένεια τους, αλλά κυρίως για τη πίστη και για την αρετή που τους διέκρινε. Ήταν ελεήμονες και σπλαχνικοί και η ζωή τους έργο αγάπης προς τους πάσχοντας αδελφούς.
Όμως ο θεός ήθελε να τους δοκιμάσει με προσωρινή ατεκνία. Στείρα σαν την Αγία Άννα η μητέρα του οσίου Νικάνορα. Κάθε μέρα προσευχόταν στην εκκλησία του Αγίου Μηνά να τους δώσει ο Θεός ένα παιδί για παρηγοριά. Οι προσευχές, οι νηστείες, οι αγρυπνίες των γονέων εισακούστηκαν από τον Κύριο μας και Θεό μας και κατά την ώρα που η ευσεβής γυναίκα προσευχόταν στο Θεό στο Ναό του Αγίου Μηνά της απεκαλύφθη το θέλημα του Κυρίου:
«Εισήκουσε ο Θεός τας δεήσεις σου ω γυνή ως ποτέ της χήρας ΄Αννης και έλυσε τα δεσμά της στειρώσεως σου μόνο πορεύσου εις τον οίκο σου και θέλεις να συλλάβεις και να γεννήσεις Υιόν, όστις θέλει να γίνει δοχείον καθαρόν του Παναγίου Πνεύματος και πολλούς θέλει να εισάγει εις τον Κύριον δια της αγγελικής αυτού και εναρέτου διαγωγής».
Έτσι , ως θείο δώρο ήρθε στον κόσμο ο Νικόλαος (αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου) και οι γονείς του τον παρέδωσαν σ’ ένα ευσεβή δάσκαλο να του μάθει τα Ιερά γράμματα. Ο νεαρός Νικόλαος ευφυής στο νου σε λίγο χρονικό διάστημα απέκτησε μεγάλη ευχέρεια περί τα εκκλησιαστικά και αγάπη για την εκκλησία του Χριστού όπως όλοι οι Άγιοι. Από μικρός κατάλαβε την κλήση του Θεού. Μοναδικός του πόθος ήταν να μονάσει και να γίνει μιμητής των οσίων πατέρων της εκκλησίας μας. Ήθελε σ’ όλη του τη ζωή να υπηρετήσει ολοκληρωτικά ψυχή τε και σώματι τον Κύριο. Γι’ αυτό περνούσε τη ζωή του με νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές.
Σε μικρή ηλικία χάνει τον προσφιλή πατέρα του και μένει με τη μητέρα του. Η ευσεβής μητέρα μη γνωρίζοντας τον πόθο του παιδιού της ήθελε να τον παντρέψει με κάποια ενάρετη κοπέλα και ενώ από τη μια μεριά ο όσιος ποθούσε να εγκαταλείψει κάθε εγκόσμιο και να μονάσει, να αφιερωθεί εξολοκλήρου στον Θεό. Από την άλλη όμως δεν ήθελε να στεναχωρήσει και τη μητέρα του, γι’ αυτό ανέβαλε συνεχώς την πραγματοποίηση της επιθυμίας του να γίνει μοναχός.
Ο Θεός που προνοεί τα πάντα ύστερα από ορισμένο χρονικό διάστημα πήρε τη μητέρα του από τον κόσμο και έτσι άνοιξε ο δρόμος για ν’ ακολουθήσει ο Νικόλαος τη μοναχική ζωή. Χωρίς να χάσει καιρό μοίρασε την πατρική του περιουσία στους φτωχούς και τα ορφανά και ενώ μπορούσε να λάβει αξιώματα λόγω της επιφανούς θέσεως των γονιών του, τα θεώρησε όλα αυτά σκύβαλα μπροστά στην αγάπη προς τον Χριστό. Ελεύθερος πλέον από κάθε φροντίδα του κόσμου γίνεται μοναχός με το όνομα Νικάνωρ. Ως μοναχός πολλαπλασίασε τα χαρίσματα που του έδωσε ο Θεός.
Η φήμη που απέκτησε έφθασε στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης ο οποίος τον χειροτόνησε διάκο και πρεσβύτερο με σκοπό να τον κάνει διάδοχο του. Ως κληρικός της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ο Νικάνωρ επέδειξε μεγάλο ζήλο και η προσφορά του ήταν αξεπέραστη.
Η ώρα όμως είχε φθάσει για εκείνο που τον είχε προορίσει ο Θεός. Σε μια από τις νυχτερινές του προσευχές και ενώ ικέτευε με θερμά δάκρυα τον Θεό άκουσε φωνή από τον ουρανό να του λέει:
«Νικάνωρ έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγένειας σου και πορεύου εις το Καλλίστρατου όρους και αγωνίσου εκεί καλώς και εγώ θα είμαι μαζί σου να σε διαφυλάττω όλες τις μέρες της ζωής σου και θα κάνω το όνομα σου ξακουστό και θα σε δοξάσω εις πάντας τους αιώνας».
Ύστερα από αυτή τη Θεϊκή εντολή Ο Άγιος έφυγε από την Θεσσαλονίκη σε σχετικά νεαρή ηλικία περίπου 27 ετών και τράβηξε να πάει εκεί όπου τον είχε καλέσει ο Θεός. Στο δρόμο, στα χωριά που συναντούσε δίδακε ως άλλος απόστολος τους απελπισμένους χριστιανούς να φυλάγουν την πίστη τους.
Φθάνοντας ο Άγιος Νικάνωρ στο όρος Καλλίστρατου και βλέποντας το ήσυχο μέρος ο άγιος έλαβε εσωτερική πληροφορία από τον Κύριο ότι εδώ θα είναι η ασκητική του παλίστρα. Δόξασε τον Θεόν και άρχισε να επιδίδεται σε ασκητικούς αγώνες. Πέρασαν 16 ολόκληρα χρόνια σκληρού αγώνα με τη σάρκα και τους δαίμονες. Αγρυπνίες, νηστείες, κόπους για την αγάπη του Χριστού. Σιωπή, έλλειψη ανθρώπινης παρηγοριάς τον έκαναν δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Κατόπιν ίδρυσε τη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρα Χριστού ή Ζάβορδας. Το ασκηταριό του σώζεται μέχρι σήμερα.
Την Ιερά Μονή ίδρυσε εξ αποκαλύψεως του ίδιου του Χριστού αφού βρήκε εικόνα του Σωτήρος κρυμμένη από την εποχή της εικονομαχίας. Η φήμη του απλώθηκε παντού όπως του είχε πεί ο Κύριος. Πλήθος ανθρώπων από τη γύρω περιοχή έτρεχε στο Μοναστήρι αν ευλογηθεί από τον Άγιο, ν’ ακούσουν την ψυχοσωτηρία διδασκαλία του και να θεραπευτούν αφού πολλά ήταν τα θαυματά που έκανε ο όσιος.
Ο Άγιος αφού έζησε ενάρετα και αγγελικώς ήρθε ο καιρός να μεταβεί στην άλλη ζωή την αιώνια και αληθινή. Προγνώρισε τον θάνατο του και κάλεσε γύρω του μοναχούς και λαϊκούς, τους Ευλόγησε, τους συμβούλεψε και παρέδωσε το πνεύμα του στο Λυτρωτή μας Χριστό στις 7 Αυγούστου 1549. Οι μοναχοί της Μονής θρήνησαν τον Άγιο που τους παρηγορούσε και τον έθαψαν σε παρεκκλήσι της Μονής. Από τότε το αγιασμένο Λείψανο του τελεί ως σήμερα πολλά θαύματα.
Φωτογραφίες απο το Μοναστήρι του
Το θαύμα του Αγίου Νικάνωρα στα Σέρβια
Σύμφωνα με τον Γουναρόπουλο «…επί της (προ) τελευταίου επισκόπου Σερβίων Ζαχαρία (1730-1734) πανώλους ενταύθα συμβάσης οι μοναχοί ήλθον μετά του λειψάνου (του οσίου Νικάνορος) και η νόσος έπαυσεν. Διό λέγει το τροπάριον «χαίροις των Σερβίων ο ιατρός, Γρεβενών το κλέος». Μα και η παράδοση αναφέρει πως οι μοναχοί της Μονής Ζάμπορδας βλέποντας την καταστροφή που προκαλούσε η πανώλη αποφάσισαν «…να ευγάλωσι τον μέγαν όντως και πολύτιμον θησαυτόν την πάνσεπτον κάραν του Οσίου Νικάνορος , και να απέλθωσιν εις τα Σέρβια, επειδή τότε δια τας των ανθρώπων αμαρτίας, είχε ακολουθήσει φθοροποιά πανούκλα εις εκείνη την πολιτείαν». Ο Επίσκοπος Σερβίων Ζαχαρίας αρχικά αντέδρασε έντονα (φοβούμενος τις αντιδράσεις των Τούρκων) και δεν επέτρεψε στους μοναχούς να περιφέρουν την κάρα( τα οστά της κεφαλής) στα Σέρβια. Όταν όμως τελικά τους επετράπη και άρχισαν να την περιφέρουν στους δρόμους των Σερβίων , άρχισε να τρίζει το κιβώτιο που περιείχε τα λείψανα του ΟΣΙΟΥ, και αυτό έγινε αρκετέ φορές. Όσο δε έτριζε η κάρα, τόσο εξαφανιζόταν η πανούκλα από τα Σέρβια. Επίσης έχει διασωθεί και η εξής διήγηση: δύο γενίτσαροι φανατισμένοι από την περιφορά των λειψάνων και τις ψαλμωδίες στους δρόμους των Σερβίων, σχεδίαζαν κατά την περιφορά να συντρίψουν την κάρα σε κάποιο πετροσόκακο των Σερβίων, το ίδιο όμως βράδι «ο είς εξ αυτών βρήκε θάνατο από την πανούκλα, ο άλλος δε εμωράνθηκε ( τρελάθηκε) βλέποντας στον ύπνο του τον Άγιο Νικάνωρα.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αθανάσιου Γ. Τσαρμανίδη
‘’Συμβολή την Ιστορία της Επαρχίας των Σερβίων
κατά την περίοδο 1350-1912’’
Παρεκκλήσι του Αγίου Νικάνορα βρίσκεται στα Σέρβια στον Ναό της Αγίας Κυριακής.
Ο Άγιος Νικάνορας γεννήθηκε στα 1491 στην Πρωτεύουσα της Μακεδονίας την Θεσ/νίκη. Οι γονείς του Ιωάννης και Μαρία ήταν ευσεβείς και κατοικούσαν στην συνοικία του Άγιου Μηνά. Όλη η πόλη των Θεσσαλονικέων καλοτύχιζε και επαινούσε τους γονείς του Αγίου τόσο για τον πλούτο τους όσο και για την ευγένεια τους, αλλά κυρίως για τη πίστη και για την αρετή που τους διέκρινε. Ήταν ελεήμονες και σπλαχνικοί και η ζωή τους έργο αγάπης προς τους πάσχοντας αδελφούς.
Όμως ο θεός ήθελε να τους δοκιμάσει με προσωρινή ατεκνία. Στείρα σαν την Αγία Άννα η μητέρα του οσίου Νικάνορα. Κάθε μέρα προσευχόταν στην εκκλησία του Αγίου Μηνά να τους δώσει ο Θεός ένα παιδί για παρηγοριά. Οι προσευχές, οι νηστείες, οι αγρυπνίες των γονέων εισακούστηκαν από τον Κύριο μας και Θεό μας και κατά την ώρα που η ευσεβής γυναίκα προσευχόταν στο Θεό στο Ναό του Αγίου Μηνά της απεκαλύφθη το θέλημα του Κυρίου:
«Εισήκουσε ο Θεός τας δεήσεις σου ω γυνή ως ποτέ της χήρας ΄Αννης και έλυσε τα δεσμά της στειρώσεως σου μόνο πορεύσου εις τον οίκο σου και θέλεις να συλλάβεις και να γεννήσεις Υιόν, όστις θέλει να γίνει δοχείον καθαρόν του Παναγίου Πνεύματος και πολλούς θέλει να εισάγει εις τον Κύριον δια της αγγελικής αυτού και εναρέτου διαγωγής».
Έτσι , ως θείο δώρο ήρθε στον κόσμο ο Νικόλαος (αυτό ήταν το κοσμικό όνομα του Αγίου) και οι γονείς του τον παρέδωσαν σ’ ένα ευσεβή δάσκαλο να του μάθει τα Ιερά γράμματα. Ο νεαρός Νικόλαος ευφυής στο νου σε λίγο χρονικό διάστημα απέκτησε μεγάλη ευχέρεια περί τα εκκλησιαστικά και αγάπη για την εκκλησία του Χριστού όπως όλοι οι Άγιοι. Από μικρός κατάλαβε την κλήση του Θεού. Μοναδικός του πόθος ήταν να μονάσει και να γίνει μιμητής των οσίων πατέρων της εκκλησίας μας. Ήθελε σ’ όλη του τη ζωή να υπηρετήσει ολοκληρωτικά ψυχή τε και σώματι τον Κύριο. Γι’ αυτό περνούσε τη ζωή του με νηστείες, αγρυπνίες και προσευχές.
Σε μικρή ηλικία χάνει τον προσφιλή πατέρα του και μένει με τη μητέρα του. Η ευσεβής μητέρα μη γνωρίζοντας τον πόθο του παιδιού της ήθελε να τον παντρέψει με κάποια ενάρετη κοπέλα και ενώ από τη μια μεριά ο όσιος ποθούσε να εγκαταλείψει κάθε εγκόσμιο και να μονάσει, να αφιερωθεί εξολοκλήρου στον Θεό. Από την άλλη όμως δεν ήθελε να στεναχωρήσει και τη μητέρα του, γι’ αυτό ανέβαλε συνεχώς την πραγματοποίηση της επιθυμίας του να γίνει μοναχός.
Ο Θεός που προνοεί τα πάντα ύστερα από ορισμένο χρονικό διάστημα πήρε τη μητέρα του από τον κόσμο και έτσι άνοιξε ο δρόμος για ν’ ακολουθήσει ο Νικόλαος τη μοναχική ζωή. Χωρίς να χάσει καιρό μοίρασε την πατρική του περιουσία στους φτωχούς και τα ορφανά και ενώ μπορούσε να λάβει αξιώματα λόγω της επιφανούς θέσεως των γονιών του, τα θεώρησε όλα αυτά σκύβαλα μπροστά στην αγάπη προς τον Χριστό. Ελεύθερος πλέον από κάθε φροντίδα του κόσμου γίνεται μοναχός με το όνομα Νικάνωρ. Ως μοναχός πολλαπλασίασε τα χαρίσματα που του έδωσε ο Θεός.
Η φήμη που απέκτησε έφθασε στον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης ο οποίος τον χειροτόνησε διάκο και πρεσβύτερο με σκοπό να τον κάνει διάδοχο του. Ως κληρικός της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης ο Νικάνωρ επέδειξε μεγάλο ζήλο και η προσφορά του ήταν αξεπέραστη.
Η ώρα όμως είχε φθάσει για εκείνο που τον είχε προορίσει ο Θεός. Σε μια από τις νυχτερινές του προσευχές και ενώ ικέτευε με θερμά δάκρυα τον Θεό άκουσε φωνή από τον ουρανό να του λέει:
«Νικάνωρ έξελθε εκ της γης σου και εκ της συγγένειας σου και πορεύου εις το Καλλίστρατου όρους και αγωνίσου εκεί καλώς και εγώ θα είμαι μαζί σου να σε διαφυλάττω όλες τις μέρες της ζωής σου και θα κάνω το όνομα σου ξακουστό και θα σε δοξάσω εις πάντας τους αιώνας».
Ύστερα από αυτή τη Θεϊκή εντολή Ο Άγιος έφυγε από την Θεσσαλονίκη σε σχετικά νεαρή ηλικία περίπου 27 ετών και τράβηξε να πάει εκεί όπου τον είχε καλέσει ο Θεός. Στο δρόμο, στα χωριά που συναντούσε δίδακε ως άλλος απόστολος τους απελπισμένους χριστιανούς να φυλάγουν την πίστη τους.
Φθάνοντας ο Άγιος Νικάνωρ στο όρος Καλλίστρατου και βλέποντας το ήσυχο μέρος ο άγιος έλαβε εσωτερική πληροφορία από τον Κύριο ότι εδώ θα είναι η ασκητική του παλίστρα. Δόξασε τον Θεόν και άρχισε να επιδίδεται σε ασκητικούς αγώνες. Πέρασαν 16 ολόκληρα χρόνια σκληρού αγώνα με τη σάρκα και τους δαίμονες. Αγρυπνίες, νηστείες, κόπους για την αγάπη του Χριστού. Σιωπή, έλλειψη ανθρώπινης παρηγοριάς τον έκαναν δοχείο του Αγίου Πνεύματος. Κατόπιν ίδρυσε τη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρα Χριστού ή Ζάβορδας. Το ασκηταριό του σώζεται μέχρι σήμερα.
Την Ιερά Μονή ίδρυσε εξ αποκαλύψεως του ίδιου του Χριστού αφού βρήκε εικόνα του Σωτήρος κρυμμένη από την εποχή της εικονομαχίας. Η φήμη του απλώθηκε παντού όπως του είχε πεί ο Κύριος. Πλήθος ανθρώπων από τη γύρω περιοχή έτρεχε στο Μοναστήρι αν ευλογηθεί από τον Άγιο, ν’ ακούσουν την ψυχοσωτηρία διδασκαλία του και να θεραπευτούν αφού πολλά ήταν τα θαυματά που έκανε ο όσιος.
Ο Άγιος αφού έζησε ενάρετα και αγγελικώς ήρθε ο καιρός να μεταβεί στην άλλη ζωή την αιώνια και αληθινή. Προγνώρισε τον θάνατο του και κάλεσε γύρω του μοναχούς και λαϊκούς, τους Ευλόγησε, τους συμβούλεψε και παρέδωσε το πνεύμα του στο Λυτρωτή μας Χριστό στις 7 Αυγούστου 1549. Οι μοναχοί της Μονής θρήνησαν τον Άγιο που τους παρηγορούσε και τον έθαψαν σε παρεκκλήσι της Μονής. Από τότε το αγιασμένο Λείψανο του τελεί ως σήμερα πολλά θαύματα.
Φωτογραφίες απο το Μοναστήρι του
Το θαύμα του Αγίου Νικάνωρα στα Σέρβια
Σύμφωνα με τον Γουναρόπουλο «…επί της (προ) τελευταίου επισκόπου Σερβίων Ζαχαρία (1730-1734) πανώλους ενταύθα συμβάσης οι μοναχοί ήλθον μετά του λειψάνου (του οσίου Νικάνορος) και η νόσος έπαυσεν. Διό λέγει το τροπάριον «χαίροις των Σερβίων ο ιατρός, Γρεβενών το κλέος». Μα και η παράδοση αναφέρει πως οι μοναχοί της Μονής Ζάμπορδας βλέποντας την καταστροφή που προκαλούσε η πανώλη αποφάσισαν «…να ευγάλωσι τον μέγαν όντως και πολύτιμον θησαυτόν την πάνσεπτον κάραν του Οσίου Νικάνορος , και να απέλθωσιν εις τα Σέρβια, επειδή τότε δια τας των ανθρώπων αμαρτίας, είχε ακολουθήσει φθοροποιά πανούκλα εις εκείνη την πολιτείαν». Ο Επίσκοπος Σερβίων Ζαχαρίας αρχικά αντέδρασε έντονα (φοβούμενος τις αντιδράσεις των Τούρκων) και δεν επέτρεψε στους μοναχούς να περιφέρουν την κάρα( τα οστά της κεφαλής) στα Σέρβια. Όταν όμως τελικά τους επετράπη και άρχισαν να την περιφέρουν στους δρόμους των Σερβίων , άρχισε να τρίζει το κιβώτιο που περιείχε τα λείψανα του ΟΣΙΟΥ, και αυτό έγινε αρκετέ φορές. Όσο δε έτριζε η κάρα, τόσο εξαφανιζόταν η πανούκλα από τα Σέρβια. Επίσης έχει διασωθεί και η εξής διήγηση: δύο γενίτσαροι φανατισμένοι από την περιφορά των λειψάνων και τις ψαλμωδίες στους δρόμους των Σερβίων, σχεδίαζαν κατά την περιφορά να συντρίψουν την κάρα σε κάποιο πετροσόκακο των Σερβίων, το ίδιο όμως βράδι «ο είς εξ αυτών βρήκε θάνατο από την πανούκλα, ο άλλος δε εμωράνθηκε ( τρελάθηκε) βλέποντας στον ύπνο του τον Άγιο Νικάνωρα.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Αθανάσιου Γ. Τσαρμανίδη
‘’Συμβολή την Ιστορία της Επαρχίας των Σερβίων
κατά την περίοδο 1350-1912’’
Παρεκκλήσι του Αγίου Νικάνορα βρίσκεται στα Σέρβια στον Ναό της Αγίας Κυριακής.
Κυριακή, Αυγούστου 02, 2009
Πνευματικός στα Σέρβια την Τετάρτη
Την Τετάρτη το πρωί παραμονή της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος θα βρίσκεται Ιερέας -πνευματικός στα Σέρβια στην εκκλησία της Αγίας Κυριακής για να τελέσει το μυστήριο της εξομολόγησης για κάθε ενδιαφερόμενο.
Ενα βουνό ξαναγεννιέται στην Κοζάνη
Δέντρα, θάμνοι και σπόροι φυτεύτηκαν στο καθαρό χώμα πάνω από την γκρίζα σκόνη που άφησαν πίσω τους τα Μεταλλεία Αμιάντου
Του Θαναση Tσιγγανα
Ενα βουνό από χώμα, συνολικά 435.000 δένδρα και θάμνοι, 430 χιλιόμετρα αρδευτικού δικτύου, δεκάδες σκαπτικά - χωματουργικά μηχανήματα, εκατοντάδες χιλιάδες εργατοώρες, ειδικές μελέτες και περισσότερα από 30 εκατομμύρια ευρώ συναποτελούν την «ταυτότητα» του μεγαλύτερου έργου περιβαλλοντικής αποκατάστασης που βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ολο το εγχείρημα μπορεί να συνοψιστεί στη φράση «ένα βουνό ξαναγεννιέται».
Σε μια χώρα όπου το περιβάλλον δεν βρίσκεται στην κορυφή των προτεραιοτήτων της πολιτείας, τα μεγάλης κλίμακας έργα που εκτελούνται από το 2007 σε έκταση 4.144 στρεμμάτων των Μεταλλείων Αμιάντου Βορείου Ελλάδος (ΜΑΒΕ) στο Ζιδάνι της Κοζάνης, για την οριστική εξάλειψη της απειλής των καρκινογόνων υλικών και την αποκατάσταση των πληγών που άφησε η επί 18 χρόνια εξόρυξη αμιάντου, σηματοδοτούν ελπίδα. Το εργοστάσιο της ΜΑΒΕ έκλεισε οριστικά τον Μάρτιο του 2000, λόγω της κατακραυγής που υπήρξε παγκοσμίως για τα προϊόντα αμιάντου.
«Οικολογική χειροβομβίδα»
Η επικινδυνότητα του αμιάντου για την πρόκληση καρκίνου, του προσέδωσε τον χαρακτηρισμό του «σιωπηλού δολοφόνου» (οι συνέπειές του εκδηλώνονται χρόνια μετά) και τον κατέστησε βιομηχανικό υλικό υπό διωγμόν με αποτέλεσμα όλες οι ανεπτυγμένες χώρες να διακόψουν την εξόρυξή του. Στο διάστημα λειτουργίας των ΜΑΒΕ εξορύχθηκαν 70.000.000 τόνοι μεταλλεύματος (σερπεντινίτης) με χρήση εκρηκτικών υλών. Οι εκρήξεις αυτές απελευθέρωσαν μεγάλες ποσότητες ινών αμιάντου στην ατμόσφαιρα που διασκορπίστηκαν στην περιοχή. Παράχθηκαν 1.000.000 τόνοι αμιάντου, ενώ οι υπόλοιποι 69.000.000 τόνοι παρέμειναν εκεί ως στείρα υλικά. Οι αποθέσεις καταλαμβάνουν 740 στρέμματα, σχηματίζοντας τεράστιους σωρούς που είναι ορατοί από απόσταση, καθώς το ύψος τους φτάνει τα 180 μέτρα.
Στο Ζιδάνι της Κοζάνης, οι εγκαταστάσεις που εγκαταλείφθηκαν μετά το κλείσιμο της εταιρείας χαρακτηρίστηκαν από ειδικούς επιστήμονες «οικολογική χειροβομβίδα», που λόγω των αυστηρών οδηγιών της Ε.Ε. έπρεπε να εξουδετερωθεί το ταχύτερο.
«Ο βασικότερος λόγος που επέβαλε την άμεση αποκατάσταση και εξυγίανση των Μεταλλείων Αμιάντου Βορείου Ελλάδος ήταν ο κίνδυνος της διασποράς των καρκινογόνων ινών στην ευρύτερη περιοχή με τον αέρα και τις βροχές, αλλά και η προστασία του υδάτινου οικοσυστήματος (Αλιάκμονας ποταμός και λίμνη Πολυφύτου) που τροφοδοτούν τα δίκτυα άρδευσης δεκάδων χωριών και το δίκτυο ύδρευσης του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης», ανέφερε στην «Κ» ο νομάρχης Κοζάνης κ. Γιώργος Δακής.
Η νομαρχία Κοζάνης προχώρησε σ’ ένα πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα σχέδιο αποκατάστασης και εξυγίανσης των αποθέσεων του μεταλλείου και του εργοστασίου επεξεργασίας, των βοηθητικών χώρων και του περιβάλλοντος χώρου. Μέχρι τώρα έχουν ολοκληρωθεί δύο προγράμματα αποκατάστασης και εξυγίανσης από το ΕΠΠΕΡ (Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Περιβάλλον) και το κοινοτικό πρόγραμμα LIFE, συνολικού ύψους 10,5 εκατ. ευρώ, έχοντας «εξυγιάνει» περισσότερα από 300 στρέμματα.
Μέσω του προγράμματος LIFE, η Γερμανική Εταιρεία Von Lieberman, με εξειδίκευση σε έργα αποκατάστασης περιβάλλοντος, μετέφερε τεχνογνωσία για την αντιμετώπιση των υπολειμμάτων αμιάντου στα μεταλλεία και στο εργοστάσιο. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 112 τόνοι ινών αμιάντου, που κατέληξαν σε ειδικό ΧΥΤΑΜ (Χώρο Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων Αμιάντου) που λειτούργησε στον χώρο.
Αλλαξε θέση το βουνό
Τα 69 εκατ. τόνοι αποθέσεων από την επεξεργασία αμιάντου είχαν δημιουργήσει ένα αλλόκοτο βουνό γκρίζας σκόνης, όμοιο με σεληνιακό τοπίο. Ουσιαστικά λένε οι μελετητές, «η πολυετής εξόρυξη και επεξεργασία του μεταλλεύματος είχε αποτέλεσμα να μετακινηθεί ένα βουνό χώματος σε απόσταση 1 - 2 χιλιομέτρων από το σημείο που είχαν βρεθεί οι φλέβες του μεταλλεύματος. Για να δημιουργήσουμε τις βαθμίδες στα πρανή, τα έργα αντιπλημμυρικής και αντιδιαβρωτικής προστασίας, μετακινήσαμε 3 εκατ. κυβικά μέτρα στείρων υλικών», ανέφερε στην «Κ» ο υπεύθυνος μελετών αποκατάστασης των ΜΑΒΕ, κ. Τηλέμαχος Σκοτιδάκης, πάνω στα οποία στρώθηκαν 145.000 κυβικά μέτρα «καθαρού» χώματος.
Η φυσική αποκατάσταση, αποτέλεσμα μελέτης ομάδας δασολόγων του τμήματος Δασοπονίας του ΑΠΘ, έγινε σε αυτή τη φάση με 75.000 δένδρα και θάμνους (πεύκα, ψευδοακακίες κ.ά.), 130.000 μοσχεύματα και τεράστιες ποσότητες με μείγματα σπόρων που σκορπίστηκαν στις κατασκευασμένες αναβαθμίδες και σήμερα το τεχνητό βουνό έχει πλέον πρασινίσει.
Οι εργοστασιακές αποθέσεις αποτελούν το 40% του συνόλου των αποθέσεων στον χώρο, ανέφερε ο ίδιος, και ο επόμενος στόχος αποκατάστασης είναι οι αποθέσεις του μεταλλείου, η εξυγίανση των κτιριακών εγκαταστάσεων (το κυρίως συγκρότημα είναι ύψους 38 μέτρων) και του περιβάλλοντος χώρου.
Οι επόμενοι στόχοι
Στο υπό ένταξη πρόγραμμα ΕΠΠΕΡ - Αειφόρος Ανάπτυξη είναι η αποκατάσταση του μεταλλείου και των γύρω εδαφών (αναβαθμίδες, δενδοφυτεύσεις, μεταφορά χωμάτων, δικτύου αρδευσης κ.τ.λ.) συνολικού προϋπολογισμού 14 εκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των μελετητών, μέσα σε δύο χρόνια από την δημοπράτησή τους, τα έργα μπορούν να ολοκληρωθούν.
«Ορφανό» από χρηματοδότηση είναι μόνο το τμήμα της αποκατάστασης που αφορά τις κτιριακές εγκαταστάσεις, έργο ιδιαίτερα δυσκολο και δαπανηρό. Η Αναπτυξιακή Εταιρεία Κοζάνης έχει θέσει στο τραπέζι έξι διαφορετικές προτάσεις η μία εκ των οποίων προβλέπει «καθαίρεση των εγκαταστάσεων και υγειονομική ταφή προϊόντων στο ισόγειο του εργοστασίου παραγωγής» κόστους 4 - 7 εκατομμυρίων ευρώ και χρόνο ολοκλήρωσης το 2014, θάβοντας μια για πάντα «την τελευταία και μεγαλύτερη μονάδα εξόρυξης και επεξεργασίας αμιάντου της Ευρώπης», επιστρέφοντας έτσι το πράσινο τοπίο στον χάρτη της περιοχής, μαζί με... ένα βουνό.
http://news.kathimerini.gr
Του Θαναση Tσιγγανα
Ενα βουνό από χώμα, συνολικά 435.000 δένδρα και θάμνοι, 430 χιλιόμετρα αρδευτικού δικτύου, δεκάδες σκαπτικά - χωματουργικά μηχανήματα, εκατοντάδες χιλιάδες εργατοώρες, ειδικές μελέτες και περισσότερα από 30 εκατομμύρια ευρώ συναποτελούν την «ταυτότητα» του μεγαλύτερου έργου περιβαλλοντικής αποκατάστασης που βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Ολο το εγχείρημα μπορεί να συνοψιστεί στη φράση «ένα βουνό ξαναγεννιέται».
Σε μια χώρα όπου το περιβάλλον δεν βρίσκεται στην κορυφή των προτεραιοτήτων της πολιτείας, τα μεγάλης κλίμακας έργα που εκτελούνται από το 2007 σε έκταση 4.144 στρεμμάτων των Μεταλλείων Αμιάντου Βορείου Ελλάδος (ΜΑΒΕ) στο Ζιδάνι της Κοζάνης, για την οριστική εξάλειψη της απειλής των καρκινογόνων υλικών και την αποκατάσταση των πληγών που άφησε η επί 18 χρόνια εξόρυξη αμιάντου, σηματοδοτούν ελπίδα. Το εργοστάσιο της ΜΑΒΕ έκλεισε οριστικά τον Μάρτιο του 2000, λόγω της κατακραυγής που υπήρξε παγκοσμίως για τα προϊόντα αμιάντου.
«Οικολογική χειροβομβίδα»
Η επικινδυνότητα του αμιάντου για την πρόκληση καρκίνου, του προσέδωσε τον χαρακτηρισμό του «σιωπηλού δολοφόνου» (οι συνέπειές του εκδηλώνονται χρόνια μετά) και τον κατέστησε βιομηχανικό υλικό υπό διωγμόν με αποτέλεσμα όλες οι ανεπτυγμένες χώρες να διακόψουν την εξόρυξή του. Στο διάστημα λειτουργίας των ΜΑΒΕ εξορύχθηκαν 70.000.000 τόνοι μεταλλεύματος (σερπεντινίτης) με χρήση εκρηκτικών υλών. Οι εκρήξεις αυτές απελευθέρωσαν μεγάλες ποσότητες ινών αμιάντου στην ατμόσφαιρα που διασκορπίστηκαν στην περιοχή. Παράχθηκαν 1.000.000 τόνοι αμιάντου, ενώ οι υπόλοιποι 69.000.000 τόνοι παρέμειναν εκεί ως στείρα υλικά. Οι αποθέσεις καταλαμβάνουν 740 στρέμματα, σχηματίζοντας τεράστιους σωρούς που είναι ορατοί από απόσταση, καθώς το ύψος τους φτάνει τα 180 μέτρα.
Στο Ζιδάνι της Κοζάνης, οι εγκαταστάσεις που εγκαταλείφθηκαν μετά το κλείσιμο της εταιρείας χαρακτηρίστηκαν από ειδικούς επιστήμονες «οικολογική χειροβομβίδα», που λόγω των αυστηρών οδηγιών της Ε.Ε. έπρεπε να εξουδετερωθεί το ταχύτερο.
«Ο βασικότερος λόγος που επέβαλε την άμεση αποκατάσταση και εξυγίανση των Μεταλλείων Αμιάντου Βορείου Ελλάδος ήταν ο κίνδυνος της διασποράς των καρκινογόνων ινών στην ευρύτερη περιοχή με τον αέρα και τις βροχές, αλλά και η προστασία του υδάτινου οικοσυστήματος (Αλιάκμονας ποταμός και λίμνη Πολυφύτου) που τροφοδοτούν τα δίκτυα άρδευσης δεκάδων χωριών και το δίκτυο ύδρευσης του πολεοδομικού συγκροτήματος Θεσσαλονίκης», ανέφερε στην «Κ» ο νομάρχης Κοζάνης κ. Γιώργος Δακής.
Η νομαρχία Κοζάνης προχώρησε σ’ ένα πρωτοποριακό για τα ελληνικά δεδομένα σχέδιο αποκατάστασης και εξυγίανσης των αποθέσεων του μεταλλείου και του εργοστασίου επεξεργασίας, των βοηθητικών χώρων και του περιβάλλοντος χώρου. Μέχρι τώρα έχουν ολοκληρωθεί δύο προγράμματα αποκατάστασης και εξυγίανσης από το ΕΠΠΕΡ (Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Περιβάλλον) και το κοινοτικό πρόγραμμα LIFE, συνολικού ύψους 10,5 εκατ. ευρώ, έχοντας «εξυγιάνει» περισσότερα από 300 στρέμματα.
Μέσω του προγράμματος LIFE, η Γερμανική Εταιρεία Von Lieberman, με εξειδίκευση σε έργα αποκατάστασης περιβάλλοντος, μετέφερε τεχνογνωσία για την αντιμετώπιση των υπολειμμάτων αμιάντου στα μεταλλεία και στο εργοστάσιο. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 112 τόνοι ινών αμιάντου, που κατέληξαν σε ειδικό ΧΥΤΑΜ (Χώρο Υγειονομικής Ταφής Υπολειμμάτων Αμιάντου) που λειτούργησε στον χώρο.
Αλλαξε θέση το βουνό
Τα 69 εκατ. τόνοι αποθέσεων από την επεξεργασία αμιάντου είχαν δημιουργήσει ένα αλλόκοτο βουνό γκρίζας σκόνης, όμοιο με σεληνιακό τοπίο. Ουσιαστικά λένε οι μελετητές, «η πολυετής εξόρυξη και επεξεργασία του μεταλλεύματος είχε αποτέλεσμα να μετακινηθεί ένα βουνό χώματος σε απόσταση 1 - 2 χιλιομέτρων από το σημείο που είχαν βρεθεί οι φλέβες του μεταλλεύματος. Για να δημιουργήσουμε τις βαθμίδες στα πρανή, τα έργα αντιπλημμυρικής και αντιδιαβρωτικής προστασίας, μετακινήσαμε 3 εκατ. κυβικά μέτρα στείρων υλικών», ανέφερε στην «Κ» ο υπεύθυνος μελετών αποκατάστασης των ΜΑΒΕ, κ. Τηλέμαχος Σκοτιδάκης, πάνω στα οποία στρώθηκαν 145.000 κυβικά μέτρα «καθαρού» χώματος.
Η φυσική αποκατάσταση, αποτέλεσμα μελέτης ομάδας δασολόγων του τμήματος Δασοπονίας του ΑΠΘ, έγινε σε αυτή τη φάση με 75.000 δένδρα και θάμνους (πεύκα, ψευδοακακίες κ.ά.), 130.000 μοσχεύματα και τεράστιες ποσότητες με μείγματα σπόρων που σκορπίστηκαν στις κατασκευασμένες αναβαθμίδες και σήμερα το τεχνητό βουνό έχει πλέον πρασινίσει.
Οι εργοστασιακές αποθέσεις αποτελούν το 40% του συνόλου των αποθέσεων στον χώρο, ανέφερε ο ίδιος, και ο επόμενος στόχος αποκατάστασης είναι οι αποθέσεις του μεταλλείου, η εξυγίανση των κτιριακών εγκαταστάσεων (το κυρίως συγκρότημα είναι ύψους 38 μέτρων) και του περιβάλλοντος χώρου.
Οι επόμενοι στόχοι
Στο υπό ένταξη πρόγραμμα ΕΠΠΕΡ - Αειφόρος Ανάπτυξη είναι η αποκατάσταση του μεταλλείου και των γύρω εδαφών (αναβαθμίδες, δενδοφυτεύσεις, μεταφορά χωμάτων, δικτύου αρδευσης κ.τ.λ.) συνολικού προϋπολογισμού 14 εκατομμυρίων ευρώ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των μελετητών, μέσα σε δύο χρόνια από την δημοπράτησή τους, τα έργα μπορούν να ολοκληρωθούν.
«Ορφανό» από χρηματοδότηση είναι μόνο το τμήμα της αποκατάστασης που αφορά τις κτιριακές εγκαταστάσεις, έργο ιδιαίτερα δυσκολο και δαπανηρό. Η Αναπτυξιακή Εταιρεία Κοζάνης έχει θέσει στο τραπέζι έξι διαφορετικές προτάσεις η μία εκ των οποίων προβλέπει «καθαίρεση των εγκαταστάσεων και υγειονομική ταφή προϊόντων στο ισόγειο του εργοστασίου παραγωγής» κόστους 4 - 7 εκατομμυρίων ευρώ και χρόνο ολοκλήρωσης το 2014, θάβοντας μια για πάντα «την τελευταία και μεγαλύτερη μονάδα εξόρυξης και επεξεργασίας αμιάντου της Ευρώπης», επιστρέφοντας έτσι το πράσινο τοπίο στον χάρτη της περιοχής, μαζί με... ένα βουνό.
http://news.kathimerini.gr
Σάββατο, Αυγούστου 01, 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
